Karma Chameleon

Έχω μια εντύπωση ότι για να τη βγάλεις, ειδικά σε μια πόλη απρόσωπη όπως η Αθήνα πρέπει να έχεις γονίδια χαμαιλέοντα στο αίμα σου...Να πας στο Rock 'n' Roll γιατί όλοι γουστάρουν και γίνεται "τζέρτζελο" και θα κάνεις κέφι, να πας και στο κουτουκάκι, στο ρακάδικο, στο σκοτεινό, άδειο ροκόμπαρο, στο χαλαρό καφέ της γειτονιάς γιατί εν τέλει αυτά σε γεμίζουν περισσότερο. Να προσαρμόζεσαι στη μουσική. Να εκφράζεις την άποψή σου στη δουλειά για να δείξεις την αξία σου αλλά και να δεχτείς πράγματα και καταστάσεις χωρίς κουβέντα καθώς προέρχονται από κάπου "πιο ψηλά". Να συμμετέχεις στο κουτσομπολιό και τις επιφανειακές συζητήσεις περί ρούχων, κρίσης και διαφόρων άλλων ανούσιων πραγμάτων αλλά να είσαι και "ψαγμένος" και καλλιεργημένος και να μπορείς να μιλήσεις για τον Καζαντζάκη, το θέατρο, τα αστέρια, τη ζωή, τα ιδανικά και τις αξίες σου. Να είσαι καλό παιδί αλλά ενίοτε και κάφρος.

Αυτά τέλος πάντων...Έχω και να βγω και δε θέλω να το τραβάω...

Εκεί που θέλω να φτάσω είναι αν καθ'αυτόν τον τρόπο διαψέυδεις ή προδίδεις τον εαυτό σου, τον χαρακτήρα σου, τις αρχές σου. Ε λοιπόν η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όχι! Ή μάλλον "it depends"...Αν είναι να δεις τα φιλαράκια σου και να τα χαρείς, είναι ασήμαντο το μέρος, είτε είναι κυριλέ μπαρ κολωνακίου είτε χαλαρό τσιπουράδικο. Εάν είναι να επικοινωνήσεις με ανθρώπους που σε ενδιαφέρουν ή που καμιά φορά χρειάζεται (π.χ. κοινωνικές "υποχρεώσεις"), θα κολυμπήσεις και στα ρηχά αλλά και στα βαθειά. Όταν είσαι παρέα με φίλους οποιαδήποτε μουσική ακούγεται καλύτερη. Όταν έχει ανάγκη ένας δικός σου άνθρωπος, οποιαδήποτε άλλη ασχολία φαντάζει ανούσια. Στην εργασία καλό είναι να γνωρίζεις τα όρια και τις καταστάσεις αλλά και να διεκδικείς τη θέση σου. Να ξέρεις πότε αξίζει να είσαι καλός αλλά και πότε θα είσαι εγωιστής.
Τελικά, εάν εσύ παραμένεις αυθεντικός σε όλες σου τις εκφάνσεις, τα περισσότερα είναι δεκτά.

Όπως έχει γράψει ο Κ. Καβάφης στο Όσο Μπορείς:
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Γιατί πάνω απ'όλα, πρέπει να ακούμε τον εαυτό μας, όπως και να χει θα είμαστε παρέα μια ζωή...

Σας φιλώ,
Κ.