Λέξεις...

Μερικές φορές οι λέξεις είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν συναισθήματα...Ειδικά όταν μέσα στο χρόνο αυτόν πιστεύω ότι έχω ζήσει μαζεμένα τα συναισθήματα όλων των προηγουμένων ετών μαζί! Η ένταση των στιγμών και των συναισθημάτων, είτε θετικών είτε αρνητικών με ξεπερνάει, σε σημείο του να νιώθω να με διαπερνάνε ολοκληρωτικά, κάτι που με χαροποιεί και με μελαγχολεί συνάμα...Όπως και να έχει το εντονότερο συναίσθημα είναι μια γλυκειά μελαγχολία αλλά και μια βαθειά ανέκφραστη αγάπη, αγάπη για τους γονείς, για τους φίλους, για τους ανθρώπους που μου έχουν χαράξει τη ζωή...

Τί λες σε ένα φίλο που σου έχει μόλις ανακοινώσει ότι η μητέρα του έχει περιορισμένο χρόνο πλεόν μαζί μας? Το σίγουρο είναι ότι θα βρεις πολλά να του πεις, γιατί είναι τέτοιος άνθρωπος που δε θα νιώσεις ούτε στιγμή αμήχανα ή περίεργα. Είναι η πρώτη φορά που θα συναντηθούμε από εποχής Τόνιας και κάτι με κάνει να πιστεύω ότι θα είναι και η καλύτερή μας ποτέ, 3 μέρες συνεχούς "ψυχοθεραπείας" μεταξύ δύο "αδερφών", ανυπομονώ...Μια τέτοια φιλία μπορεί να τα ξεπεράσει όλα και πιστεύω ότι θα περάσουμε τέλεια!

Παρομοίως ανυπομονώ για την πρώτη συνάντηση με Τόνια μετά από καιρό, εχθές κανονίστηκε και πρέπει να τελειώσω τη δουλειά γρήγορα για να είμαι 4 εκεί...Και τι να μας κάνει μιάμιση ώρα... :-) Σας αφήνω λοιπόν για να πάω τρέχοντας δουλειά και να προλάβω!

xx