Κι όμως, μείνανε 10...

Δεν πήγα να γράψω χτες, incomplete το μάθημα...Μια χαρά είχα διαβάσει, αλλού ήταν το πρόβλημα...
Δυστυχώς την Τετάρτη, γυρνώντας από την γιορτή της Eurobank και σκεπτόμενος τί θα γράψω στο blog πριν πέσω για ύπνο, είδα το φανάρι που στρίβω για το σπίτι μου πράσινο...Ω τι απερισκεψία σκέφτηκα τί τυχερός που ήμουν και πάτησα το γκάζι. Το αποτέλεσμα ήταν πριν το καταλάβω να μου φύγει η στροφη και να φύγω, πάνω σε κολώνα...
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είμαι τυχερός που είμαι ολόκληρος, μόνο με μώλωπες και κανένα ραγισμένο πλευρό...Το αμαξάκι μου που τόσο αγαπώ δεν ξέρω αν θα την γλιτώσει :-(...Είναι σε μικτή, χάρη στην επιμονή του Ανδρέα που με έπεισε πριν 2-3 μήνες σε μια κουβέντα μας. Είχα περάσει καλά στη γιορτή γαμώτο, ένιωθα ότι θα έγραφα καλά χτες, πονάει αυτό που έγινε...Το σκέφτομαι και τρελαίνομαι...
Θα θυμάμαι πάντως:
- Το πόσοι άνθρωποι σταματήσανε να δουν αν είμαι καλά, αν μπορούν να βοηθήσουν, κτλ. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί έχω κακή άποψη για την κοινωνία στην οποία ζούμε. Πάνω απ'όλα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΩΡΓΟ...
- Τους τροχαίους που αναλάβανε την περίπτωση, πιο ευγενικούς δε θα γινόταν να βρω...Και αυτό μου έκανε εντύπωση φυσικά
- Τον κύριο στο κρεβάτι δίπλα μου στον Ευαγγελισμό. Λεβεντόγερος, κάναμε καλή συζήτηση (περιμένεις αρκετή ώρα στον Ευαγγελισμό, κάνουν ότι μπορούν οι άνθρωποι αλλά δε φαντάζεστε τί γίνεται...), άλλος ένας "φίλος από το πουθενά"...
- Το χαμό που γινόταν στον Ευαγγελισμό 5 η ώρα το πρωί, δεν είχε καν αρκετά κρεβάτια...
- Τον Κώστα και την παρέα που μου κράτησε, χωρίς δεύτερη κουβέντα...'Ηρθε και με πήρε στις 4 τη νύχτα να με πάει στον Ευαγγελισμό, έκατσε εκεί με τις ώρες και περίμενε μαζί μου, γυρίσαμε σπίτι κατά τις 10 το πρωί, έκατσε όλη τη μέρα, πήγαμε σε όλες τις δουλειές που έπρεπε να κάνω για το αμάξι (συνεργεία κτλ), έκατσε μέχρι τη νύχτα, σήμερα πάλι εδώ είναι, υπομένει τη γκρίνια μου...Ευχαριστώ και είναι λίγο...

Αυτά για την ώρα, ότι και να πω θα είναι λίγο για το πόσο έχω χαλαστεί...