Στα σινεμά της ζωής...

Πάνε τόσα χρόνια από την τελευταία φορά, 14-15...και ανυπομονώ όπως ένα μικρό παιδί τα Χριστούγεννα να πάω αύριο σινεμά με τον πατέρα μου...περισσότερο από κάθε έξοδο και κάθε ξενύχτι!

Κάποτε ήταν το χόμπυ μας, κάθε βδομάδα συζητούσαμε τις νέες ταινίες και διαλέγαμε. Πόσες αναμνήσεις από κάτι τόσο απλό...

Θυμάμαι την πρώτη μου ταινία, τον ΕΤ, στο Αθήναιον πρέπει να ήταν, που είχα κουρνιάσει στην αγκαλιά του εκστασιασμένος από αυτό που βλέπω, μη γνωρίζοντας αν είναι αληθινό ή όχι.
Θυμάμαι τους Πειρατές του Πολάνσκι και τη μαγκιά του να τους βλέπεις με τον πατέρα σου.
Θυμάμαι τα θερινά του Καλάμου...Το κλάμα στη Σχολή των Χαμένων Ποιητών.
Θυμάμαι να τον κουβαλάω σε διάφορες παιδικές μαλακείες :-)
Θυμάμαι την μεγάλη μας έκπληξη με το αναπάντεχα καλό Usual Suspects.
Θυμάμαι τη στεναχώρια μας με τον Dead Man Walking.
Θυμάμαι...
Θυμάμαι να προσπαθεί να μας εξασφαλίσει καλές θέσεις την εποχή που δεν ήταν αριθμημένες.
Θυμάμαι ένα κάποιο αμόρε του που ήρθε μαζί μας την περίοδο που ήταν μόνος.
Θυμάμαι και πονάω στην ψυχή μου που όταν γλίστρησε κι έπεσε έξω από την Αβάνα η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ντρέπομαι και όχι να πάω να τον βοηθήσω.
Θυμάμαι την παιδικότητα που τον διακατέχει όταν βλέπουμε μια περιπετειώδη ταινία. Την οποία μετά 99% θα την ονειρευτεί.
Θυμάμαι θυμάμαι θυμάμαι...

Ες αύριον λοιπόν...Καληνύχτα!

Love

I love you

Not only for what you are,
But for what I am
When I am with you.

I love you,
Not only for what
You have made of yourself,
But for what
You are making of me.

I love you
For the part of me
That you bring out;

I love you
For putting your hand
Into my heaped-up heart
And passing over
All the foolish, weak things
That you can't help
Dimly seeing there,

And for drawing out
Into the light
All the beautiful belongings
That no one else had looked
Quite far enough to find

I love you because you
Are helping me to make
Of the lumber of my life
Not a tavern
But a temple.

Out of the works
Of my every day
Not a reproach
But a song.

I love you
Because you have done
More than any creed
Could have done
To make me good.
And more than any fate
Could have done
To make me happy.

You have done it
Without a touch,
Without a word,
Without a sign.

You have done it
By being yourself.
Perhaps that is what
Being a friend means,
After all.

by Roy Croft

Επανέρχομαι......δριμύτερος.....

Leonard...

Κύριος με Κ...Συγκλονιστική συναυλία!!

BERLIN

Και πάμε προς Βερολίνο λοιπόν...είναι ανατριχιαστικό το πόσο με έχει χαράξει αυτή η πόλη...6 χρόνια σπουδές, άπειρες επισκέψεις πριν και μετά, σχέσεις και σκιρτήματα, φίλοι καλοί, οικογένεια, μαθήματα, φοιτητική ζωή, ενηλικίωση, πρώτη φορά μόνος σε άλλη χώρα στα 18, ξενύχτια, ταξίδι με τους γονείς να έρχονται ξεχωριστά λίγο πριν χωρίσουν, ταξίδι να δούμε τη γιαγιά σε κώμα λίγο πριν την χάσουμε, μεθύσια, ταξίδια με τη μεγαλύτερη σε διάρκεια σχέση μου, ταξίδι με τη μεγαλύτερη σε ένταση σχέση μου, ταξίδι με τον εαυτό μου, τρέλες τρέλες τρέλες, οι πρώτες μου δουλειές, αποχαιρετισμοί, ανταμώσεις, στιγμές...


- Posted using BlogPress from my iPhone

και για να μην ξεχνιόμαστε ποτέ...

 

Λέξεις...

Μερικές φορές οι λέξεις είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν συναισθήματα...Ειδικά όταν μέσα στο χρόνο αυτόν πιστεύω ότι έχω ζήσει μαζεμένα τα συναισθήματα όλων των προηγουμένων ετών μαζί! Η ένταση των στιγμών και των συναισθημάτων, είτε θετικών είτε αρνητικών με ξεπερνάει, σε σημείο του να νιώθω να με διαπερνάνε ολοκληρωτικά, κάτι που με χαροποιεί και με μελαγχολεί συνάμα...Όπως και να έχει το εντονότερο συναίσθημα είναι μια γλυκειά μελαγχολία αλλά και μια βαθειά ανέκφραστη αγάπη, αγάπη για τους γονείς, για τους φίλους, για τους ανθρώπους που μου έχουν χαράξει τη ζωή...

Τί λες σε ένα φίλο που σου έχει μόλις ανακοινώσει ότι η μητέρα του έχει περιορισμένο χρόνο πλεόν μαζί μας? Το σίγουρο είναι ότι θα βρεις πολλά να του πεις, γιατί είναι τέτοιος άνθρωπος που δε θα νιώσεις ούτε στιγμή αμήχανα ή περίεργα. Είναι η πρώτη φορά που θα συναντηθούμε από εποχής Τόνιας και κάτι με κάνει να πιστεύω ότι θα είναι και η καλύτερή μας ποτέ, 3 μέρες συνεχούς "ψυχοθεραπείας" μεταξύ δύο "αδερφών", ανυπομονώ...Μια τέτοια φιλία μπορεί να τα ξεπεράσει όλα και πιστεύω ότι θα περάσουμε τέλεια!

Παρομοίως ανυπομονώ για την πρώτη συνάντηση με Τόνια μετά από καιρό, εχθές κανονίστηκε και πρέπει να τελειώσω τη δουλειά γρήγορα για να είμαι 4 εκεί...Και τι να μας κάνει μιάμιση ώρα... :-) Σας αφήνω λοιπόν για να πάω τρέχοντας δουλειά και να προλάβω!

xx

τα λόγια είναι περιττά...