Στα σινεμά της ζωής...

Πάνε τόσα χρόνια από την τελευταία φορά, 14-15...και ανυπομονώ όπως ένα μικρό παιδί τα Χριστούγεννα να πάω αύριο σινεμά με τον πατέρα μου...περισσότερο από κάθε έξοδο και κάθε ξενύχτι!

Κάποτε ήταν το χόμπυ μας, κάθε βδομάδα συζητούσαμε τις νέες ταινίες και διαλέγαμε. Πόσες αναμνήσεις από κάτι τόσο απλό...

Θυμάμαι την πρώτη μου ταινία, τον ΕΤ, στο Αθήναιον πρέπει να ήταν, που είχα κουρνιάσει στην αγκαλιά του εκστασιασμένος από αυτό που βλέπω, μη γνωρίζοντας αν είναι αληθινό ή όχι.
Θυμάμαι τους Πειρατές του Πολάνσκι και τη μαγκιά του να τους βλέπεις με τον πατέρα σου.
Θυμάμαι τα θερινά του Καλάμου...Το κλάμα στη Σχολή των Χαμένων Ποιητών.
Θυμάμαι να τον κουβαλάω σε διάφορες παιδικές μαλακείες :-)
Θυμάμαι την μεγάλη μας έκπληξη με το αναπάντεχα καλό Usual Suspects.
Θυμάμαι τη στεναχώρια μας με τον Dead Man Walking.
Θυμάμαι...
Θυμάμαι να προσπαθεί να μας εξασφαλίσει καλές θέσεις την εποχή που δεν ήταν αριθμημένες.
Θυμάμαι ένα κάποιο αμόρε του που ήρθε μαζί μας την περίοδο που ήταν μόνος.
Θυμάμαι και πονάω στην ψυχή μου που όταν γλίστρησε κι έπεσε έξω από την Αβάνα η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ντρέπομαι και όχι να πάω να τον βοηθήσω.
Θυμάμαι την παιδικότητα που τον διακατέχει όταν βλέπουμε μια περιπετειώδη ταινία. Την οποία μετά 99% θα την ονειρευτεί.
Θυμάμαι θυμάμαι θυμάμαι...

Ες αύριον λοιπόν...Καληνύχτα!