Εκεί που κρίνεται η ζωή, ξεκινά κιόλας...

Υπάρχει ένα νοσοκομείο στο Βερολίνο, το Sankt-Gertrauden Krankenhaus. Δε θα μπω σε σύγκριση, περιγραφή ή οτιδήποτε άλλο, απλά θα αναφερθώ σε μια μικρή αλλά συγκλονιστική ιδέα που κάποιος σε αυτό το νοσοκομείο είχε. Στον διάδρομο που μπαίνει-βγαίνει κανείς, είναι κρεμασμένες δεκάδες φωτογραφίες από νεογέννητα, οι πρώτες τους στιγμές, οι ευτυχισμένοι γονείς, γκριμάτσες, τα πατουσάκια και τα χεράκια τους...Απίστευτη αίσθηση γλύκας...Παρατήρησα ότι όσο σοβαρός και γεμάτος θλίψη και αν είναι ο λόγος που επισκέφτεσαι το νοσοκομείο, όσο κι αν έχεις κλάψει και στεναχωρηθεί, αν αφιερώσεις μερικά δευτερόλεπτα και τις κοιτάξεις, μπαίνεις και βγαίνεις με ένα χαμόγελο και μια ηρεμία. Βλέπεις αυτόν τον απίστευτο συμβολισμό που ο καθένας μπορεί να τον εκλάβει όπως θέλει, για μένα δείχνει ότι εκεί που συνήθως κρίνεται η ζωή, εκεί και έχει ξεκινήσει το θαύμα της ζωής...

Γιαγιά μου σε χαιρετώ, καλό σου ταξίδι και να προσέχεις εκεί που πας, σίγουρα σε περιμένουν πολλοί για να τους φτιάξεις τη διάθεση όπως μόνο εσύ ξέρεις, είμαι σίγουρος ότι θα φέρεις μια ευχάριστη αναστάτωση. Πρώτοι από όλους θα σε περιμένουν ο σύζυγός σου και η μητέρα σου, θα χαρούν τόσο να σε δουν. Κι εσύ θα σκάσεις πανέμορφη, μαυρισμένη, με δέρμα νεαράς 20 ετών και με ένα χαμόγελο μόνιμο και με αυτή τη λεβεντιά που πάντα είχες, σωστή βασιλομήτωρ, πολύ φίνο γκομενάκι...! Όσο για μένα, σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για όλα, θα ζεις πάντα μέσα στην καρδιά μου και στις χιλιάδες αναμνήσεις...

Εις το επανιδείν...