Πόσο στεναχωριέμαι κάθε φορά που γυρνάω βράδυ/νύχτα από Βασιλίσσης Σοφίας και περιμένω στο φανάρι να στρίψω αριστερά προς τα βόρεια...Είναι ένας κύριος, πρέπει να τα έχει φτάσει τα 75, που πουλάει χαρτομάντιλα...Τόσο αξιοπρεπής που δεν τολμάς να του δώσεις χρήματα και να του πεις ότι δεν τα θες τα χαρτομάντιλα...Έχω γεμίσει το αμάξι με πακέτα...
Τι να τον οδήγησε ως εδώ...? Τί ιστορία να κουβαλάει, τί ζωή?
Ειδικά αν επιστρέφεις από τον φανταχτερό και πλασματικό κόσμο του Κολωνακίου, η προσγείωση είναι γρήγορη και μελαγχολική...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου