Σχέσεις ζωής

...
Είναι περίπου μια φορά ανά 2 εβδομάδες που πηγαίνω στο σπίτι μας στον Κάλαμο να δω τον πατέρα μου. Με τα χρόνια έχουν μεγαλώσει οι αποστάσεις, Κάλαμος-Βούλα τώρα πια, και έτσι δυστυχώς δεν είναι συχνή η επίσκεψή μου πια...Μια επίσκεψη που - όσο κι αν τον λατρεύω - ενίοτε μου φαντάζει ελαφρώς κουραστική...1+ ώρα δρόμος μετά το γραφείο, Βάρης-Κορωπίου, Αττική Οδός, Εθνική Οδός, E-Pass, ψιλά, βενζίνη, διεκπεραίωση τηλεφώνων...

Καθοδόν σιωπηλά μέσα μου σα να αναπαριστώ ήδη στιγμές της βραδιάς...Αν είναι καλοκαίρι θα κάτσουμε έξω, μακράν προτιμότερο σε σχέση με την αναμμένη τηλεόραση του σαλονιού. Θα ξεκινήσουμε με φιλιά σταυρωτά και στους δύο γιατί η Εύη παρεξηγείται όταν δεν το κάνω και απλά πετάω ένα "γειά". Στη συνέχεια θα μπούμε σχετικά άμεσα στην ιεροτελεστία του φαγητού - τί, πώς, πότε, πόσο - και στις ερωτήσεις...Νιώθω να έχω αποκτήσει μάστερ στην αποφυγή απαντήσεως στην ερώτηση "Καμιά καλή γνωριμία?" σε διάφορες εκδοχές!

Το κακό είναι ότι φτάνω στον Κάλαμο έχοντας ήδη έναν μικρό υποβόσκωντα εκνευρισμό. Οι ερωτήσεις περί εργασίας, σπιτιού, ταξιδιών, γνωστών & φίλων, τεχνολογίας και διαφόρων άλλων εκφάνσεων του ρόλου μου στη ζωή σωρεύονται και έτσι τον επιτείνουν...Είναι κατανοητό, πρόκειται για τη λαχτάρα του πατέρα να ζήσει και να αναγεννηθεί μέσα από το γιό, να μάθει νέα για τη ζωή που δε ζει τόσο έντονα πια, να καταλαγιάσει τις έγνοιες του (δουλειά, χρήματα, σπίτι, σχέσεις, ψυχολογία) και να αντλήσει περηφάνια, με την ελπίδα ο γιός να εκπληρώσει το καζαντζακικό χρέος προς τους προγόνους...

Ποσώ μάλλον όταν ο πατέρας έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι και θα μπορούσε να γράψει τόνους εμπειριών και ιστοριών...Ας μην ξεγελιόμαστε, θεωρούμε τους γονείς μας ξεπερασμένους και ότι δεν "πιάνουν" τις περιπέτειές μας, όταν στην πραγματικότητα κι εκείνοι κάνανε τις αλητείες τους, κατά πάσα πιθανότητα αρκετά πιο "μάγκικές" από τις δικές μας φλούφλικες ψευτομαγκιές του σήμερα...Πιστεύω ότι η δική μας έλευση είναι που τους "σφίγγει".

Μετά το σερί ερωτήσεων και επιφανειακών αναφορών στην καθημερινότητα και μετά το φαγητό, σχεδόν πάντα ακολουθεί γλυκό, με ιδιαίτερη προτίμηση στο παγωτό :-) Βάλε 1 κιλό + την επίσκεψη ο Κωστάκος. Δύο είναι τα πιθανά μονοπάτια της βραδιάς στη συνέχεια...Είτε το μίγμα τηλεόρασης και σποραδικών νέων και συζητήσεων με κοινό παρονομαστή κάποιο κενό επικοινωνίας, είτε, όπως την τελευταία φορά, η βραδιά θα κυλήσει με ιδιαίτερες διηγήσεις και βαθυτέρες συζητήσεις, απαύγασμα μιας πλούσιας ζωής.

Στην τελευταία περίπτωση είναι που θα εύχομαι να μην τελειώσει ποτέ η βραδιά, και, όταν πια τελειώσει και πάρω την μακρύ δρόμο της επιστροφής, θα το κάνω με ένα μοναδικά τρυφερό και γλυκό χαμόγελο στα χείλη και στην ψυχή, και με την ψυχολογία αντεστραμμένη προς το καλύτερο 100%. Έχει μια συγκλονιστική ιδιότητα αυτός ο άνθρωπος να μου αλλάζει την ψυχολογία! Κι όλο αυτό απλά μεταφέροντας μου τις ιστορίες, σκέψεις και εμπειρίες που έχουν μεστώσει μέσα του, τις οποίες και κάνω κτήμα μου ώστε να εμπλουτίσω τη δική μου ύπαρξη...

Όταν σε βλέπω πατέρα μου θέλω να μου μιλάς για σένα γιατί έτσι τελικά μαθαίνω ποιος είμαι εγώ...

Με αγάπη,
Κ.

As Buscaglia says...

...Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.
Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε...

"Πιστεύω...

...σ’ ένα Θεό, Ακρίτα Διγενή, στρατευόμενο, πάσχοντα, μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ’ ακρότατα σύνορα, στρατηγό, αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δύναμες, τις ορατές και τις αόρατες..." κλέβοντας λίγο από Καζαντζάκη αγαπημένο και μεγαλόπνοο...

Ας γίνω όμως λίγο πιο προσωπικός ;-) Σε τί πιστεύω εγώ?

- Πιστεύω στην αγάπη...Aς είναι κλισέ, ας έχει συχνά εξευτελιστεί σαν όρος μέσα στην επιφανειακή κοινωνικότητα του σήμερα, πιστεύω βαθειά και ακράδαντα, με το νου και με το σώμα ότι είναι από τις μεγαλύτερες δυνάμεις, ίσως και η μεγαλύτερη, από τις πιο αγνές, καθαρές και έντονες μορφές ενέργειας, που μπορεί να δώσει τόσο τρομακτική ώθηση στον άνθρωπο, που μπορεί να του κάνεί το στιγμιαίο πέρασμά του από τη Γη τόσο όμορφο και ουσιαστικό...

- Πιστεύω σε αυτή τη συγκλονιστική δύναμη των στιγμών. Όλα γύρω μας είναι μια συλλογή από στιγμές, μικρές, ανήθικες, βιαστικές, σκληρές, αλλά και τόσο μεγάλες, με αντιστρόφως ανάλογες την ένταση και τη διάρκειά τους...Δίνουν αξία στην κάθε ημέρα και στο πέρασμα του χρόνου. Είναι η αγαπημένη μου συλλογή και πόσο θα ήθελα να το είχα εκφράσει ακριβώς όπως ο Ρένος πριν από το Ρένο...Πρόλαβε εκείνος όμως, οπότε δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο από το να δανειστώ τα λόγια του...

- Πιστεύω στην οικογένεια και στην ανιδιοτελή αγάπη των γονέων προς τα παιδιά...Είναι η κατεξοχήν σχέση που δείχνει ότι αποτελούμεθα από την ίδια ουσία, υλικά και πνευματικά, η σχέση χωρίς την οποία δεν θα υπήρχαμε, η σχέση η οποία δε χωράει σε λόγια...

- Πιστεύω στη πραγματική, βαθειά, αληθινή φιλία, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς προσχήματα, χωρίς μάσκες και χωρίς καμία υποχρέωση και κανέναν περιορισμό στην ελευθερία του καθενός, τη φιλία που σε εξυψώνει προς την ευτυχία, που σου χαρίζει αμέτρητες στιγμές...Τη φιλία που δε χρειάζεται πολλά λόγια και που σε κάνει να νιώθεις ανά πάσα στιγμή σαν να μην έχει περάσει ο χρόνος από την τελευταία συνεύρεση...

- Πιστεύω στη δύναμη της καρδιάς, της ψυχής, του μυαλού, δυνάμεις ανεξάντλητες, τις οποίες ούτε στο ελάχιστο έχουμε ανακαλύψει, αναλώνοντας την ύπαρξη και τον χρόνο μας με τρόπο ανούσιο, αδιάφορο και ενίοτε βλαβερό, ενώ έχουμε τόσο σημαντικά όπλα στην κατοχή μας...

- Πιστεύω στη μεγαλοπρέπεια των καλών ψυχών, της καλής πρόθεσης, της καλής θέλησης, της καλοσύνης γενικά. Ίσως αγαθά, ίσως παιδικά, πιστεύω ότι στο τέλος το καλό πάντα θα νικήσει!

- Πιστεύω στη θέληση για σκληρή δουλειά, στην αντιμετώπισή της σαν κέρδος, σαν μάθημα, σαν δώρο. Πιστεύω ότι καθ'αυτόν τον τρόπο και με τέτοια προδιάθεση θα είναι αχρειάστη κάθε μορφή δημοσίων σχέσεων, καλοπιάσματος, "γνωστών" και βυσμάτων για μια θετική πορεία.

- Πιστεύω στην ομορφιά και στη σοφία του κόσμου μας. Πιστεύω στην ανατριχίλα που μου προκαλεί κάθε φορά το κάτωθι βίντεο...

- Πιστεύω στην σιωπηλή και κρυφή δικαιοσύνη του σύμπαντος που στο τέλος επικρατεί και φέρνει την ισοροππία. Αργεί καμιά φορά, αλλά είναι απαραίτητο στην εξέλιξη αυτό...

- Πιστεύω στην αναγκαιότητα των δυσάρεστων περιόδων με κάθε μορφή. Έτσι πραγματικά καταλαβαίνουμε την ομορφιά των ευχάριστων και τις χαιρόμαστε ακόμα παραπάνω, έτσι μαζεύουμε ενέργεια για να ζήσουμε!

- Πιστεύω στο να ζεις την κάθε στιγμή με όλο σου το είναι, με όλη σου την ενέργεια.

- Πιστεύω σε ένα βλέμμα, σε μια λέξη, σε μια κίνηση, σε μία σκέψη, σε ένα δάκρυ που ξεφεύγει από τα δεσμά του, σε ένα χαμόγελο που τόσο ομορφαίνει τον κόσμο, σε μια νότα, σε ένα κομμάτι μουσικής, στον ήχο της φύσης, σε μια γνωριμία, σε μια έκρηξη συναισθημάτων, σε ενα χορό, σε ένα φιλί, σε μία αγκαλιά, στην προσπάθεια, στη δυσκολία, στην ανταμοιβή, στην περηφάνια, στην καθημερινή ομορφιά της ζωής...

Πιστεύω σε τόσα τελικά που θα μπορούσα να συνεχίζω επί ώρες...Αλλά κάπου νιώθω ότι το αναγνωστικό μου κοινό περιμένει...Σας φιλώ για την ώρα λοιπόν!

Η φάση είναι...

..."μεταδίδεται"!
Καιρό τώρα θέλω να ξεκινήσω μια σειρά ποστ με θέμα "Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο"...Γιατί πιστεύω ότι όλα ξεκινάνε από αυτόν τον ταπεινό, τον έναν! Στο χέρι του καθενός μας είναι να ξεκινήσουμε κάτι, να αλλάξουμε κάτι, να δημιουργήσουμε κάτι...Είναι τόσο απλό, φύτεψε ένα δέντρο και θα φυτέψει και ο γείτονάς σου ένα, και ο γείτονας του γείτονα, και ούτω καθ'εξής...

'Ο,τι και να κάνουμε μεταδίδεται... Ας αποκτούμε σιγά-σιγά επίγνωση των πράξεων και των σκέψεών μας γιατί μεταδίδονται! Και ξεκινάμε με το παρακάτω, παρακολουθήστε το μέχρι το τέλος:

...Είναι απλό, βλέπεις κάποιος συνάνθρωπός σου να βοηθάει κάποιον άλλον = βοηθάς κι εσύ κάποιον συνάνθρωπό σου με τη σειρά σου = βοηθάει κι εκείνος κάποιον, κτλ. κτλ. = 1 + 1 + 1 + 1 + ...
Και κάπως έτσι θυμήθηκα αυτή τη μικρή μαγική ταινία, αυτή τη μικρή ουτοπική αλλά και μαγική ιδέα...Could it really work?

...Το σίγουρο είναι ότι θέλω άμεσα να ξαναδώ την ταινία! Είναι επίσης απλό, βοηθάς τρεις συνανθρώπους σου = ο καθένας από αυτούς βοηθάει άλλους τρεις και ούτω καθ'εξής = 3 * 3 * 3 * 3 * ...
Και κάπως έτσι επανέρχομαι στο κεντρικό mantra των δύο μου ετών στο Alba, αυτό που θα θυμάμαι ακόμα κι όταν ξεχάσω όλα τα υπόλοιπα: "A win-win game is a game which is designed in a way that all participants can profit from it in one way or the other". Βλέπω ότι έχει καθημερινή εφαρμογή σε όλα τα μέτωπα, κυρίως της εργασίας (κοινοί στόχοι), αλλά θα μπορούσε να ισχύσει παντού, άλλωστε στη Γη επάνω δεν είμαστε ξεχωριστοί επιβάτες, όλοι πλήρωμα είμαστε!

Γι'αυτό χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό! 

Let the music play...

 

Μήπως τελικά το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αφήνεις τη μουσική να διαλέγει το επόμενο κομμάτι από μόνη της...?

Κάτι σκοτεινά μονοπάτια...

Νιώθω με περίσση συχνότητα και ευκολία να καταδύομαι και να ταξιδεύω σε άγνωστα σκοτεινά σοκάκια του εαυτού μου, να γνωρίζω βαθειά κρυμμένες περγαμηνές, και αυτό με φοβίζει...Μόνον όμως γνωρίζοντας τα και αποδεχόμενος αυτά, τα αισθάνομαι, τους δίνω χώρο, συμφιλιώνομαι και τελικά λυτρώνομαι, ξαλαφρώνω και τα χρησιμοποιώ προς όφελός μου...

Τα χέρια...

 

Κλεμμένο από silentcrossing

 

Τα χέρια είναι για να χαϊδεύουν πρόσωπα

Για να χαιρετάνε καράβια

Για να χτυπούν το τζάμι του φίλου

Για να φέρνουν γράμματα

Για να χτίζουν πόλεις

Για να φυτεύουν δέντρα

Για να κάνουν κατακόρυφο

Για να κάνουν σκιές στον τοίχο

Για να φτιάχνουν πυργάκια στην άμμο

Για να λερώνονται με λάσπες και με χρώματα

Για να κρατούν σφιχτά στην αγκαλιά

Για να μπλέκονται με άλλα χέρια

Για να παίζουν κιθάρα

Για να καθαρίζουν μανταρίνια

Για να ζυμώνουν ψωμί

Για να γυρίζουν σελίδες στα βιβλία

Για να φτιάχνουν αλυσίδες σε απεργίες

Για να ξεγεννάνε

Για να συγκρατούν κάποιον που θέλει να πέσει από ψηλά

.

Τα χέρια δεν είναι για να μαχαιρώνουν στα σκοτεινά

Δεν είναι για να στραγγαλίζουν

Ούτε για να προσεύχονται

Δεν είναι για να υπογράφουν απολύσεις

Να σφίγγουν κάγκελα φυλακής

Ή να χαιρετούν ναζιστικά

.

Τα χέρια δεν είναι για να εκλιπαρούν

Ούτε για να ζητούν ελεημοσύνη

Γιατί μπορούν και να υψώσουν τη γροθιά...

 

ένα πολύ καλό αφιέρωμα στην εκφραστικότητα των χεριών εδώ

Κάτι βράδια γεμάτα αισιοδοξία και ασυναρτησίες...

...Θέλω να γράψω και μου κάνει καντάδα ο Μορφέας καθισμένος δίπλα μου στον καναπέ, θέλω να διαβάσω και μου κλείνει το μάτι συνομωτικά, ήρθε να με ταξιδέψει στον κόσμο των ονείρων, θέλει παρέα μέχρι το πρωί...Και λέω να μην τον αφήσω μονάχο, ίσα ίσα θα τον καθυστερήσω λίγο, αφήνοντας κυρίως άλλους να μιλήσουν σήμερα...

Tell Her Today λοιπόν, ή και Tell Him Today ή έστω μόλις βρεις τη στιγμή, καθώς δεν υπάρχει λόγος να το κρατήσεις μέσα σου, αύριο μπορεί να μην έχεις πια την ευκαιρία...Και όταν εκφράσεις ό,τι είναι αυτό που θέλεις να πεις, θα νιώσεις τόσο αισιόδοξος και ξαλαφρωμένος...Έχετε σκεφτεί πόσο πιο όμορφα θα ήταν τα πράγματα αν λέγαμε αυτό που νιώθουμε και σκεφτόμαστε, άμεσα, ειλικρινά, αυθεντικά...? Τέρμα τα λόγια λοιπόν, πράξεις μόνον! Love is all around, just spread it like butter on bread...

...Και κάθε φορά ένα μικρό μοναχικό δάκρυ ακούει το ξυπνητήρι του, ξυπνάει από τον βαθύ ύπνο του, σηκώνεται από το κρεβάτι του, ανοίγει την πόρτα, βουτάει στην τσουλήθρα και αφήνεται ελεύθερο στην περιπέτεια του έξω κόσμου...Μια περιπέτεια σύντομη αλλά και πλήρη...

Αυτά τα ολίγα ασυνάρτητα για σήμερα, ο Μορφέας περιμένει και έχει κι άλλες παραλαβές...Καληνύχτα μας!

 

As long as you don't choose, everything remains possible...

...ή αλλιώς πώς τελειώνοντας μια ταινία λες "τί είπε τώρα ο τύπος"...Και ξάφνου και αναπάντεχα έχεις δει μια από τις καλύτερες ταινίες σου!
Πολύ ιδιαίτερο και βαθειά μεταφορικό, περνάει σαν τρένο μέσα από το μυαλό σου, συνουσιάζεται μαζί του και στο ανακατατάσσει...

Karma Chameleon

Έχω μια εντύπωση ότι για να τη βγάλεις, ειδικά σε μια πόλη απρόσωπη όπως η Αθήνα πρέπει να έχεις γονίδια χαμαιλέοντα στο αίμα σου...Να πας στο Rock 'n' Roll γιατί όλοι γουστάρουν και γίνεται "τζέρτζελο" και θα κάνεις κέφι, να πας και στο κουτουκάκι, στο ρακάδικο, στο σκοτεινό, άδειο ροκόμπαρο, στο χαλαρό καφέ της γειτονιάς γιατί εν τέλει αυτά σε γεμίζουν περισσότερο. Να προσαρμόζεσαι στη μουσική. Να εκφράζεις την άποψή σου στη δουλειά για να δείξεις την αξία σου αλλά και να δεχτείς πράγματα και καταστάσεις χωρίς κουβέντα καθώς προέρχονται από κάπου "πιο ψηλά". Να συμμετέχεις στο κουτσομπολιό και τις επιφανειακές συζητήσεις περί ρούχων, κρίσης και διαφόρων άλλων ανούσιων πραγμάτων αλλά να είσαι και "ψαγμένος" και καλλιεργημένος και να μπορείς να μιλήσεις για τον Καζαντζάκη, το θέατρο, τα αστέρια, τη ζωή, τα ιδανικά και τις αξίες σου. Να είσαι καλό παιδί αλλά ενίοτε και κάφρος.

Αυτά τέλος πάντων...Έχω και να βγω και δε θέλω να το τραβάω...

Εκεί που θέλω να φτάσω είναι αν καθ'αυτόν τον τρόπο διαψέυδεις ή προδίδεις τον εαυτό σου, τον χαρακτήρα σου, τις αρχές σου. Ε λοιπόν η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όχι! Ή μάλλον "it depends"...Αν είναι να δεις τα φιλαράκια σου και να τα χαρείς, είναι ασήμαντο το μέρος, είτε είναι κυριλέ μπαρ κολωνακίου είτε χαλαρό τσιπουράδικο. Εάν είναι να επικοινωνήσεις με ανθρώπους που σε ενδιαφέρουν ή που καμιά φορά χρειάζεται (π.χ. κοινωνικές "υποχρεώσεις"), θα κολυμπήσεις και στα ρηχά αλλά και στα βαθειά. Όταν είσαι παρέα με φίλους οποιαδήποτε μουσική ακούγεται καλύτερη. Όταν έχει ανάγκη ένας δικός σου άνθρωπος, οποιαδήποτε άλλη ασχολία φαντάζει ανούσια. Στην εργασία καλό είναι να γνωρίζεις τα όρια και τις καταστάσεις αλλά και να διεκδικείς τη θέση σου. Να ξέρεις πότε αξίζει να είσαι καλός αλλά και πότε θα είσαι εγωιστής.
Τελικά, εάν εσύ παραμένεις αυθεντικός σε όλες σου τις εκφάνσεις, τα περισσότερα είναι δεκτά.

Όπως έχει γράψει ο Κ. Καβάφης στο Όσο Μπορείς:
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Γιατί πάνω απ'όλα, πρέπει να ακούμε τον εαυτό μας, όπως και να χει θα είμαστε παρέα μια ζωή...

Σας φιλώ,
Κ.

Ανατρέχοντας...

Πέρασε ο καιρός...Κοντά τρεις μήνες...Αναρίθμητες οι φορές που σκέφτηκα να γράψω...Έχοντας καταντήσει να γράφω σε τετράδιο αυτά που θέλω να γράψω στο blog! Χάρη σε ένα μικρό εξωτερικό σπρώξιμο όμως ήγγικεν πάλι η ώρα...Χαμομήλι στην κούπα, κεριά δίπλα στο laptop, Δίεση στο κινητό και έτοιμος για ένα μικρό κατεβατό σκόρπιων συλλογισμών!

- Τελικά ταξιδεύουμε για να γνωρίσουμε άλλους ανθρώπους ή για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα? Για να γνωρίσουμε άλλες χώρες ή για να καταλάβουμε τη δική μας καλύτερα? Το σίγουρο είναι ότι ταξιδεύοντας αποκτούμε μιαν άλλην κοσμοθεωρία, μιαν άλλην οπτική επάνω στα πράγματα...Λάτρεψα να παρατηρώ τον εαυτό μου και την καθημερινή του εξέλιξη, πώς μπορεί να χαλαρώνει ένας άνθρωπος μέρα με τη μέρα και χώρα με τη χώρα...Πόσο θα ήθελα να έχω πάντα αυτήν την χαλαρότητα, ηρεμία και ακτινοβολία των πρώτων 20-30 ημερών μετά το ταξίδι! Θα κάνω ό,τι μου είναι δυνατό για να πραγματοποιώ τέτοιοα ταξίδι...Πόσο θα ήθελα να μεταφερθώ τώρα στο Tangor στην Luang Prabang, να παραγγείλω ένα ουίσκυ και να βλέπω το χρόνο να σταματά...Θα έρθει πάλι η ώρα εκείνη!

- Πλησιάζει η ώρα μιας μετακόμισης...Το έχω αγαπήσει αυτό το σπιτάκι γαμώτο, έχει συνδεθεί μαζί μου, μέσα σε 2 χρόνια εδώ έχω ζήσει περισσότερα απ'ότι σε κάθε άλλο, κάθε γωνιά του σημαίνει και πολλές αναμνήσεις...Κι όμως, είναι η κατάλληλη εποχή για ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα προς τα πάνω...Ανυπομονώ ήδη για βραδιές γεμάτες φίλους, μουσική, χαλαρότητα, τρέλα στο επόμενο μπαλκόνι, στο επόμενο σαλόνι! Κι ας μην ξεχνάμε, η αντίστροφη μέτρηση για το καλοκαίρι έχει ξεκινήσει...

- Φέτος είναι η χρονιά των resolutions που για αλλαγή θα υλοποιηθούν! Μεταξύ αυτών πολλά μικρά και σχετικά εφικτά και λίγα μεγαλύτερα στην πραγματοποίηση των οποίων μπορεί να προστεθεί φέτος ένα λιθαράκι...Κάποια εξ'αυτών που θέλω να αναφέρω είναι ότι φέτος βάζω "τέρμα στα ημίμετρα" και επίσης ότι περισσότερο από κάθε άλλη χρονία "my mind, my soul and my body comprise my temple".

- Βέβαια η ανάγνωση του "50 Shades of Grey" θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν προσθέτει πολλά ούτε στο mind ούτε στο soul (πόσο μάλλον στο body)...Κι όμως! Ξεπερνώντας το (και καλά σκληρό) σαδομαζό background αποκόμισα μια εικόνα του με τι έχουν τρελαθεί οι γυναίκες επί Γης, κερδίζοντας στο δρόμο μερικές γνώσεις περί στυλ αλλά και μουσικής. Προσπαθώ να βρω το soundtrack των βιβλίων αυτών! Μια χαρά ανάγνωση πριν τον ύπνο πάντως...

- Στις κακόκεφες και διάσπαρτες με νεύρα περιόδους μου θέλω πάντα να θυμάμαι ότι στην τελική δεν έχω κανέναν λόγο να γκρινιάξω, όπως και ότι οι περίοδοι αυτές μας χρειάζονται για να εκτιμήσουμε ακόμα παραπάνω τις καλές φάσεις, που - καλά να είμαστε - είναι και περισσότερες...

- Χρόνος, χρόνος, χρόνος...Πόσες φορές εδώ μέσα μόνο έχω αναφέρει την έλλειψη του? Πώς θα γινόταν η μέρα να είχε 28-30 ώρες αντί για 24? Γι'αυτό μετράει τόσο πολύ το να κάνουμε στην πλειονότητά τους πράγματα που μας γεμίζουν...

Αυτά για σήμερα, μια μικρή επαναφορά και μια σιωπηλή υπόσχεση για πιο συχνή επίσκεψη από τα μέρη αυτά. Κάνει νύστα στη Γλυφάδα...Καληνύχτα και όνειρα γλυκά και πονηρά...