Είκοσι χρόνια πάνε από την πτώση του τείχους, σαν σήμερα θυμάμαι να παρακολουθούμε γεμάτοι δέος τις εικόνες με τη γιαγιά στο SAT1. Χαρούμενα πρόσωπα, Δυτικοί-Ανατολικοί να αγκαλιάζονται αυθόρμητα, σαμπάνιες να ανοίγουν, η μπύρα να ρέει, και όλα αυτά βασικά λόγω μίας παρεξήγησης...Ήταν όμως πια ο καιρός του, μια ολόκληρη σειρά από παράγοντες συνέβαλλαν στο να πέσει. Να σημειώσω εδώ ότι ο πατέρας μου σπούδαζε στο Βερολίνο όταν ανεγέρθη πρώτα το συρματόπλεγμα και κατόπιν το τείχος και μου έρχεται μεταξύ άλλων στο νου η φράση του "ξαφνικά ενα πρωί ξυπνήσαμε και είχε διαιρεθεί η πόλη στα δύο, οικογένειες και φίλοι που είχαν περάσει μόλις την προηγούμενη ημέρα μαζί χωρίστηκαν..."
Είχα την τύχη μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια που έχουν παρέλθει να επισκευθώ συχνά το Βερολίνο και κυρίως να περάσω σχεδόν έξι συνεχόμενα εκεί λόγω σπουδών. Έτσι η συμπτωματική παρακολούθηση μιας εκπομπής σχετικά με ένα 24ωρο στην καθημερινότητα μερικών ανθρώπων του σημερινού Βερολίνου με έκανε να βρεθώ εκεί και να θυμηθώ ακριβώς αυτό, την καθημερινότητα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου