Ισλανδία...

Χρόνια τώρα θέλω να πάω στην Ισλανδία αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θέλω να έρθει η Ισλανδία σε μένα...
"Η Ελλάδα είναι η Ισλανδία της Μεσογείου" γράφτηκε στην Financial Times. Κινδυνεύει οι οικονομία μας, φυσικά αυτό δεν μας απασχολεί ακόμα στην ήδη αρκετά περίπλοκη καθημερινότητά μας, αλλά ας ελπίσουμε να αλλάξουν τα δεδομένα και να μη χάσουμε τους ξένους επενδυτές μας γιατί μετά θα έχουμε άλλα...

Τελικά ο κόσμος είναι μεγαλειώδης εν τη μικρότητά του...

......

Σίγουρα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά αποσπάσματα που έχω δει σε ταινία
Στο σινεμά δάκρυσα...Και ντρεπόμουν...

Μια γλυκειά νοσταλγία με διακατέχει...

Είκοσι χρόνια πάνε από την πτώση του τείχους, σαν σήμερα θυμάμαι να παρακολουθούμε γεμάτοι δέος τις εικόνες με τη γιαγιά στο SAT1. Χαρούμενα πρόσωπα, Δυτικοί-Ανατολικοί να αγκαλιάζονται αυθόρμητα, σαμπάνιες να ανοίγουν, η μπύρα να ρέει, και όλα αυτά βασικά λόγω μίας παρεξήγησης...Ήταν όμως πια ο καιρός του, μια ολόκληρη σειρά από παράγοντες συνέβαλλαν στο να πέσει. Να σημειώσω εδώ ότι ο πατέρας μου σπούδαζε στο Βερολίνο όταν ανεγέρθη πρώτα το συρματόπλεγμα και κατόπιν το τείχος και μου έρχεται μεταξύ άλλων στο νου η φράση του "ξαφνικά ενα πρωί ξυπνήσαμε και είχε διαιρεθεί η πόλη στα δύο, οικογένειες και φίλοι που είχαν περάσει μόλις την προηγούμενη ημέρα μαζί χωρίστηκαν..."
Είχα την τύχη μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια που έχουν παρέλθει να επισκευθώ συχνά το Βερολίνο και κυρίως να περάσω σχεδόν έξι συνεχόμενα εκεί λόγω σπουδών. Έτσι η συμπτωματική παρακολούθηση μιας εκπομπής σχετικά με ένα 24ωρο στην καθημερινότητα μερικών ανθρώπων του σημερινού Βερολίνου με έκανε να βρεθώ εκεί και να θυμηθώ ακριβώς αυτό, την καθημερινότητα...

Εγώ θα πάω κόντρα στα κλισέ των καιρών σε σχέση με τα πάντα...

Η σκέψη μου το ξέρει που είναι...

Το τζόκερ

Νοέμβρης...Καλό μήνα! Πάντα επιμένουμε να πιστεύουμε ότι θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο και έτσι θα κινούμαστε...

Και σκορπίζουν πάλι οι σκέψεις, σαν από φύσημα του αγέρα...

- Σε κάποιο δελτίο ειδήσεων κυριακόβραδο: "Ένας άνθρωπος κέρδισε το τζακποτ των 5 εκατομμυρίων και είδε τη ζωή του να αλλάζει." Μα πώς το ξέρετε, τον γνωρίζετε, του μιλήσατε? Ξέρετε πώς σκέφτεται, πώς ζει, τί θα τα κάνει? Έχει όλα τα υπόλοιπα που θέλει και τον γεμίζουν και του λείπουν μόνο τα χρήματα? Δεν είναι το χρήμα το παν, κι ας συνεχίζουν να μας βομβαρδίζουν με έναν τέτοιο τρόπο σκέψης...Καλά είναι τα λεφτά φυσικά, βοηθάνε σε πολλά, αλλά δεν πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να "βλέπουμε τη ζωή μας να αλλάζει" χάρη σε αυτά...
- Ήρθανε τα κρύα...Χριστουγεννιάτικα! Να στολίσουμε! ;-)
- Πόσο ξενέρωτες, άχαρες και ανούσιες μπορεί να είναι κάποιες εργασίες? Άντε, καιρός να τελειώνουμε και από εκεί, καλό ήταν, καλό έκανε, δεν το συζητάμε, ήγγικεν όμως ο καιρός για ένα βήμα μπροστά...
- Δύσκολες περίοδοι...Η πολυπλοκότητα και η σκληρότητα των καιρών και της εποχής έχει πάρει το πάνω χέρι, όλοι νιώθουμε πίεση, έλλειψη χρόνου, άγχος...
- Τα τελευταία μου θυμίζουν παλι το "don't whine, it's just a waste of time"...Α ρε Randy!
- Το σίγουρο είναι ότι πρέπει όσο πιο συχνά γίνεται να θυμόμαστε να μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου και να ταυτιζόμαστε μαζί του ώστε να τον κατανοούμε καλύτερα, να τον νιώθουμε. Εδώ μου έρχεται στο μυαλό αυτή η αγγλική λεξούλα, το empathy, που είναι τόσο μακριά από την ελληνική εμπάθεια...

Και ήρθε η νύχτα και δε με χωρά...