Σχέσεις ζωής

...
Είναι περίπου μια φορά ανά 2 εβδομάδες που πηγαίνω στο σπίτι μας στον Κάλαμο να δω τον πατέρα μου. Με τα χρόνια έχουν μεγαλώσει οι αποστάσεις, Κάλαμος-Βούλα τώρα πια, και έτσι δυστυχώς δεν είναι συχνή η επίσκεψή μου πια...Μια επίσκεψη που - όσο κι αν τον λατρεύω - ενίοτε μου φαντάζει ελαφρώς κουραστική...1+ ώρα δρόμος μετά το γραφείο, Βάρης-Κορωπίου, Αττική Οδός, Εθνική Οδός, E-Pass, ψιλά, βενζίνη, διεκπεραίωση τηλεφώνων...

Καθοδόν σιωπηλά μέσα μου σα να αναπαριστώ ήδη στιγμές της βραδιάς...Αν είναι καλοκαίρι θα κάτσουμε έξω, μακράν προτιμότερο σε σχέση με την αναμμένη τηλεόραση του σαλονιού. Θα ξεκινήσουμε με φιλιά σταυρωτά και στους δύο γιατί η Εύη παρεξηγείται όταν δεν το κάνω και απλά πετάω ένα "γειά". Στη συνέχεια θα μπούμε σχετικά άμεσα στην ιεροτελεστία του φαγητού - τί, πώς, πότε, πόσο - και στις ερωτήσεις...Νιώθω να έχω αποκτήσει μάστερ στην αποφυγή απαντήσεως στην ερώτηση "Καμιά καλή γνωριμία?" σε διάφορες εκδοχές!

Το κακό είναι ότι φτάνω στον Κάλαμο έχοντας ήδη έναν μικρό υποβόσκωντα εκνευρισμό. Οι ερωτήσεις περί εργασίας, σπιτιού, ταξιδιών, γνωστών & φίλων, τεχνολογίας και διαφόρων άλλων εκφάνσεων του ρόλου μου στη ζωή σωρεύονται και έτσι τον επιτείνουν...Είναι κατανοητό, πρόκειται για τη λαχτάρα του πατέρα να ζήσει και να αναγεννηθεί μέσα από το γιό, να μάθει νέα για τη ζωή που δε ζει τόσο έντονα πια, να καταλαγιάσει τις έγνοιες του (δουλειά, χρήματα, σπίτι, σχέσεις, ψυχολογία) και να αντλήσει περηφάνια, με την ελπίδα ο γιός να εκπληρώσει το καζαντζακικό χρέος προς τους προγόνους...

Ποσώ μάλλον όταν ο πατέρας έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι και θα μπορούσε να γράψει τόνους εμπειριών και ιστοριών...Ας μην ξεγελιόμαστε, θεωρούμε τους γονείς μας ξεπερασμένους και ότι δεν "πιάνουν" τις περιπέτειές μας, όταν στην πραγματικότητα κι εκείνοι κάνανε τις αλητείες τους, κατά πάσα πιθανότητα αρκετά πιο "μάγκικές" από τις δικές μας φλούφλικες ψευτομαγκιές του σήμερα...Πιστεύω ότι η δική μας έλευση είναι που τους "σφίγγει".

Μετά το σερί ερωτήσεων και επιφανειακών αναφορών στην καθημερινότητα και μετά το φαγητό, σχεδόν πάντα ακολουθεί γλυκό, με ιδιαίτερη προτίμηση στο παγωτό :-) Βάλε 1 κιλό + την επίσκεψη ο Κωστάκος. Δύο είναι τα πιθανά μονοπάτια της βραδιάς στη συνέχεια...Είτε το μίγμα τηλεόρασης και σποραδικών νέων και συζητήσεων με κοινό παρονομαστή κάποιο κενό επικοινωνίας, είτε, όπως την τελευταία φορά, η βραδιά θα κυλήσει με ιδιαίτερες διηγήσεις και βαθυτέρες συζητήσεις, απαύγασμα μιας πλούσιας ζωής.

Στην τελευταία περίπτωση είναι που θα εύχομαι να μην τελειώσει ποτέ η βραδιά, και, όταν πια τελειώσει και πάρω την μακρύ δρόμο της επιστροφής, θα το κάνω με ένα μοναδικά τρυφερό και γλυκό χαμόγελο στα χείλη και στην ψυχή, και με την ψυχολογία αντεστραμμένη προς το καλύτερο 100%. Έχει μια συγκλονιστική ιδιότητα αυτός ο άνθρωπος να μου αλλάζει την ψυχολογία! Κι όλο αυτό απλά μεταφέροντας μου τις ιστορίες, σκέψεις και εμπειρίες που έχουν μεστώσει μέσα του, τις οποίες και κάνω κτήμα μου ώστε να εμπλουτίσω τη δική μου ύπαρξη...

Όταν σε βλέπω πατέρα μου θέλω να μου μιλάς για σένα γιατί έτσι τελικά μαθαίνω ποιος είμαι εγώ...

Με αγάπη,
Κ.

As Buscaglia says...

...Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.
Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε...

"Πιστεύω...

...σ’ ένα Θεό, Ακρίτα Διγενή, στρατευόμενο, πάσχοντα, μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ’ ακρότατα σύνορα, στρατηγό, αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δύναμες, τις ορατές και τις αόρατες..." κλέβοντας λίγο από Καζαντζάκη αγαπημένο και μεγαλόπνοο...

Ας γίνω όμως λίγο πιο προσωπικός ;-) Σε τί πιστεύω εγώ?

- Πιστεύω στην αγάπη...Aς είναι κλισέ, ας έχει συχνά εξευτελιστεί σαν όρος μέσα στην επιφανειακή κοινωνικότητα του σήμερα, πιστεύω βαθειά και ακράδαντα, με το νου και με το σώμα ότι είναι από τις μεγαλύτερες δυνάμεις, ίσως και η μεγαλύτερη, από τις πιο αγνές, καθαρές και έντονες μορφές ενέργειας, που μπορεί να δώσει τόσο τρομακτική ώθηση στον άνθρωπο, που μπορεί να του κάνεί το στιγμιαίο πέρασμά του από τη Γη τόσο όμορφο και ουσιαστικό...

- Πιστεύω σε αυτή τη συγκλονιστική δύναμη των στιγμών. Όλα γύρω μας είναι μια συλλογή από στιγμές, μικρές, ανήθικες, βιαστικές, σκληρές, αλλά και τόσο μεγάλες, με αντιστρόφως ανάλογες την ένταση και τη διάρκειά τους...Δίνουν αξία στην κάθε ημέρα και στο πέρασμα του χρόνου. Είναι η αγαπημένη μου συλλογή και πόσο θα ήθελα να το είχα εκφράσει ακριβώς όπως ο Ρένος πριν από το Ρένο...Πρόλαβε εκείνος όμως, οπότε δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο από το να δανειστώ τα λόγια του...

- Πιστεύω στην οικογένεια και στην ανιδιοτελή αγάπη των γονέων προς τα παιδιά...Είναι η κατεξοχήν σχέση που δείχνει ότι αποτελούμεθα από την ίδια ουσία, υλικά και πνευματικά, η σχέση χωρίς την οποία δεν θα υπήρχαμε, η σχέση η οποία δε χωράει σε λόγια...

- Πιστεύω στη πραγματική, βαθειά, αληθινή φιλία, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς προσχήματα, χωρίς μάσκες και χωρίς καμία υποχρέωση και κανέναν περιορισμό στην ελευθερία του καθενός, τη φιλία που σε εξυψώνει προς την ευτυχία, που σου χαρίζει αμέτρητες στιγμές...Τη φιλία που δε χρειάζεται πολλά λόγια και που σε κάνει να νιώθεις ανά πάσα στιγμή σαν να μην έχει περάσει ο χρόνος από την τελευταία συνεύρεση...

- Πιστεύω στη δύναμη της καρδιάς, της ψυχής, του μυαλού, δυνάμεις ανεξάντλητες, τις οποίες ούτε στο ελάχιστο έχουμε ανακαλύψει, αναλώνοντας την ύπαρξη και τον χρόνο μας με τρόπο ανούσιο, αδιάφορο και ενίοτε βλαβερό, ενώ έχουμε τόσο σημαντικά όπλα στην κατοχή μας...

- Πιστεύω στη μεγαλοπρέπεια των καλών ψυχών, της καλής πρόθεσης, της καλής θέλησης, της καλοσύνης γενικά. Ίσως αγαθά, ίσως παιδικά, πιστεύω ότι στο τέλος το καλό πάντα θα νικήσει!

- Πιστεύω στη θέληση για σκληρή δουλειά, στην αντιμετώπισή της σαν κέρδος, σαν μάθημα, σαν δώρο. Πιστεύω ότι καθ'αυτόν τον τρόπο και με τέτοια προδιάθεση θα είναι αχρειάστη κάθε μορφή δημοσίων σχέσεων, καλοπιάσματος, "γνωστών" και βυσμάτων για μια θετική πορεία.

- Πιστεύω στην ομορφιά και στη σοφία του κόσμου μας. Πιστεύω στην ανατριχίλα που μου προκαλεί κάθε φορά το κάτωθι βίντεο...

- Πιστεύω στην σιωπηλή και κρυφή δικαιοσύνη του σύμπαντος που στο τέλος επικρατεί και φέρνει την ισοροππία. Αργεί καμιά φορά, αλλά είναι απαραίτητο στην εξέλιξη αυτό...

- Πιστεύω στην αναγκαιότητα των δυσάρεστων περιόδων με κάθε μορφή. Έτσι πραγματικά καταλαβαίνουμε την ομορφιά των ευχάριστων και τις χαιρόμαστε ακόμα παραπάνω, έτσι μαζεύουμε ενέργεια για να ζήσουμε!

- Πιστεύω στο να ζεις την κάθε στιγμή με όλο σου το είναι, με όλη σου την ενέργεια.

- Πιστεύω σε ένα βλέμμα, σε μια λέξη, σε μια κίνηση, σε μία σκέψη, σε ένα δάκρυ που ξεφεύγει από τα δεσμά του, σε ένα χαμόγελο που τόσο ομορφαίνει τον κόσμο, σε μια νότα, σε ένα κομμάτι μουσικής, στον ήχο της φύσης, σε μια γνωριμία, σε μια έκρηξη συναισθημάτων, σε ενα χορό, σε ένα φιλί, σε μία αγκαλιά, στην προσπάθεια, στη δυσκολία, στην ανταμοιβή, στην περηφάνια, στην καθημερινή ομορφιά της ζωής...

Πιστεύω σε τόσα τελικά που θα μπορούσα να συνεχίζω επί ώρες...Αλλά κάπου νιώθω ότι το αναγνωστικό μου κοινό περιμένει...Σας φιλώ για την ώρα λοιπόν!

Η φάση είναι...

..."μεταδίδεται"!
Καιρό τώρα θέλω να ξεκινήσω μια σειρά ποστ με θέμα "Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο"...Γιατί πιστεύω ότι όλα ξεκινάνε από αυτόν τον ταπεινό, τον έναν! Στο χέρι του καθενός μας είναι να ξεκινήσουμε κάτι, να αλλάξουμε κάτι, να δημιουργήσουμε κάτι...Είναι τόσο απλό, φύτεψε ένα δέντρο και θα φυτέψει και ο γείτονάς σου ένα, και ο γείτονας του γείτονα, και ούτω καθ'εξής...

'Ο,τι και να κάνουμε μεταδίδεται... Ας αποκτούμε σιγά-σιγά επίγνωση των πράξεων και των σκέψεών μας γιατί μεταδίδονται! Και ξεκινάμε με το παρακάτω, παρακολουθήστε το μέχρι το τέλος:

...Είναι απλό, βλέπεις κάποιος συνάνθρωπός σου να βοηθάει κάποιον άλλον = βοηθάς κι εσύ κάποιον συνάνθρωπό σου με τη σειρά σου = βοηθάει κι εκείνος κάποιον, κτλ. κτλ. = 1 + 1 + 1 + 1 + ...
Και κάπως έτσι θυμήθηκα αυτή τη μικρή μαγική ταινία, αυτή τη μικρή ουτοπική αλλά και μαγική ιδέα...Could it really work?

...Το σίγουρο είναι ότι θέλω άμεσα να ξαναδώ την ταινία! Είναι επίσης απλό, βοηθάς τρεις συνανθρώπους σου = ο καθένας από αυτούς βοηθάει άλλους τρεις και ούτω καθ'εξής = 3 * 3 * 3 * 3 * ...
Και κάπως έτσι επανέρχομαι στο κεντρικό mantra των δύο μου ετών στο Alba, αυτό που θα θυμάμαι ακόμα κι όταν ξεχάσω όλα τα υπόλοιπα: "A win-win game is a game which is designed in a way that all participants can profit from it in one way or the other". Βλέπω ότι έχει καθημερινή εφαρμογή σε όλα τα μέτωπα, κυρίως της εργασίας (κοινοί στόχοι), αλλά θα μπορούσε να ισχύσει παντού, άλλωστε στη Γη επάνω δεν είμαστε ξεχωριστοί επιβάτες, όλοι πλήρωμα είμαστε!

Γι'αυτό χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό! 

Let the music play...

 

Μήπως τελικά το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αφήνεις τη μουσική να διαλέγει το επόμενο κομμάτι από μόνη της...?

Κάτι σκοτεινά μονοπάτια...

Νιώθω με περίσση συχνότητα και ευκολία να καταδύομαι και να ταξιδεύω σε άγνωστα σκοτεινά σοκάκια του εαυτού μου, να γνωρίζω βαθειά κρυμμένες περγαμηνές, και αυτό με φοβίζει...Μόνον όμως γνωρίζοντας τα και αποδεχόμενος αυτά, τα αισθάνομαι, τους δίνω χώρο, συμφιλιώνομαι και τελικά λυτρώνομαι, ξαλαφρώνω και τα χρησιμοποιώ προς όφελός μου...

Τα χέρια...

 

Κλεμμένο από silentcrossing

 

Τα χέρια είναι για να χαϊδεύουν πρόσωπα

Για να χαιρετάνε καράβια

Για να χτυπούν το τζάμι του φίλου

Για να φέρνουν γράμματα

Για να χτίζουν πόλεις

Για να φυτεύουν δέντρα

Για να κάνουν κατακόρυφο

Για να κάνουν σκιές στον τοίχο

Για να φτιάχνουν πυργάκια στην άμμο

Για να λερώνονται με λάσπες και με χρώματα

Για να κρατούν σφιχτά στην αγκαλιά

Για να μπλέκονται με άλλα χέρια

Για να παίζουν κιθάρα

Για να καθαρίζουν μανταρίνια

Για να ζυμώνουν ψωμί

Για να γυρίζουν σελίδες στα βιβλία

Για να φτιάχνουν αλυσίδες σε απεργίες

Για να ξεγεννάνε

Για να συγκρατούν κάποιον που θέλει να πέσει από ψηλά

.

Τα χέρια δεν είναι για να μαχαιρώνουν στα σκοτεινά

Δεν είναι για να στραγγαλίζουν

Ούτε για να προσεύχονται

Δεν είναι για να υπογράφουν απολύσεις

Να σφίγγουν κάγκελα φυλακής

Ή να χαιρετούν ναζιστικά

.

Τα χέρια δεν είναι για να εκλιπαρούν

Ούτε για να ζητούν ελεημοσύνη

Γιατί μπορούν και να υψώσουν τη γροθιά...

 

ένα πολύ καλό αφιέρωμα στην εκφραστικότητα των χεριών εδώ

Κάτι βράδια γεμάτα αισιοδοξία και ασυναρτησίες...

...Θέλω να γράψω και μου κάνει καντάδα ο Μορφέας καθισμένος δίπλα μου στον καναπέ, θέλω να διαβάσω και μου κλείνει το μάτι συνομωτικά, ήρθε να με ταξιδέψει στον κόσμο των ονείρων, θέλει παρέα μέχρι το πρωί...Και λέω να μην τον αφήσω μονάχο, ίσα ίσα θα τον καθυστερήσω λίγο, αφήνοντας κυρίως άλλους να μιλήσουν σήμερα...

Tell Her Today λοιπόν, ή και Tell Him Today ή έστω μόλις βρεις τη στιγμή, καθώς δεν υπάρχει λόγος να το κρατήσεις μέσα σου, αύριο μπορεί να μην έχεις πια την ευκαιρία...Και όταν εκφράσεις ό,τι είναι αυτό που θέλεις να πεις, θα νιώσεις τόσο αισιόδοξος και ξαλαφρωμένος...Έχετε σκεφτεί πόσο πιο όμορφα θα ήταν τα πράγματα αν λέγαμε αυτό που νιώθουμε και σκεφτόμαστε, άμεσα, ειλικρινά, αυθεντικά...? Τέρμα τα λόγια λοιπόν, πράξεις μόνον! Love is all around, just spread it like butter on bread...

...Και κάθε φορά ένα μικρό μοναχικό δάκρυ ακούει το ξυπνητήρι του, ξυπνάει από τον βαθύ ύπνο του, σηκώνεται από το κρεβάτι του, ανοίγει την πόρτα, βουτάει στην τσουλήθρα και αφήνεται ελεύθερο στην περιπέτεια του έξω κόσμου...Μια περιπέτεια σύντομη αλλά και πλήρη...

Αυτά τα ολίγα ασυνάρτητα για σήμερα, ο Μορφέας περιμένει και έχει κι άλλες παραλαβές...Καληνύχτα μας!