Μια φορά κι ενάν καιρό...

Και για να μην ξεκινήσω πάλι να αναλύω δουλείες σπιτιού και σούξου μούξου μανταλάκια, θα αποχαιρετήσω τον Φλεβάρη, συντομότερος μεν, πολύ γεμάτος δε, και θα συνεχίσω με ένα παραμύθι!

Στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών υπάρχουν μονάχα δύο αίθουσες, δεξιά η Μαύρη και αριστερά η Άσπρη.
Περίεργος καθώς ήταν, αποφάσισε να επισκεφτεί και τις δύο, προχώρησε λοιπόν στο διάδρομο και έστριψε πρώτα δεξιά. Προχωρώντας άρχισε να ακούει αχ-βαχ και βογκητά να έρχονται από τη Μαύρη Αίθουσα. Δίστασε για μια στιγμή να μπει λόγω των κραυγών πόνου και στεναχώριας, συνέχισε όμως, άνοιξε και μπήκε.
Το θέαμα που αντίκρυσε ήταν ένα τεράστιο στρογγυλό τραπέζι γύρω από το οποίο κάθονταν δεκάδες άνθρωποι. Στο κέντρο του τραπεζιού βρίσκονταν τα πιο λαχταριστά φαγητά του κόσμου, και, παρ'ότι όλοι κρατούσαν ένα κουτάλι που έφτανε στο κέντρο, πέθαιναν της πείνας..! Αυτό συνέβαινε γιατί τα κουτάλια είχαν το διπλάσιο μήκος από τα χέρια τους και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους. Έτσι, όλοι έφταναν στο φαγητό αλλά κανένας δε μπορούσε να το φέρει στο στόμα του...
Απελπίστηκε και σπάραξε η καρδιά του τόσο, που έφυγε τρέχοντας από την αίθουσα και βγήκε στο διάδρομο. Κατευθύνθηκε προς την Άσπρη Αίθουσα, από την οποία δεν ακουγόταν τίποτα.
Μπαίνοντας σε αυτήν είδε πάλι ένα πελώριο στρογγυλό τραπέζι, δεκάδες άτομα γύρω του, λαχταριστές λιχουδιές στο κέντρο, ένα μακρύ κουτάλι κολλημένο στην παλάμη του καθενός. Κανείς όμως δεν παραπονιόταν, δεν έκλαιγε και δεν πεινούσε!
Ξέρετε υπήρχε μια μεγάλη διαφορά, στην Άσπρη Αίθουσα ο ένας τάιζε τον άλλον...