Έρχονται έρχονται έρχονται!

3 Σεπτεμβρίου 2010!
Οι επιθυμίες εισακούγονται ;-)

Ανατριχιάζω στη σκέψη αυτού του live...

Soufflé au chocolat!

Όσο καλύτερη διάθεση έχω, τόσο λιγότερο θέλω να πάω για ύπνο, είναι μια σχέση αντιστρόφως ανάλογη...Αλλά το υποσχέθηκα...πάω!

Καλή εβδομάδα!

Άλλο ένα διαμαντάκι από την Pixar σε συνεργασία με την Disney! Η αλήθεια είναι ότι μετά το Wall-E και έχοντας δει και το προσεχώς, την περίμενα ιδιαίτερα καλή την ταινία, και πράγματι άξιζε το κάθε λεπτό της!
Βγάζω το καπέλο σε όποιον σκέφτηκε την ιδέα με το σπίτι που άρχισε να πετάει χάρη σε χιλιάδες μπαλόνια αλλά και σε όλο το σενάριο με τις τόσες μικρές και μεγάλες απίστευτες ιδέες και την τόση φαντασία, διασκέδασα την κάθε σκηνή, το κάθε επιφώνημα...Μου μειναν τόσα από την ταινία, ο αξιαγάπητος κύριος Φρέντρικσεν, η μικρή συγκινητική ανασκόπηση της ζωής του με τη γυναίκα του, ο απλά μοναδικός χοντρούλης Ράσελ, η περιπέτειά τους, μια ιστορία γεμάτη νοήματα, πολλά χαμόγελα και λίγα δάκρυα, μια τόσο γλυκειά γεύση...
Όμορφος κινηματογράφος το Αθήναιον, πρέπει να χα 13-14 χρόνια να πάω...

Πάω να κατεβάσω το Wall-E!

Μουσική ιδιοφυία...

...και γεννημένος στις 23/06!!

Don't whine, it's just a waste of time...

Any time spent whining and complaining is unlikely to help us achieve our goals and will most likely just fill everyone with negative energy...Just be positive!

- Χωρίς το 'ν' θα ήσασταν σκέτος!

- Ουρίστε?
...και ακόμα γελάω...!

Γεμάτες και έντονες μέρες με μικρές, πολύ ευχάριστες εκπλήξεις που δίνουν ακόμα περισσότερη αξία στη μέρα...

Big Balls!

Μπράβο σας! Άντε και την επόμενη φορά και τους Ισπανούς...

...but then Pop! Goes my heart...

μια γλυκειά 80'ιλα ;-)

Πολίτης εις των ιδεών την πόλι...

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' ανεβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Το πρώτο σκαλί - Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Η τελευταία διάλεξη...

Ο καθηγητής πληροφορικής Randy Pausch έδωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2007 μια "Τελευταία Διάλεξη" στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon, με τίτλο "Achieving Your Childhood Dreams". Αυτήν την διάλεξη μπορεί κανείς να τη βρει σε βιβλίο αλλά και στο youtube.

Με αυτήν του τη διάλεξη ο Randy άφησε μια αλάνθαστη πυξίδα στην οικογένειά του, στους φοιτητές του, αλλά και σε εκατομμύρια αγνώστων που την έχουν διαβάσει/δει έκτοτε...Δεν του ήταν δύσκολο να φανταστεί ότι ήταν πράγματι η τελευταία του διάλεξη, καθώς του είχε διαγνωσθεί η επάρατη νόσος και είχε μπροστά του μερικούς μήνες ζωής...Δεν είχε πρόθεση να πει σε κανέναν πώς να ζήσει αλλά πάνω απ'όλα ηθελε να αφήσει μια κληρονομιά στα παιδιά του, καθότι δε θα ήταν δίπλα τους να τους μαθαίνει όσα θα ήθελε κατά τη διάρκεια της ζωής του και ήταν μικρά για να προσπαθήσει να τους τα μάθει ήδη όλα...

Η διάλεξή του δεν ήταν αποχαιρετιστήρια, δεν ήταν για το θάνατο...Ήταν για τη σημασία του να ξεπερνάς τα εμπόδια, του να καθιστάς εφικτά τα όνειρα των άλλων, του να αδράξεις κάθε στιγμή...Ήταν μια περίληψη όλων όσων είχε μάθει ο Randy, ήταν για τη ζωή! Ο Randy αναφέρθηκε στα όνειρα που έκανε όταν ήταν παιδί και στο ότι τα είδε όλα να υλοποιούνται, υποστήριξε την αξία της παιδικής ονειροπόλησης και ευχαρίστησε τους γονείς του που του επέτρεψαν να ζωγραφίσει τους τοίχους του δωματίου του. Τί ζωγράφισε? Τα όνειρά του...

Στη διάλεξή του προτρέπει μεταξύ άλλων τους ακροατές να ακούσουν όσους επισημαίνουν τις αδυναμίες τους επειδή πραγματικά νοιάζονται για εκείνους, τονίζει ότι τα εμπόδια κάμπτουν μόνο όσους δεν επιθυμούν κάτι πολύ και ότι πρέπει να ζούμε σαν τίγρεις. Μας λέει ότι τα αντικείμενα δεν γίνεται να έχουν μεγαλύτερη αξία από τους ανθρώπους, στους οποίους μας παροτρύνει να δώσουμε χρόνο να αποκαλύψουν την καλή τους πλευρά. Τέλος υμνεί την αξία του να λέμε πάντα την αλήθεια και σημειώνει «αν ζεις σωστά, τα όνειρά σου θα έρθουν σε σένα".

O Randy ήταν απόφοιτος του Brown University, κάτοχος Ph.D στην πληροφορική από το Carnegie Mellon και δίδαξε στο University of Virginia και στο Carnegie Mellon. Η εικονική πραγματικότητα (virtual reality) είναι συνώνυμη με το όνομά του στα επιστημονικά λεξικά όπως επίσης και η σύνδεση σε μεγάλο βαθμό της πληροφορικής με τις καλές τέχνες. Έχει συμπεριληφθεί στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο από το TIME, και στους 3 πιο σημαντικούς ανθρώπους του 2007 από το ABC.

Αξίζει να διαβάσετε το βιβλίο ή ίσως ακόμα περισσότερο να δείτε τη ζωντάνια αυτού του ανθρώπου στη διάλεξή του! Επίσης υπάρχει άφθονο ακόμα υλικό στη σελίδα του, δείτε για παράδειγμα το αφιέρωμα του ABC...Πρέπει να ομολογήσω ότι αναρίγησα και δάκρυσα...

Η κανονική ροή του προγράμματος θα συνεχιστεί από αύριο...

...καθώς η σημερινή μέρα ανήκει στον μικρό πρίγκηπα που βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας!
...κι ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι όλοι μας υπήρξαμε παιδιά!

είναι ποιητής...

...ρίγος στο άκουσμα της φωνής του...

Σκορπιοσκέψεις και πάλι...

- από εδώ και στο εξής επιτρέπονται τα σχόλια και σε "Ανώνυμους" επισκέπτες...
- ...σε ένα ιστολόγιο που τελικά έχει γίνει αρκετά πιο προσωπικό απ'ότι σκόπευα...

- απελευθερώθηκε ο ιρακινός δημοσιογράφος που εκτόξευσε τα παπούτσια του στον Μπους (πολύ τον πάω αυτόν τον δημοσιογράφο) και τώρα τον έχουν σαν λαϊκό ήρωα. H απάντηση είναι ΟΧΙ, δεν δέχεται προτάσεις γάμου από την Ελλάδα :-P
- κυνικό αλλά μου άρεσε: έξυπνος είναι αυτός που μαθαίνει από τα λάθη του, σοφός αυτός που μαθαίνει από τα λάθη των άλλων
- θέλω να γράψω πολλά ως γνωστός παρλαπίπας αλλά είναι ήδη αργά...

Και τέλος κάτι δανεισμένο, συγκινητικά αισιόδοξο: Προχωράτε παιδιά, μη σταματάτε, υπάρχει στράτα μπροστά...

Luz...

...Υποκλινόμεθα!

Με ταξιδεύει...

...και με γεμίζει με μια γλυκειά γαλήνη...

Κυριακοαπόγευμα...

...Όταν πήγαινα σχολείο θυμάμαι με μελαγχολούσαν τρελά οι Κυριακές, η σκέψη ότι το Σαββατοκύριακο τελειώνει, ότι πρέπει να τελειώσω τα μαθήματά μου, να πάω νωρίς για ύπνο, αύριο το σχολείο ξεκινά πάλι...Τώρα μπορώ να πω ότι μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε και τα βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα, ε? Είναι ωραία η Κυριακή, μια πλήρως ελεύθερη μέρα, και ευκαιρία για άπειρες βραστηριότητες ;-) Σήμερα το μενού περιλαμβάνει Luz Casal

Άσχετο, εδώ και καιρό θέλω να εκφράσω μια απορία: Γιατί οι μύγες έχουν αυτήν την εκνευριστική συνήθεια να έρχονται και να κολλάνε πάνω μας?

Επίσης γιατί οι εκλογές αυτές μου είναι τόσο αδιάφορες και βρίσκω τουλάχιστον γραφικούς αν όχι γελοίους όσους ασχολούνται? Είναι κρίμα σκέφτομαι καμιά φορά, θα αποφασιστεί ποιός θα κυβερνησει τη χώρα μας σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, κανονικά με ενδιαφέρει άμεσα...Αλλά μάλλον φταίει ότι δεν ελπίζω στο να βελτιωθεί/αλλάξει πραγματικά κάτι, είναι λύση κι αυτό όμως? Τι μπορεί να γίνει, τί μπορούμε να κάνουμε??

Πρέπει να πείσω τον Κώστα να ξεκινήσει διάβασμα, η πρώτη συνάντηση για εργασία πήγε καλά πάντως. Τί νομίζεις, ουσιαστικά 3 μήνες μένουν και κλείνει αυτό το κεφάλαιο, πρέπει να σκεφτώ τί θα γράφει το επόμενο...

Σκόρπιος ο νους, δε μας χωρά η νύχτα...

Έχουμε και λέμε:

- τελικά ξανά και ξανά αποδεικνύεται ότι η ζωή δίνει και παίρνει. Το θέμα είναι αν θα εστιάσει κανείς σε αυτά που του δίνει ή αυτά που του παίρνει...
- Mamma mia και Σταμ είναι Βερολίνο, ειδικά αύριο θα έχουν μια δύσκολη μέρα, η σκέψη μου πάντα (και) μαζί τους.
- Έχω ένα σχεδόν γεμάτο μπουκάλι Σάμος δίπλα μου...Πότε θα γίνουμε λιάρδαααα? :-)
- Ξεκινάμε και το Emotional Intelligence αύριο, ανυπομονώ...!
- Lache das Leben an, dann lacht es dir zurueck.
- Κατάφερα να μην βρίσκω που πάρκαρα το αμάξι μου στη Νέα Ιωνία και να καταλήξω να το ψάχνω μισή ώρα σχεδόν στα στενά... ;-)
- Που γίνονται δεκτές αιτήσεις για να διευρυνθεί η μέρα κατά κάποιες ώρες? Π.χ. 30 αντί για 24...

Gutenachten!

Radiohead - Street Spirit (Fade Out)

Το λατρεύω από όταν το πρωτοάκουσα πριν από περίπου 12-13 χρόνια...

Talking dogs

Γελάω τόσο κάαααθε φορά που το βλέπω...
Οι δικές μου πότε θα μάθουν??

Τελική ευθεία...

Ξεκινάμε πάλι αύριο...Τελευταίοι 4 μήνες στο ALBA, πλησιάζει προς το τέλος του το κεφάλαιο αυτό. Πρέπει σιγά σιγά να σκεφτώ πιο έντονα ποιό θα είναι το επόμενο...Πιστεύω ότι πρέπει όσο μπορούμε να έχουμε κάτι να κινεί τον εγκέφαλο και να τον ξυπνά και δε θέλω να μείνω μόνο με τη δουλειά...Όσο πιο δραστήριοι είμαστε, τόσο πιο ζωντανοί είμαστε.
Χαίρομαι που αρχίζουμε μαθήματα, όσο κι αν ξέρω ότι θα ζορίσει το πρόγραμμα και θα αρχίσουν οι ολονυχτίες, είπαμε, απαραίτητες είναι!

Καλή αρχή λοιπόν και πάλι...

Paolo Nutini - Candy

Χιλιάδες φορές το έχω ακούσει και κάθε φορά με κάνει να νιώθω όμορφα κι αισιόδοξα...

Εκεί που κρίνεται η ζωή, ξεκινά κιόλας...

Υπάρχει ένα νοσοκομείο στο Βερολίνο, το Sankt-Gertrauden Krankenhaus. Δε θα μπω σε σύγκριση, περιγραφή ή οτιδήποτε άλλο, απλά θα αναφερθώ σε μια μικρή αλλά συγκλονιστική ιδέα που κάποιος σε αυτό το νοσοκομείο είχε. Στον διάδρομο που μπαίνει-βγαίνει κανείς, είναι κρεμασμένες δεκάδες φωτογραφίες από νεογέννητα, οι πρώτες τους στιγμές, οι ευτυχισμένοι γονείς, γκριμάτσες, τα πατουσάκια και τα χεράκια τους...Απίστευτη αίσθηση γλύκας...Παρατήρησα ότι όσο σοβαρός και γεμάτος θλίψη και αν είναι ο λόγος που επισκέφτεσαι το νοσοκομείο, όσο κι αν έχεις κλάψει και στεναχωρηθεί, αν αφιερώσεις μερικά δευτερόλεπτα και τις κοιτάξεις, μπαίνεις και βγαίνεις με ένα χαμόγελο και μια ηρεμία. Βλέπεις αυτόν τον απίστευτο συμβολισμό που ο καθένας μπορεί να τον εκλάβει όπως θέλει, για μένα δείχνει ότι εκεί που συνήθως κρίνεται η ζωή, εκεί και έχει ξεκινήσει το θαύμα της ζωής...

Γιαγιά μου σε χαιρετώ, καλό σου ταξίδι και να προσέχεις εκεί που πας, σίγουρα σε περιμένουν πολλοί για να τους φτιάξεις τη διάθεση όπως μόνο εσύ ξέρεις, είμαι σίγουρος ότι θα φέρεις μια ευχάριστη αναστάτωση. Πρώτοι από όλους θα σε περιμένουν ο σύζυγός σου και η μητέρα σου, θα χαρούν τόσο να σε δουν. Κι εσύ θα σκάσεις πανέμορφη, μαυρισμένη, με δέρμα νεαράς 20 ετών και με ένα χαμόγελο μόνιμο και με αυτή τη λεβεντιά που πάντα είχες, σωστή βασιλομήτωρ, πολύ φίνο γκομενάκι...! Όσο για μένα, σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για όλα, θα ζεις πάντα μέσα στην καρδιά μου και στις χιλιάδες αναμνήσεις...

Εις το επανιδείν...