Σχέσεις ζωής

...
Είναι περίπου μια φορά ανά 2 εβδομάδες που πηγαίνω στο σπίτι μας στον Κάλαμο να δω τον πατέρα μου. Με τα χρόνια έχουν μεγαλώσει οι αποστάσεις, Κάλαμος-Βούλα τώρα πια, και έτσι δυστυχώς δεν είναι συχνή η επίσκεψή μου πια...Μια επίσκεψη που - όσο κι αν τον λατρεύω - ενίοτε μου φαντάζει ελαφρώς κουραστική...1+ ώρα δρόμος μετά το γραφείο, Βάρης-Κορωπίου, Αττική Οδός, Εθνική Οδός, E-Pass, ψιλά, βενζίνη, διεκπεραίωση τηλεφώνων...

Καθοδόν σιωπηλά μέσα μου σα να αναπαριστώ ήδη στιγμές της βραδιάς...Αν είναι καλοκαίρι θα κάτσουμε έξω, μακράν προτιμότερο σε σχέση με την αναμμένη τηλεόραση του σαλονιού. Θα ξεκινήσουμε με φιλιά σταυρωτά και στους δύο γιατί η Εύη παρεξηγείται όταν δεν το κάνω και απλά πετάω ένα "γειά". Στη συνέχεια θα μπούμε σχετικά άμεσα στην ιεροτελεστία του φαγητού - τί, πώς, πότε, πόσο - και στις ερωτήσεις...Νιώθω να έχω αποκτήσει μάστερ στην αποφυγή απαντήσεως στην ερώτηση "Καμιά καλή γνωριμία?" σε διάφορες εκδοχές!

Το κακό είναι ότι φτάνω στον Κάλαμο έχοντας ήδη έναν μικρό υποβόσκωντα εκνευρισμό. Οι ερωτήσεις περί εργασίας, σπιτιού, ταξιδιών, γνωστών & φίλων, τεχνολογίας και διαφόρων άλλων εκφάνσεων του ρόλου μου στη ζωή σωρεύονται και έτσι τον επιτείνουν...Είναι κατανοητό, πρόκειται για τη λαχτάρα του πατέρα να ζήσει και να αναγεννηθεί μέσα από το γιό, να μάθει νέα για τη ζωή που δε ζει τόσο έντονα πια, να καταλαγιάσει τις έγνοιες του (δουλειά, χρήματα, σπίτι, σχέσεις, ψυχολογία) και να αντλήσει περηφάνια, με την ελπίδα ο γιός να εκπληρώσει το καζαντζακικό χρέος προς τους προγόνους...

Ποσώ μάλλον όταν ο πατέρας έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι και θα μπορούσε να γράψει τόνους εμπειριών και ιστοριών...Ας μην ξεγελιόμαστε, θεωρούμε τους γονείς μας ξεπερασμένους και ότι δεν "πιάνουν" τις περιπέτειές μας, όταν στην πραγματικότητα κι εκείνοι κάνανε τις αλητείες τους, κατά πάσα πιθανότητα αρκετά πιο "μάγκικές" από τις δικές μας φλούφλικες ψευτομαγκιές του σήμερα...Πιστεύω ότι η δική μας έλευση είναι που τους "σφίγγει".

Μετά το σερί ερωτήσεων και επιφανειακών αναφορών στην καθημερινότητα και μετά το φαγητό, σχεδόν πάντα ακολουθεί γλυκό, με ιδιαίτερη προτίμηση στο παγωτό :-) Βάλε 1 κιλό + την επίσκεψη ο Κωστάκος. Δύο είναι τα πιθανά μονοπάτια της βραδιάς στη συνέχεια...Είτε το μίγμα τηλεόρασης και σποραδικών νέων και συζητήσεων με κοινό παρονομαστή κάποιο κενό επικοινωνίας, είτε, όπως την τελευταία φορά, η βραδιά θα κυλήσει με ιδιαίτερες διηγήσεις και βαθυτέρες συζητήσεις, απαύγασμα μιας πλούσιας ζωής.

Στην τελευταία περίπτωση είναι που θα εύχομαι να μην τελειώσει ποτέ η βραδιά, και, όταν πια τελειώσει και πάρω την μακρύ δρόμο της επιστροφής, θα το κάνω με ένα μοναδικά τρυφερό και γλυκό χαμόγελο στα χείλη και στην ψυχή, και με την ψυχολογία αντεστραμμένη προς το καλύτερο 100%. Έχει μια συγκλονιστική ιδιότητα αυτός ο άνθρωπος να μου αλλάζει την ψυχολογία! Κι όλο αυτό απλά μεταφέροντας μου τις ιστορίες, σκέψεις και εμπειρίες που έχουν μεστώσει μέσα του, τις οποίες και κάνω κτήμα μου ώστε να εμπλουτίσω τη δική μου ύπαρξη...

Όταν σε βλέπω πατέρα μου θέλω να μου μιλάς για σένα γιατί έτσι τελικά μαθαίνω ποιος είμαι εγώ...

Με αγάπη,
Κ.