Σκόρπιες σκέψεις, σκορπισμένες από τον άνεμο...

Χίλια πράγματα να πω, χίλια πράγματα να κάνω και τόσο λίγος χρόνος...

- Ας ξεκινήσω από το σημαντικότερο: Ο πατέρας μου έχει πλέον ένα μήνα να πάρει παυσίπονο, ίσως ήρθε ο καιρός να πάρουμε πάλι το δρόμο προς τα επάνω...!
- Πιστεύω έντονα και νιώθω ενδόμυχα ότι αυτό το διάστημα ως το τέλος του χρόνου όχι μόνο θα τα συμμαζέψει όλα αλλά και θα φωτίσει το δρόμο για μια καλύτερη συνέχεια...
- Τέλειο, χαλαρό weekend, κι όμως ήδη αισθάνομαι σα να πέρασε οδοστρωτήρας από πάνω μου...Θέλω τόσο να ξαναβρεθώ στην σαββατιάτικη παραλία...Μια ολόκληρη παραλία μόνο 5 άνθρωποι...μόνο εμείς!
- Τί πώρωση και εκτόνωση μπορεί να είναι το spinning στο γυμναστήριο?
- Έρχεται η Μέρκελ αύριο κι έχει αναστατωθεί ο τόπος...Ξυπνήστε ρε, μια σιχαμάρα είναι η όλη κατάσταση..! Αγωνία μεγάλη αν θα πάρουμε τη δόση, δεν κοιμάμαι τα βράδια...Ρε ούστ! Ας μην την πάρουμε, βαρεθήκαμε!
- Αγαπώ τη δουλειά μου, την καθημερινή ποικιλία και τις ευκαιρίες που μου δίνει..!
- Βαρειές σκέψεις για την ώρα αλλά θέλω να τις μοιραστώ απλά και σύντομα μαζί σας: Πώς να νιώθει άραγε κάποιος όταν μεγαλώνει μόνος? Όταν δεν έχει προλάβει να αφήσει απογόνους? Όταν βλέπει πίσω το χαμένο χρόνο? Όταν θεωρεί ότι "είναι πια αργά"? Όταν φοβάται τη συνέχεια? Σκέψεις που μου έχουν προκαλέσει διάφορα γεγονότα και άνθρωποι τελευταία...
- Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει...
- Σας αφήνω διότι ανυπομονώ να δω ταινία!

Περιμένοντας διακαώς διακοπές...

Σας φιλώ σταυρωτά,
Κ.