Travelling...

Αποχαιρετώντας για δεύτερη φορά τη Μανίλα, έχω κάποιο χρόνο διαθέσιμο στο λόμπυ του ξενοδοχείου...Και ποιος χώρος είναι καλύτερος για περισυλλογή από ένα λόμπυ ξενοδοχείου άλλης χώρας? Άνθρωποι όλων των φυλών, γλώσσες, ηρεμία, χρώματα...Έχει καιρό που θέλω να καταθέσω πάλι τις σκέψεις μου εδώ, αλλά ο χρόνος ήταν περιορισμένος και με πρόλαβε το ταξίδι αυτό...

 

Αναχωρώντας με κατεύθυνση την Ταϋλάνδη, είχα μια μέρα για μένα, μια μέρα να αναμιχθώ λίγο στη ζωή της πόλης. Μιας πόλης βρώμικης, χαώδους, θορυβώδους, μιας πόλης γεμάτης φτώχεια και ζητιανιά. Όμως και μιας πόλης ζωντανής, αρχοντικής, περήφανων, φιλικών, χαμογελαστών ανθρώπων...Που σου λένε απλά "καλησπέρα" και "τί κάνεις" στο δρόμο και που είναι πρόθυμοι να σε εξυπηρετήσουν. Σίγουρα ένα μέρος αυτής της συμπεριφοράς τους οφείλεται στην χρόνια υποτέλεια σε διάφορες "δυνάμεις" ανά τον κόσμο, έχουν περάσει πολλά άλλωστε...Όμως αυτή η υποτέλεια δεν τους έχει στερήσει την περηφάνια και το χαμόγελο, δεν τους έχει βάλει από κάτω, κι ας μην καλοπερνάνε οι περισσότεροι...

 

Θα έπρεπε να λειτουργούν ως παράδειγμα για πολλούς!

 

Ίσως μας κάνει καλό ενίοτε να βλέπουμε πώς ζούνε άλλοι λαοί, να επανεκτιμούμε το πού βρισκόμαστε και πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε...Κι εδώ για άλλη μια φορά (γιατί ποτέ δε θα είναι αρκετές οι φορές) θα τονίσω πόσο ευγνώμων είμαι στους γονείς μου για όσα μου έχουν δώσει και κυρίως για την αγάπη τους...Βέβαια στη συγκεκριμένη φάση θελω να αναφέρω και μια ευγνωμοσύνη στην εταιρία που εργάζομαι, που μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω κάποια τέτοια ταξίδια...

 

Σας φιλώ και θα τα πούμε με το καλό από την Ταϋλάνδη ή κάποιο άλλο μέρος της Ασίας, ελπίζω με πολλές θετικές εμπειρίες!

 

Κ.

Οι σκέψεις μου σήμερα είναι στο Υγεία και στην υγεία, και πουθενά αλλού...

Πάντα περιμένεις...

...κάτι...περιμένεις να βγεις από την κοιλιά της μητέρας σου...περιμένεις να σε ταϊσουν...περιμένεις (όχι και τόσο υπομονετικά) να σε ξεσκατίσουν...περιμένεις να ασχοληθεί κάποιος μαζί σου...περιμένεις να γυρίσουν οι γονείς σου από τη δουλειά...περιμένεις να σε πάρουν μια αγκαλιά...περιμένεις να έρθουν τα Χριστούγεννα / γενέθλια / γιορτή σου να πάρεις τα δώρα σου...περιμένεις να ντυθείς τις απόκριες...περιμένεις το διάλειμμα στο σχολείο...περιμένεις να περάσει η μέρα να γυρίσεις σπίτι σου...περιμένεις να τελειώσεις τα μαθήματά σου...περιμένεις να έρθει το Σαββατοκύριακο...περιμένεις να φτάσουν οι καλοκαιρινές διακοπές...περιμένεις να βγεις...περιμένεις το πάρτυ του Σαββάτου...περιμένεις...

...περιμένεις να περάσει η ώρα να γυρίσεις σπίτι...περιμένεις ένα τηλέφωνο να συνεννοηθείς...περιμένεις να περάσει ο καιρός να δεις τον φίλο/γονιό/αγαπημένο σου και να τον αγκαλιάσεις...περιμένεις ένα τηλεφώνημα...περιμένεις ένα μήνυμα και κοιτάς το κινητό σου συνέχεια...περιμένεις αύξηση και δουλεύεις πολύ...περιμένεις να βρεις μια θέση να παρκάρεις...περιμένεις να ανοίξει το μάτι...περιμένεις στην ουρά...περιμένεις να πας την Παρασκευή για τσίπουρα...περιμένεις βαθμούς...περιμένεις ένα γράμμα/mail/λογαριασμο...περιμένεις να μπει ο μισθός...περιμένεις το αεροπλάνο...περιμένεις το τρένο...περιμένεις το λεωφορείο...περιμένεις να έρθει η ώρα για φαγητό...περιμένεις να κατέβει η ταινία...περιμένεις να τα πεις όλα...περιμένεις να τα δεις όλα...περιμένεις να τα κάνεις όλα...περιμένεις...

...περιμένεις ένα σημάδι ενδιαφέροντος από αυτήν που γουστάρεις...περιμένεις να βγει ο ήλιος...περιμένεις απάντηση στο μήνυμα που έστειλες...περιμένεις το ξέσπασμα των συναισθημάτων...περιμένεις να ρουφήξεις την κάθε στιγμή...περιμένεις να δεις τους γονείς σου και να είναι καλά...περιμένεις να είναι όλα καλύτερα...περιμένεις ένα καλό σημάδι...περιμένεις ένα φιλί...περιμένεις ένα τηλέφωνο από την πρώην...περιμένεις ένα μήνυμα από τη νυν...περιμένεις να τα βγάλεις όλα και να βουτήξεις στο νερό...περιμένεις να βρεις λίγο χρόνο με τον εαυτό σου...περιμένεις να βρεις τον εαυτό σου...περιμένεις μια στιγμή που θα μείνει για πάντα...περιμένεις μια γεμάτη αγκαλιά, ένα βλέμμα χωρίς λόγια...περιμένεις ένα τραγούδι που θα μιλήσει στην ψυχή...περιμένεις την κατάλληλη στιγμή...περιμένεις...

...περιμένεις να βρεις έναν άνθρωπο να παντρευτείς...περιμένεις να είναι όλα τέλεια...περιμένεις να γεννηθουν τα παιδιά σου...περιμένεις να μεγαλώσουν καλά...περιμένεις να τελειώσουν το σχολείο...περιμένεις να τελειώσουν τις σπουδές...περιμένεις να βρουν δουλειά...περιμένεις να βρουν σχέση...περιμένεις να παντρευτούν...περιμένεις να στρώσουν τα πράγματα...περιμένεις να έρθουν να σε δουν...περιμένεις να σου κάνουν εγγόνια...περιμένεις να αγκαλιάσεις τα εγγόνια σου...περιμένεις να αγκαλιάσεις τη γυναίκα σου το βράδυ...περιμένεις...

...περιμένεις να δεις τους φίλους σου...περιμένεις να ακούσεις καλά νέα από τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου...περιμένεις καλά νέα από τις εξετάσεις σου...περιμένεις να περάσει η ώρα να δείξει την αγαπημένη σου εκπομπή...περιμένεις να έρθει ή ώρα για ύπνο...περιμένεις μια εκδρομή...περιμένεις τα ίδια πάλι από την αρχή...περιμένεις να δεις τί θα σου φέρει το ποτάμι...περιμένεις το δάκρυ να κυλήσει...περιμένεις να μην εκπληρωθεί η προφητεία...περιμένεις το χρόνο να τα θεραπεύσει όλα...περιμένεις την ηρεμία στην ψυχή...περιμένεις την ευτυχία...και περιμένεις...

...περιμένεις έναν ήρεμο θάνατο...περιμένεις...

...Μήπως όμως τελικά οι στιγμές που δεν περιμένεις τίποτα είναι οι πιο γεμάτες στη ζωή σου..?

κενό...

εγκατάλειψη...
έλλειψη χρόνου...
κούραση...νύστα...
έλλειψη ενέργειας...
συγκέντρωση μηδέν...προσπερνάω καταλάθος το στενό που μένω...
νεύρα...σύγχυση...
άγχος, δερματοπάθειες, δύσπνοιες...
δουλειά, δουλειά, δουλειά...

ΑΛΛΑ

γονείς! φίλοι!
γέλιο!
εισητήρια, οργάνωση ταξιδιού...
μπύρες! τσίπουρα & ρακές!
όνειρα!
βιβλία! ταινίες!
γυμναστήριο!
κουβέντες!
σκέψεις!
όρεξη!
αυτοπεποίθηση!
όρεξη για δουλειά, δουλειά, δουλειά!
αισιοδοξία!
διαύγεια!

κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα...

πιστεύω ότι κερδίζουμε χαλαρά :-)

Σκόρπιες σκέψεις, σκορπισμένες από τον άνεμο...

Χίλια πράγματα να πω, χίλια πράγματα να κάνω και τόσο λίγος χρόνος...

- Ας ξεκινήσω από το σημαντικότερο: Ο πατέρας μου έχει πλέον ένα μήνα να πάρει παυσίπονο, ίσως ήρθε ο καιρός να πάρουμε πάλι το δρόμο προς τα επάνω...!
- Πιστεύω έντονα και νιώθω ενδόμυχα ότι αυτό το διάστημα ως το τέλος του χρόνου όχι μόνο θα τα συμμαζέψει όλα αλλά και θα φωτίσει το δρόμο για μια καλύτερη συνέχεια...
- Τέλειο, χαλαρό weekend, κι όμως ήδη αισθάνομαι σα να πέρασε οδοστρωτήρας από πάνω μου...Θέλω τόσο να ξαναβρεθώ στην σαββατιάτικη παραλία...Μια ολόκληρη παραλία μόνο 5 άνθρωποι...μόνο εμείς!
- Τί πώρωση και εκτόνωση μπορεί να είναι το spinning στο γυμναστήριο?
- Έρχεται η Μέρκελ αύριο κι έχει αναστατωθεί ο τόπος...Ξυπνήστε ρε, μια σιχαμάρα είναι η όλη κατάσταση..! Αγωνία μεγάλη αν θα πάρουμε τη δόση, δεν κοιμάμαι τα βράδια...Ρε ούστ! Ας μην την πάρουμε, βαρεθήκαμε!
- Αγαπώ τη δουλειά μου, την καθημερινή ποικιλία και τις ευκαιρίες που μου δίνει..!
- Βαρειές σκέψεις για την ώρα αλλά θέλω να τις μοιραστώ απλά και σύντομα μαζί σας: Πώς να νιώθει άραγε κάποιος όταν μεγαλώνει μόνος? Όταν δεν έχει προλάβει να αφήσει απογόνους? Όταν βλέπει πίσω το χαμένο χρόνο? Όταν θεωρεί ότι "είναι πια αργά"? Όταν φοβάται τη συνέχεια? Σκέψεις που μου έχουν προκαλέσει διάφορα γεγονότα και άνθρωποι τελευταία...
- Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει...
- Σας αφήνω διότι ανυπομονώ να δω ταινία!

Περιμένοντας διακαώς διακοπές...

Σας φιλώ σταυρωτά,
Κ.

The first day of the rest if the year

Πρώτη Οκτώβρη...
Σημαίνει ότι μένουν 3 μήνες του '12 για να επεξεργαστούμε ό,τι έχει συμβεί τους προηγούμενους 9, να φροντίσουμε τα τραύματα που άνοιξαν και να χτίσουμε τα όνειρά μας αλλά και την ενέργειά μας για τη συνέχεια...

Όρεξη για γράψιμο πολλή, χρόνος στη συγκεκριμένη φάση λίγος, πλησιάζει όμως περισσότερος...

Στα σινεμά της ζωής...

Πάνε τόσα χρόνια από την τελευταία φορά, 14-15...και ανυπομονώ όπως ένα μικρό παιδί τα Χριστούγεννα να πάω αύριο σινεμά με τον πατέρα μου...περισσότερο από κάθε έξοδο και κάθε ξενύχτι!

Κάποτε ήταν το χόμπυ μας, κάθε βδομάδα συζητούσαμε τις νέες ταινίες και διαλέγαμε. Πόσες αναμνήσεις από κάτι τόσο απλό...

Θυμάμαι την πρώτη μου ταινία, τον ΕΤ, στο Αθήναιον πρέπει να ήταν, που είχα κουρνιάσει στην αγκαλιά του εκστασιασμένος από αυτό που βλέπω, μη γνωρίζοντας αν είναι αληθινό ή όχι.
Θυμάμαι τους Πειρατές του Πολάνσκι και τη μαγκιά του να τους βλέπεις με τον πατέρα σου.
Θυμάμαι τα θερινά του Καλάμου...Το κλάμα στη Σχολή των Χαμένων Ποιητών.
Θυμάμαι να τον κουβαλάω σε διάφορες παιδικές μαλακείες :-)
Θυμάμαι την μεγάλη μας έκπληξη με το αναπάντεχα καλό Usual Suspects.
Θυμάμαι τη στεναχώρια μας με τον Dead Man Walking.
Θυμάμαι...
Θυμάμαι να προσπαθεί να μας εξασφαλίσει καλές θέσεις την εποχή που δεν ήταν αριθμημένες.
Θυμάμαι ένα κάποιο αμόρε του που ήρθε μαζί μας την περίοδο που ήταν μόνος.
Θυμάμαι και πονάω στην ψυχή μου που όταν γλίστρησε κι έπεσε έξω από την Αβάνα η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ντρέπομαι και όχι να πάω να τον βοηθήσω.
Θυμάμαι την παιδικότητα που τον διακατέχει όταν βλέπουμε μια περιπετειώδη ταινία. Την οποία μετά 99% θα την ονειρευτεί.
Θυμάμαι θυμάμαι θυμάμαι...

Ες αύριον λοιπόν...Καληνύχτα!

Love

I love you

Not only for what you are,
But for what I am
When I am with you.

I love you,
Not only for what
You have made of yourself,
But for what
You are making of me.

I love you
For the part of me
That you bring out;

I love you
For putting your hand
Into my heaped-up heart
And passing over
All the foolish, weak things
That you can't help
Dimly seeing there,

And for drawing out
Into the light
All the beautiful belongings
That no one else had looked
Quite far enough to find

I love you because you
Are helping me to make
Of the lumber of my life
Not a tavern
But a temple.

Out of the works
Of my every day
Not a reproach
But a song.

I love you
Because you have done
More than any creed
Could have done
To make me good.
And more than any fate
Could have done
To make me happy.

You have done it
Without a touch,
Without a word,
Without a sign.

You have done it
By being yourself.
Perhaps that is what
Being a friend means,
After all.

by Roy Croft

Επανέρχομαι......δριμύτερος.....

Leonard...

Κύριος με Κ...Συγκλονιστική συναυλία!!

BERLIN

Και πάμε προς Βερολίνο λοιπόν...είναι ανατριχιαστικό το πόσο με έχει χαράξει αυτή η πόλη...6 χρόνια σπουδές, άπειρες επισκέψεις πριν και μετά, σχέσεις και σκιρτήματα, φίλοι καλοί, οικογένεια, μαθήματα, φοιτητική ζωή, ενηλικίωση, πρώτη φορά μόνος σε άλλη χώρα στα 18, ξενύχτια, ταξίδι με τους γονείς να έρχονται ξεχωριστά λίγο πριν χωρίσουν, ταξίδι να δούμε τη γιαγιά σε κώμα λίγο πριν την χάσουμε, μεθύσια, ταξίδια με τη μεγαλύτερη σε διάρκεια σχέση μου, ταξίδι με τη μεγαλύτερη σε ένταση σχέση μου, ταξίδι με τον εαυτό μου, τρέλες τρέλες τρέλες, οι πρώτες μου δουλειές, αποχαιρετισμοί, ανταμώσεις, στιγμές...


- Posted using BlogPress from my iPhone

και για να μην ξεχνιόμαστε ποτέ...

 

Λέξεις...

Μερικές φορές οι λέξεις είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν συναισθήματα...Ειδικά όταν μέσα στο χρόνο αυτόν πιστεύω ότι έχω ζήσει μαζεμένα τα συναισθήματα όλων των προηγουμένων ετών μαζί! Η ένταση των στιγμών και των συναισθημάτων, είτε θετικών είτε αρνητικών με ξεπερνάει, σε σημείο του να νιώθω να με διαπερνάνε ολοκληρωτικά, κάτι που με χαροποιεί και με μελαγχολεί συνάμα...Όπως και να έχει το εντονότερο συναίσθημα είναι μια γλυκειά μελαγχολία αλλά και μια βαθειά ανέκφραστη αγάπη, αγάπη για τους γονείς, για τους φίλους, για τους ανθρώπους που μου έχουν χαράξει τη ζωή...

Τί λες σε ένα φίλο που σου έχει μόλις ανακοινώσει ότι η μητέρα του έχει περιορισμένο χρόνο πλεόν μαζί μας? Το σίγουρο είναι ότι θα βρεις πολλά να του πεις, γιατί είναι τέτοιος άνθρωπος που δε θα νιώσεις ούτε στιγμή αμήχανα ή περίεργα. Είναι η πρώτη φορά που θα συναντηθούμε από εποχής Τόνιας και κάτι με κάνει να πιστεύω ότι θα είναι και η καλύτερή μας ποτέ, 3 μέρες συνεχούς "ψυχοθεραπείας" μεταξύ δύο "αδερφών", ανυπομονώ...Μια τέτοια φιλία μπορεί να τα ξεπεράσει όλα και πιστεύω ότι θα περάσουμε τέλεια!

Παρομοίως ανυπομονώ για την πρώτη συνάντηση με Τόνια μετά από καιρό, εχθές κανονίστηκε και πρέπει να τελειώσω τη δουλειά γρήγορα για να είμαι 4 εκεί...Και τι να μας κάνει μιάμιση ώρα... :-) Σας αφήνω λοιπόν για να πάω τρέχοντας δουλειά και να προλάβω!

xx

τα λόγια είναι περιττά...

Μια λέξη...

...μπορεί να βαθύνει όλο το νόημα και να σε σκλαβώσει...

Thank you for your help

vs.

Thank you for your continuous help

Ματαιότης...

Κάθε πρωί που ξυπνάω τα βρίσκω όλα μάταια...ευτυχώς στο πέρασμα της μέρας αυτό αλλάζει κατά πολύ...


- Posted using BlogPress from my iPhone

Φίλοι

Το καλό με το να έχεις πολλούς καλούς φίλους είναι ότι πάντα κάποιος θα είναι εκεί...Και το ακόμα καλύτερο είναι να νιώθεις ότι η επικοινωνία σου έχει βελτιωθεί πολύ!

...και ταξιδεύοντας...

Το φθινόπωρο και ο χειμώνας δείχνουν ότι θα είναι ένα μεγάλο ταξίδι ανά τον κόσμο...Βερολίνο, Θεσσαλονίκη, Ζυρίχη, Μανίλα σχεδόν σίγουρα και ένα ακόμα ταξίδι που αν πραγματοποιηθεί θα είναι ένα όνειρο...!

Καλά να είμαστε και καλά ταξίδια!

ταξιδεύοντας...

Loneliness...

...sometimes is a man's best friend...


- Posted using BlogPress from my iPhone

βρε λες?

Saturdays...again and again...!

Σας έχω πει ότι αγαπώ κάτι σαββατιάτικα πρωινά στο σπίτι ε? Άλλα είναι καλύτερα και άλλα χειρότερα, αλλά γενικά τα αγαπώ!

Επίσης να τονίσω (πιο πολύ για να το ακούω εγώ) ότι πιστεύω ότι αν πάνε καλά οι επόμενες 2 εβδομάδες στο γραφείο είναι μια μοναδική ευκαιρία για μένα να "πάρω πολλούς πόντους", γι'αυτό από Δευτέρα ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ!!

Έκρηξη..?

Διαβάζοντας λίγο Jack Kerouac και ενθυμούμενος τον πολυαγαπημένο Hank, πιστεύω ότι ήρθε αυτή η ώρα να αρχίσω να γράφω αυτά που τόσο θέλω...και να μη σταματώ...

Σκόρπιεσκέψεις

- Πόση χαρά μπορεί να ακουστεί στη φωνή ενός φίλου που μόλις έχει αποκτήσει παιδί? Πώς ένιωσε όταν του δείξανε ένα ανθρωπάκι και του είπαν ότι με αυτό το ανθρωπάκι θα γυρίσει σπίτι και θα το έχει την υπόλοιπη ζωή του?
- Πρέπει να με ανησυχήσει ότι αυτήν την περίοδο μου λείπουν οι ώρες με την Τ. και θα ήθελα πάρα πολύ να μιλήσουμε, δείχνει κάποιου είδους εξάρτηση?
- Η βοήθεια της Τ. τελικά όμως είναι πραγματική? Άλλες στιγμές νιώθω ότι έχω κάνει άλματα μπροστά και άλλες νιώθω ότι είμαι ακριβώς στο ίδιο σημείο...Το σίγουρο είναι ότι τίποτε δε θα ξαναείναι ίδιο...
- Εχθές σκόπευα να γυρίσω σπίτι να κάνω καμιά δουλειά και ίσως να βγω το βράδυ. Αντ'αυτού πήγα στην παραλία κι έπινα κοκταίηλ μέχρι τις 10, μετά σουβλάκια, μετά μπύρες, αυτά τα αναπάντεχα τελικά είναι και τα πιο ωραία...!
- Κάθε φορά που σκέφτομαι τον πατέρα μου καταλήγω ότι το θέμα με ξεπερνάει...
- Πόσο δυνατά μπορούν να είναι τα συναισθήματα και οι στιγμές..!
- Θέλω διακοπές, σας το πα ε?
- Νιώθω μια περίεργη ηρεμία, το θέμα είναι αν είναι η ηρεμία πριν ή μετά την καταιγίδα...

Και τέλος, ποιος πάει γραφείο τώρα........????

Άντε Guten Morgen!

Leonard

Αναριγώ στην ιδέα αυτού του Live...

Μεγαλείο...

Ως «πρωτοφανές φαινόμενο» χαρακτηρίζεται ο Όσκαρ Πιστόριους που κατάφερε να «λυγίσει» όλο το γήπεδο στο Λονδίνο, αφού έτρεξε με τα δυο του τεχνητά πόδια, και τερμάτισε δεύτερος, στον προημιτελικό των 400 μέτρων ανδρών, παίρνοντας το εισιτήριο για τα ημιτελικά, και ανταγωνιζόμενος στα ίσα, τα μεγαθήρια του παγκόσμιου στίβου.
Όσο συγκλονιστικός είναι όμως ο άθλος του, άλλο τόσο συγκλονιστική είναι και η ιστορία της ζωής του, που τον έκανε αυτό που είναι σήμερα. Διαβάστε και θα καταλάβετε:

Από τη μέρα που ήρθε στον κόσμο αντιμετώπιζε σοβαρά κινητικά προβλήματα, εξαιτίας του ότι δε διέθετε περόνη στα δυο του πόδια αλλά μόνο μια ινώδη ζώνη που ανάγκασε τους γιατρούς να τα ακρωτηριάσουν λίγο κάτω από το γόνατο, μόλις στην ηλικία των 11 μηνών. Σε αντίθεση με πολλά παιδιά της ηλικίας του, αντιμετώπισε εξαρχής με ρεαλισμό, ομοψυχία και ωριμότητα το ανατομικό του πρόβλημα, το οποίο δεν τον πτόησε αλλά τον παρακίνησε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό από πολύ μικρή, μάλιστα, ηλικία. Από τα 11 του χρόνια ασχολείται ενεργά με τον αθλητισμό, ενώ το 2004 κάνει και την παρθενική του εμφάνιση στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας.

Όλος ο πλανήτης, μιλά για τις επιδόσεις του. Από το 2005 μέχρι και το 2007, ο “Blade Runner”, κατακτά χρυσά μετάλλια, σχεδόν σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετέχει, συντρίβοντας παράλληλα τα δικά του παγκόσμια ρεκόρ της προηγούμενης χρονιάς.

Τότε είναι που αποφασίζει πως θα πρέπει να δοκιμάσει την τύχη του σε διεθνείς αγώνες στίβου για άτομα χωρίς αναπηρία, έχοντας ως αντιπάλους του μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου.

Οι εντυπωσιακοί χρόνοι που πραγματοποιεί, ξεσηκώνουν θύελλα αντιδράσεων στους κύκλους του κλασικού αθλητισμού, με πολλούς να υποστηρίζουν πως τα τεχνητά του μέλη , τα οποία είναι κατασκευασμένα από ανθρακονήματα και χρησιμοποιεί ο Πιστόριους για να τρέχει, του προσφέρουν μεγαλύτερο διασκελισμό, επομένως και μεγαλύτερο πλεονέκτημα έναντι των συναθλητών του. Δεν διστάζουν δε, να τα χαρακτηρίσουν και ως ένα είδος… «ντοπαρίσματος»!

Φανερά προσβεβλημένος, ο Πιστόριους  δε διστάζει να προσφύγει στο Διεθνές Αθλητικό Δικαστήριο (CAS), απ΄όπου και βγαίνει τελικά νικητής. Η αθλητική του σταδιοδρομία συνεχίζεται, με τα μετάλλια να μην σταματάνε.

Μέχρι το Λονδίνο, όπου ο Όσκαρ ή αλλιώς… «Blade Runner» όπως τον αποκαλούν, κατάφερε ν΄αποδείξει το μεγαλείο ψυχής του στο μέγιστο

Και τι θα γίνει φέτος τέλος πάντων; Τι ανακατωσούρα είναι αυτή; Φταίω εγώ που για πρώτη φορά την αντιλαμβάνομαι έτσι ή φταίνε οι συγκυρίες που τα φέρανε έτσι; Πόσα μπορεί να είναι τα ανοιχτά μέτωπα, γονείς, δουλειά, οικονομικό, φίλοι, σχέσεις...;
Αυτό που ξέρω είναι ότι τη Δευτέρα γυρνάω γραφείο, με περιμένει ένα βουνό και δεν έχω σταυρώσει καλά καλά μια εβδομάδα άδεια...και για την ψυχολογία το καλύτερο που μπορώ να πω είναι "μπερδεμενη"...
Κάπου θα στρώσει πάντως, το νιώθω τώρα πια, υπομονή...


- Posted using BlogPress from my iPhone

Porto Heli Festival

Είναι τόσο ωραίο να ξέρεις ότι κάθε χρόνο υπάρχει έστω ένα σημείο αναφοράς στο καλοκαίρι σου, ένας μικρός επίγειος παράδεισος όπου θα περάσεις τέλεια με τα φιλαράκια σου..!


- Posted using BlogPress from my iPhone

αγαπώ

Κάλαμος

Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη στους γονείς μου για όλα, αλλα αυτό το πσκ κυρίως για το σπιτάκι που έχουν χτίσει στον Κάλαμο...ένας μικρός παράδεισος, ο,τι πρέπει για πλήρη χαλάρωση, σα να λείπω μέρες από την Αθήνα, ειδικά όταν συνδυάζεται με 2-3 καλά φιλαράκια!

Και η συλλογή στιγμών καλά κρατεί!


- Posted using BlogPress from my iPhone

Ευγενής άμιλλα - ερασιτεχνικός αθλητισμός

Πάει η Παπαχρήστου, πάει και ο Χονδροκούκης, να δούμε ποιος ακολουθεί...Μήπως να κατέβω εγώ στους Ολυμπιακούς ρε παιδιά? Τα εισητήρια κάντε μου και φτάνει...!

Κι ας μη μιλήσω για τη γκάφα με τη σημαία της Β. Κορέας!!! χαχαχαχαχαχαα

Summer evenings should never end...

Πες τα ρε Jaime!

Στιγμές!

2012...μια χρονιά γεμάτη στιγμές, γεμάτη συναισθήματα...δε μπορεί παρά να μου έρθει στο μυαλό ο γνωστός και πολυαγαπημένος μου μονόλογος που τόσο με εκφράζει...

Getting older...

When an old man died in the geriatric ward of a nursing home in an Australian country town, it was believed that he had nothing left of any value.
Later, when the nurses were going through his meagre possessions, They found this poem. Its quality and content so impressed the staff that copies were made and distributed to every nurse in the hospital.


One nurse took her copy to Melbourne. The old man's sole bequest to posterity has since appeared in the Christmas editions of magazines around the country and appearing in mags for Mental Health. A slide presentation has also been made based on his simple, but eloquent, poem.

And this old man, with nothing left to give to the world, is now the author of this 'anonymous' poem winging across the Internet.

Cranky Old Man

What do you see nurses? . . .. . .What do you see?
What are you thinking .. . when you're looking at me?
A cranky old man, . . . . . .not very wise,
Uncertain of habit .. . . . . . . .. with faraway eyes?
Who dribbles his food .. . ... . . and makes no reply.
When you say in a loud voice . .'I do wish you'd try!'
Who seems not to notice . . .the things that you do.
And forever is losing . . . . . .. . . A sock or shoe?
Who, resisting or not . . . ... lets you do as you will,
With bathing and feeding . . . .The long day to fill?
Is that what you're thinking?. .Is that what you see?
Then open your eyes, nurse .you're not looking at me.
I'll tell you who I am . . . . .. As I sit here so still,
As I do at your bidding, .. . . . as I eat at your will.
I'm a small child of Ten . .with a father and mother,
Brothers and sisters .. . . .. . who love one another
A young boy of Sixteen . . . .. with wings on his feet
Dreaming that soon now . . .. . . a lover he'll meet.
A groom soon at Twenty . . . ..my heart gives a leap.
Remembering, the vows .. .. .that I promised to keep.
At Twenty-Five, now . . . . .I have young of my own.
Who need me to guide . . . And a secure happy home.
A man of Thirty . .. . . . . My young now grown fast,
Bound to each other . . .. With ties that should last.
At Forty, my young sons .. .have grown and are gone,
But my woman is beside me . . to see I don't mourn.
At Fifty, once more, .. ...Babies play 'round my knee,
Again, we know children . . . . My loved one and me.
Dark days are upon me . . . . My wife is now dead.
I look at the future ... . . . . I shudder with dread.
For my young are all rearing .. . . young of their own.
And I think of the years . . . And the love that I've known.
I'm now an old man . . . . . . .. and nature is cruel.
It's jest to make old age . . . . . . . look like a fool.
The body, it crumbles .. .. . grace and vigour, depart.
There is now a stone . . . where I once had a heart.
But inside this old carcass . A young man still dwells,
And now and again . . . . . my battered heart swells
I remember the joys . . . . .. . I remember the pain.
And I'm loving and living . . . . . . . life over again.
I think of the years, all too few . . .. gone too fast.
And accept the stark fact . . . that nothing can last.
So open your eyes, people .. . . . .. . . open and see.
Not a cranky old man .
Look closer . . . . see .. .. . .. .... . ME!!

Remember this poem when you next meet an older person who you might brush aside without looking at the young soul within. We will all, one day, be there, too!

Θέλω...

Μάλλον είμαι ο πρώτος που πρέπει να ακούσει τα παρακάτω...
"Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις
Θέλω την βοήθεια σου,και όχι να αποφασίζεις για μένα
Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε εμένα
Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις
Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψεμματα
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν..να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις
Θέλω να ξέρεις..πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι επάνω μου.. χωρίς όρους"


Jorge Bucay

Τόνια!

Έχω φτάσει πια στην Τόνια να ξαπλώνω στον καναπέ...Να της τη λέω...Να πηγαίνω κόντρα...Και να μένω άναυδος για το πόσα μπορούν να βγουν από το πουθενά...!

ΠΣΚ...

...το καθένα και μια ξεχωριστή περιπέτεια! Και ειδικά το τελευταίο ήταν τρελά και διασκεδαστικά γεμάτο!

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ...

...κι αυτό το καλοκαίρι... Θα επανέλθω λοιπόν με περισσότερα ποστ και σκέψεις άμεσα... Γιατί νιώθω ότι το 2012 ως τώρα δε μου έχει κάτσει καθόλου καλά...Στην αρχή πίστεψα ότι ήταν ο Ιανουάριος που όλα πήγαιναν στραβά και το Φεβρουάριο ξαναέστρωσαν τα πράγματα...Μετά ήταν ο Μάρτιος από ένα σημείο και μετά και τον Απρίλιο πάλι ένιωσα να φτιάχνουν όλα...Από τον Απρίλιο όμως πάλι, Μάιο και Ιούνιο η διάθεση και οι καταστάσεις δε βοηθάνε και αναρωτιέμαι γιατί πάει έτσι η χρονιά...Κάπου όμως περάσαμε το πρώτο εξάμηνο, μπήκε Ιούλιος (καλό μήνα) και ελπίζω να αλλάξει η ροή...Κάτι πρέπει να κάνω όμως άμεσα, στο χέρι μου είναι!

Ό,τι μου ρθει...

Λοιπόν έχουμε και λέμε... - Χτες έκανα μια τρέλα που δεν περίμενα να κάνω ποτέ στη ζωή μου...Και η πλάκα είναι ότι μπορεί να το ξανακάνω! Τί να πει κανείς, η τρέλα δεν πάει στα βουνα...Πάει στο Hangover 3! Την άρπαξα βέβαια λίγο αλλά θα περάσει αυτό... - Απορία: Τα ρούχα που είναι άσπρο-μαύρο τα πλένουμε με τα άσπρα ή με τα μαύρα?? - Βρήκα σπίτι για τον Σπούκυ και νομίζω θα περνάει καλύτερα εκεί! - Αυτοί στην ΕΜΥ πόσους μπάφους κάνουν? Άκου βροχές και καταιγίδες... - Code word "Golden Mirror" & "Comfort"...! - Ήλπιζα στο γάμο της Παρασκευής να γίνει τρελό γλέντι και κέφι και να ρέει το αλκοόλ αλλά ήταν μια μούφα και μισή, πάλι στο Μικρό καταλήξαμε... - Πολύ ενθαρρυντικά τα σημάδια από την επέμβαση του πατέρα, άντε να γυρίσει και λίγο ο τροχός!! - Δηλαδή τώρα μας έμειναν 20 μέρες περίπου μέχρι τη χρεωκοπία? Ούτε γενέθλια δε θα προλάβω να κάνω :-) Έχω μαζέψει τόσο αλκοόλ πάντως που από αυτό δύσκολα θα ξεμείνω...Άντε να φτιάξει ο καιρός γιατί γουστάρω ποτάκια στο μπαλκόνι! Αυτά για την ωρα, σας φιλώ σταυρωτά...

Loneliness

Γενικά τη φοβάμαι λίγο τη μοναξιά, κυρίως μεγαλώνοντας... Αλλά τώρα νιώθω ότι είμαι στα καλύτερα μου όταν είμαι τελείως μόνος με τον εαυτό μου!

συσσωρευμένος θυμός...γκρρρρρρρρρρ

Monday...

Κλασικά Δευτέρα και ώρα για σκορπιοσκέψεις... - Δουλειές σπιτιού, λάντζα, ψώνια, ξεσκάτισμα, ρούχα, μπύρα, φαϊ, κι επιτέλους άραγμα γιατί το ξύπνημα στις 6, το γυμναστήριο 8-9 και η δουλειά 9.30-20.30 πέσανε αρκετά..! - Ώρες ώρες λιώνω με κάφρικο χιούμορ Ράδιο Αρβύλα! - Για τις χθεσινές εκλογές τί να πει κανείς...Μακάρι οι μικρές φιλελεύθερες δυνάμεις (π.χ. Δράση, Δημιουργία Ξανά) να ενωθούν για να μπορέσουν να αποκτήσουν ένα αξιόμαχο ποσοστό...Κατά τα άλλα σκοτάδι και ... ΕγέρθητΩ...Ό,τι να ναι! - Δύσκολη εβδομάδα και περιπετειώδης αυτή, έχει και ταξίδι, όλα αυτά εμπειρίες είναι! - Υποσχόμενη σειρά το Arrested Development! - Θέλω παραλίαααααααααααααααααα.... Άντε και καλή ξεκούραση!

Χρωστάμε μόνον...

Χρωστάμε μόνον
σε κείνους που πολύ αγάπησαν
και ζήσανε την πίκρα
Χρωστάμε μόνον
σε κείνους που πολύ αγωνίστηκαν
και ζήσανε την ήττα
Χρωστάμε μόνον
σε κείνους που πολύ ονειρεύτηκαν
και ζήσανε τον εφιάλτη
Χρωστάμε μόνον
σε κείνους που περιφρονήσανε τον θάνατο
και πέθαναν
και είναι νεκροί
κι ανθίζουν
και μυρώνουνε το χώμα

Χρωστάμε μόνον
το φως του κόσμου

Τόλης Νικηφόρου, από τη συλλογή Αναρχικά, 1979

Νευρα...νεύρα...ΝΕΥΡΑ!!!!

Δικό μας ματς ήταν ρε παιδιά γαμώτο, ΤΟ ΧΑΜΕ...!

Δεν πειράζει, τουλάχιστον φύγαμε με το κεφάλι ψηλά από το γήπεδο! Λίγο νεύρο παραπάνω να βάλουν μερικοί και έρχονται και οι νίκες!!
Η μπύρα μετά έτσι κι αλλιώς τα κάνει όλα πιο όμορφα...

Διάφορα...

Κλασικά, ήρθε ο Τέταρτος, πάει ο βδόμαδος...

- Αντί για μπάσκετ θα πάω για μπύρες...Καλά πάμε ε? Ευτυχώς που από βδομάδα ξεκινάει το γυμναστήριο, έφτασε ο καιρός! Πάντως τώρα με το ζόρι κρατιέμαι να μη χτυπήσω μπυρίτσα πριν φύγω, έχει και λυκίσκο!
- Η σημερινη μέρα πότε πέρασε ρε παιδιά? Χαμός στο γραφείο αυτήν την περίοδο, δεκάδες θεματάκια προς επίλυση..! Και από όλα κάνουμε θέμα, λες και αν δεν αποδείξουμε πρώτα το τρίτο θεώρημα του Φερμα δε θα βγάλουμε άκρη...
- Και φτιάχνει ο καιρός, και πλησιάζει καλοκαίρι...Πρώτα όμως έχουν σειρά κάποιοι γιατροί και δουλειές και το Πάσχα!
- Το Cirque de Soleil έρχεται στην Ελλάδα, επιτέλους!! Άσε που και ο Leonard ανακοίνωσε περιοδεία! Λεφτά πού θα βρούμε??
- Και πώς θέλετε ρε παιδιά να παίξουμε αγώνες στο μπάσκετ άμα δε βρεθούμε καλά καλά μια φορά να δούμε τί ξέρουμε και τί δεν ξέρουμε? Τεσπα, έτσι κι αλλιώς για τον χαβαλέ πάμε...
- Βαριέμαι αλλά πρέπει να πάω για τριμάρισμα τώρα..!
- το ότι το γατί κοιτάει με τις ώρες το σιφώνι στο μπάνιο το καθιστά πολύ έξυπνο ή πολύ χαζό?

Das waer's fuer heute...
Bussi!

Το τέλος και η σωτηρία είναι πολύ κοντά μεταξύ τους...

Δουλειές σπιτιού μπλα μπλα μπλα...Δευτέρα μπλα μπλα μπλα...
Ποτάκι στο μπαλκόνι - γουστάρω!
Και τώρα ώρα για παραμύθι:

Λένε για κάποιον αγρότη που είχε ένα άλογο γέρικο και σχεδόν τυφλό. Εξαιτίας κάποιας φρικτής απροσεξίας, το άλογο έπεσε μέσα σε ένα πηγάδι έξω από το χωριό. Ο αγρότης άκουσε τα παράπονά του αλόγου κι έτρεξε να δει.
Στεναχωρέθηκε όταν είδε το πιστό του ζώο σε αυτήν την κατάσταση και προσπάθησε να κάνει ό,τι μπορεί, αλλά μάταια, ήταν αδύνατον...
Αφού ανέλυσε προσεκτικά την κατάσταση, αποφάσισε ότι δεν υπήρχε κανένας τρόπος για να σώσει το καημένο το ζώο, κι ότι καλύτερα ήταν να το θυσίαζε. Φώναξε λοιπόν τους γείτονές του, τους ενημέρωσε για το τί συνέβαινε, και τους ζήτησε βοήθεια να θάψουν το άλογο μέσα στο πηγάδι. Αν άρχιζαν να ρίχνουν χώμα επάνω του γρήγορα και όλοι μαζί, το άλογο δεν θα υπέφερε για πολύ ακόμα.
Όλοι οι γείτονες δέχτηκαν να βοηθήσουν με τα χέρια, τα φτυάρια, το χρόνο τους. Αρχικά το άλογο μούγκριζε αγριεμένο και τρομαγμένο κάθε φορά που έπεφτε χώμα στην πλάτη του. Περνώντας όμως η ώρα, το άλογο κατάλαβε πως, αν έβαζε δύναμη, μπορούσε να τινάξει το χώμα από πάνω του. Όσο χώμα κι αν δεχόταν το άλογο τιναζόταν και το ξεφορτωνόταν.
Το χώμα μαζευόταν στο βάθος του πηγαδιού και το άλογο που κλωτσούσε και αναπηδούσε συνέχεια, άρχισε να ανεβαίνει άθελά του πάνω στο νέο επίπεδο του πάτου. Δεν το απασχολούσε ο πόνος από το χώμα και τις πέτρες, το άλογο πάλευε με τον πανικό και συνέχιζε να τινάζεται καθώς τα πόδια του πατούσαν όλο και πιο ψηλά.
Οι άνθρωποι με έκπληξη είδαν τί γινόταν και αυτό τους ενθάρρυνε να συνεχίσουν με νέα, περίσσεια δύναμη. Έφτασε κάποια στιγμή που το πηγάδι είχε γεμίσει τόσο με το χώμα που το άλογο τίναζε από τη ράχη του, ώστε χρειάστηκε μόνο ένα μικρό πήδημα για να βγει μια και καλή από το πηγάδι.
Το χώμα που προοριζόταν να γίνει τάφος του έγινε τελικά η σωτηρία του, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο το ζώο αντιμετώπισε την κατάσταση, ακολουθώντας το ένστικτό του.
Ο αγρότης κατάλαβε πόσα ακόμη είχε να μάθει από το γέρικο άλογό του, κι άρχισε να ξαλαφρώνει την πλάτη του από κάποια πράγματα και να μην το δυσκολεύει...

Καληνύχτα

Σκόρπιες σκόρπιες σκέψεις...

...συναισθήματα ή όπως θέλει ο καθένας να τα πει, έχω μπερδευτεί κιόλας πια...

Έχει ωραία μέρα έξω, είναι όμορφο ανοιξιάτικο το πρωινό Σαββάτου, μάλλον έρχεται το καλοκαίρι σιγά σιγά ή και γρήγορα γρήγορα! Και καλοκαίρι σημαίνει μπάνια, παραλία, ποτάκια στο μπαλκόνι ή και έξω ή ακόμα καλύτερα στην παραλία, ήρεμες θερμές βραδιές, παγωτά, λίγο σερφ, εκδρομές, νησάκι, χαλαρό άραγμα κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό...Για να δούμε!

Όπως όμως λέγαμε μερικές εβδομάδες πριν, δεν είναι όλα τα Σαββατοκύριακα ίδια, θα υπάρχουν πάντα και των δύο ειδών! Το θέμα είναι να κρατάμε πάντα στο νου μας τη σκέψη και αίσθηση ότι θα ξαναέρθουν και τα όμορφα, έτσι ώστε να αντιμετωπίζουμε τα λιγότερο όμορφα. Άλλωστε όπως έλεγε ο Rabindranath Tagore, "Όμορφες στιγμές, μην κλαίτε που επέρασαν, χαρείτε που υπήρξαν", κι εγώ θα συμπληρώσω "και θα ξαναυπάρξουν" (συνεργασία Tagore - Στάης!)...Είναι βέβαια τρομακτικές οι εναλλαγές συναισθημάτων και η πληθώρα διαφορετικών έντονων στιγμών τα τελευταία Σαββατοκύριακα, μάλλον πιο σωστά από μέρα σε μέρα!

Καταλήγω τελικά ότι είναι μερικά πράγματα στη ζωή που δε σε θέλουν και πρέπει μάλλον να το αποδεχτείς...Ένα τέτοιο παράδειγμα για μένα είναι η Ρώμη! Αφού δε σε θέλει ρε φίλε, γιατί προσπαθείς να το κανονίσεις? Είπα να κάνω την υπέρβασή μου και να ξεπεράσω και αυτή μου τη "δεισιδαιμονία", αλλά τελικά το παίρνω απόφαση: ΔΕΝ θέλω να ξανακούσω για Ρώμη, πόσο μάλλον να πάω! Δεν θέλω ρε φίλε, υπάρχουν αρκετά άλλα μέρη να δει κανείς...Και δε με απασχολεί το αν θα δω τη Ρώμη ή όχι, αλλά το ότι κάθε φορά που μπαίνει σαν ιδέα στο μυαλό μου είναι σαν ξαφνικά να αρχίζουν να γαμιούνται τα πάντα (και τα κοάλα) γύρω μου...Λες και η Ρώμη πραγματικά γυρνάει ένα διακόπτη αυτόματα στο "off"! Λες να υπάρχουν τέτοιοι συσχετισμοί στο σύμπαν? :-) Μπορεί βέβαια και όλα να είναι απλά θέμα timing και να καταλήξω να πάω κάποτε στη Ρώμη εκεί που δεν θα το περιμένω, nobody knows, just go with the flow όπως μου χει κολλήσει η "καραμέλα" τελευταία, άλλο αν δεν καταφέρνω να το ακολουθήσω πάντα αυτό...

Έτσι είναι και κάποιες μέρες που δε σε θέλει, όπως για παράδειγμα η χθεσινή...Ξεκίνησε καλά, με τη γέννηση μιας μικρής χαλαρότητας, αλλά δεν ήταν γραφτό της να πάει έτσι, αυτή η χαλαρότητα καταρχήν κρύφτηκε πάλι γρήγορα...Κι αφού ρε μπάμια το βλέπεις ότι η μέρα δε σε θέλει, δεν πάει με τα νερά σου, τί θέλεις και την συνεχίζεις? Πρέπει κάποιες φορές να το παίρνεις απόφαση ότι είναι καλύτερο να κάνεις "διάλειμμα" και απλά να περιμένεις την επόμενη μέρα...Εχθές αυτό ήταν προφανές! Πώς να το κάνουμε, δεν είσαι πάνω στο κύμα τώρα ρε φίλε, περίμενε απλά το επόμενο, θα έρθει!

Έχω ανοίξει στο γάτο τις τελευταίες μέρες και βγαίνει βόλτα στο μπαλκόνι...Θέλω να δω αν αυτό θα τον ηρεμήσει λίγο. Αν ναι, μπορεί και να μείνει να μου κάνει παρέα, ειδάλλως πρέπει να το σκεφτώ, δυστυχώς δεν έχω καταφέρει ακόμα να συνδεθώ μαζί του...

Κλείνω με μια ευχή για μένα, βλέποντας και τη μέρα έξω: Θέλω να περάσω τόσο όμορφα την άνοιξη και το καλοκαίρι όσο πέρυσι, γίνεται? Πάνω απ'όλα να μαστε καλά και όπως είναι να έρθει θα έρθει...Ευτυχώς κανείς δεν ξέρει τί είναι γραφτό του!

Viele Bussis,
K.

Κυριακόβραδο...

South Beach :-P

Κάνει πολλή νύστα και λίγη ρέκλα σήμερα...

Έκλεισα ένα χρόνο ΓΛυφάδα και δεν είπα κουβέντα! Ωραία χρονιά, δυνατή, το ένιωθα από πέρυσι ότι θα μου καθόταν καλά αυτό το σπίτι...Και το δεύτερο καλοκαίρι εδώ πλησιάζει! Μετά βουρ για τον επόμενο προορισμό (σπίτι, περιοχή, πόλη, χώρα...)!

Gute Nachten μας λοιπόν και dickes Bussi!

Μια φορά κι ενάν καιρό...

Και για να μην ξεκινήσω πάλι να αναλύω δουλείες σπιτιού και σούξου μούξου μανταλάκια, θα αποχαιρετήσω τον Φλεβάρη, συντομότερος μεν, πολύ γεμάτος δε, και θα συνεχίσω με ένα παραμύθι!

Στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών υπάρχουν μονάχα δύο αίθουσες, δεξιά η Μαύρη και αριστερά η Άσπρη.
Περίεργος καθώς ήταν, αποφάσισε να επισκεφτεί και τις δύο, προχώρησε λοιπόν στο διάδρομο και έστριψε πρώτα δεξιά. Προχωρώντας άρχισε να ακούει αχ-βαχ και βογκητά να έρχονται από τη Μαύρη Αίθουσα. Δίστασε για μια στιγμή να μπει λόγω των κραυγών πόνου και στεναχώριας, συνέχισε όμως, άνοιξε και μπήκε.
Το θέαμα που αντίκρυσε ήταν ένα τεράστιο στρογγυλό τραπέζι γύρω από το οποίο κάθονταν δεκάδες άνθρωποι. Στο κέντρο του τραπεζιού βρίσκονταν τα πιο λαχταριστά φαγητά του κόσμου, και, παρ'ότι όλοι κρατούσαν ένα κουτάλι που έφτανε στο κέντρο, πέθαιναν της πείνας..! Αυτό συνέβαινε γιατί τα κουτάλια είχαν το διπλάσιο μήκος από τα χέρια τους και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους. Έτσι, όλοι έφταναν στο φαγητό αλλά κανένας δε μπορούσε να το φέρει στο στόμα του...
Απελπίστηκε και σπάραξε η καρδιά του τόσο, που έφυγε τρέχοντας από την αίθουσα και βγήκε στο διάδρομο. Κατευθύνθηκε προς την Άσπρη Αίθουσα, από την οποία δεν ακουγόταν τίποτα.
Μπαίνοντας σε αυτήν είδε πάλι ένα πελώριο στρογγυλό τραπέζι, δεκάδες άτομα γύρω του, λαχταριστές λιχουδιές στο κέντρο, ένα μακρύ κουτάλι κολλημένο στην παλάμη του καθενός. Κανείς όμως δεν παραπονιόταν, δεν έκλαιγε και δεν πεινούσε!
Ξέρετε υπήρχε μια μεγάλη διαφορά, στην Άσπρη Αίθουσα ο ένας τάιζε τον άλλον...

Τσαγκαροδευτέρα...

...κι ας είναι Τρίτη...!
Κι αφού εκφράσω την απορία πώς ένας, κατά τη γνώμη μου πάντα, αποτυχημένος Υπουργός Προστασίας του Πολίτη φιλοδοξεί να γίνει αρχηγός κόμματος και ίσως και Πρωθυπουργός, νομίζω ότι θα πέσω για ύπνο σύντομα, ήταν μεγάλη η μέρα (και ακριβή...)!

Κάθε Τρίτη και μια (μιάμιση) ώρα του παιδιού, κάθε Τρίτη και μερικές νέες ανακαλύψεις, κάθε Τρίτη και λίγο πιο διευρυμένοι ορίζοντες...

Το κουφό ότι το Σάββατο καθόμασταν στην παραλία με κοντομάνικα και σήμερα χιόνιζε ακόμα και στο κέντρο πάλι πού το πάτε? Ειδικά όταν προβλέπεται το Σαββατοκύριακο να καλοκαιριάζει πάλι...! Μπόρα είναι, θα περάσει που λέμε!

Χμμμμμμ ιδού η απορία, The Artist στο σινεμά ή στο λαπτοπίδιο?

Καλά, φτάνει, dat's all folks κτλ. κτλ., άντε και Gute Nacht μας!

Δεν πετάξαμε χαρταετό...

...γιατί δεν είχαμε τον κατάλληλο καιρό!
Άσε που πετάμε χαρταετό έτσι κι αλλιώς συχνά πυκνά...

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

...καλοκαίρι θα μυρίσει!

Μιλάμε για τρελή κούραση!! Θέλω απλά να πέσω με τα μούτρα στο κρεβάτι! Ήταν πολύ γεμάτη μέρα άλλωστε! Κι έχει άλλες δύο η εβδομάδα...Αλλά μετά, τριήμερο!!

Όπως και να έχει η σκέψη μου είναι στο Υγεία...Άντε να πάνε όλα καλά και να τελειώσει και αυτή η περιπέτεια...Λες ο Φλεβάρης να είναι ο μήνας που σιγά σιγά θα ισορροπήσουν τα πράγματα?

Gute Nacht!

Saturdays...

Στολή για το πάρτυ --> check (αφού για τα καρναβάλια είμαστε ούτως ή άλλως)
Ξεσκάτισμα --> check (το ταϊζει και κανένας άλλος και έχει τέτοια παραγωγή?)
Λάντζα --> check
Πλυντήριο --> check (και ο γάτος να το κυνηγάει γύρω γύρω)
Μάζεμα ρούχα --> check
Μακαρόνια --> βράζουν (και πεινάω)
Μπύρα --> στο ποτήρι
Διάφορες άλλες δουλειές --> check
Άαααααραγμα --> ξεκινάει άμεσα μετά το φαϊ
Σούπερ μάρκετ --> αργότερα...

Σας έχω πει ότι γουστάρω τα Σαββατοκύριακα ε?

Home sweet home!

Είναι ωραίο το να αράζεις σπίτι μετά από απανωτά ξενύχτια...Καλή η Θεσσαλονίκη αλλά τρελοί οι ρυθμοί όπως πάντα...Δεν είναι να απορείς που κάποιοι κάποιοι όταν έρχονται Αθήνα δε μπορούν να κρατήσουν τα μάτια τους ανοιχτά!! Για άλλη μια φορά όμως το φαϊ στον Πρίγκηπα δεν παιζόταν!!

Βγήκε δουλεία σήμερα, παρά το χθεσινό ξενύχτι και το πολύ πρωινό και ζόρικο ξύπνημα...Γέρασες Στάη, γέρασες!! Πάντως με εντυπωσίασε πόσα τηλέφωνα χτυπήσανε στο γραφείο εκεί γύρω στις 19.30-20.00..!

Τελειώνουν οι μπύρες κι έχουμε πρόβλημα, χρειάζεται επειγοντως re-fill...

Σχετικά με τα χθεσινά έκτροπα και την γενική κατάσταση νιώθω ότι δεν μου έρχονται οι λέξεις, ίσως μόνο μία, "σιχαμάρα"...Κάποια άλλη στιγμή θα ρίξω κράξιμο...

Αυτά για την ώρα, δεν έχω έμπνευση σήμερα, σας φιλώ! Προβλέπω ξάπλα, ταινία, και ύπνο όσο νωρίτερα γίνεται..!

Bussi!

Αγαπώ Jorge Bucay!

Τόσα βιβλία του έχω διαβάσει τελευταία, πιστεύω αξίζει μία μνεία και στο ιστολόγιό μου! Με αγγίζει ο τρόπος που γράφει, πολύ ανθρώπινος, διδακτικός με απλό και άμεσο τρόπο, κατανοητός...Η ανάγνωση των βιβλίων του με ηρεμεί και μου αφήνει πολλά...Συνεχίζω με το επόμενο σύντομα!

Thinking...χαλαρά!

- Είναι από τις μέρες που χαίρομαι τρελά που μένω τόσο κοντά στη δουλειά...Φαντάζομαι η Αττική Οδός αλλά και όλοι οι δρόμοι θα είναι ποτάμια και ότι γίνεται σφαγή στους δρόμους, μάλλον χρειάζονται εξωλέμβιες! Και να σκεφτεί κανείς ότι το πρωί ήθελα να πάρω το ποδήλατο να πάω στο γραφείο..!
- Στο επόμενο επεισόδιο των ιστοριών του Spooky: Έχω βάλει πλυντήριο και έχει πάθει πλάκα, έχει μπει όλος μέσα στο τζάμι της πόρτας του πλυντηρίου και κυνηγάει τα ρούχα που γυρνάνε...Ίσως καλύτερα από την ουρά του!
- Επισροφή 4 ευρώ για μπουκάλια μπύρα, nat bad at all!
- Δυσκολεύουν τα πράγματα όταν μεγαλώνουν οι άνθρωποι...
- Το γατί όταν μεγαλώσει θα μας πνίξει στο σκατό??
- Ζω για τη μέρα που οι ραδιοφωνικές διαφημίσεις του Jumbo θα πάρουν κανένα βραβείο. Τη μέρα εκείνη εγώ θα πάρω μια μεγάλη πέτρα και θα βουτήξω στη Λίμνη της Βουλιαγμένης...
- Έχω τρελή όρεξη για καμιά ψαγμένη συναυλία, κατά προτίμηση Ελληνική..!
- Με αυτόν τον καιρό νομίζω επιβάλλεται μια καλή ταινία για σήμερα!

Dat's all folks!

Summer will come...

...Αυτό σκέφτομαι όταν αράζω στο μπαλκονάκι με αυτόν τον ουρανό!

χαχαχαχαχαχ και να συμπληρωσω...

...στο προηγούμενο κι ένα γατί που κάνει σαν αφιονισμένο!

The times are a changin..?

Λατρεύω ένα Σάββατο πρωί που δεν έχω να σηκωθώ να πάω κάπου με τη μία! Εσπρεσσάκι, τοστάκια, ανοιχτό παράθυρο, φρεσκάδα, μουσική και άραγμα στον καναπέ, ίσως αργότερα και με ένα καλό βιβλίο! Ήταν και μια σαφέστατα καλή εβδομάδα αυτή που πέρασε, για να δούμε...!

Homework!

Είναι κάποιες μέρες που γουστάρω να κάνω δουλειές στο σπίτι...Γύρισα λοιπόν από το γραφείο, μάζεψα τα απλωμένα ρούχα, έβαλα πλυντήριο, έπλυνα τα πιάτα, ξεσκάτισα το γατί (πόσα θα κάνει όταν μεγαλώσει?), μάζεψα τα ρούχα της εβδομάδας, συγύρισα, τακτοποίησα, και τώρα έχω βάλει λουκάνικο να ψήνεται και μπορώ να απολαύσω το υπόλοιπο της βραδιάς! Με ηρεμεί το να κάνω δουλειές κάποιες μέρες, είναι σα να βάζω τάξη και μέσα μου...

Φεύγει ο Γενάρης...

...και μας αφήνει φτωχότερους αλλά και πλουσιότερους συνάμα...

Back to school!

Χάρη σε μια όμορφη κίνηση από το ALBA για τους τελειόφοιτους (μάλλον κόσμο και διαφήμιση χρειάζονται ;-), η παρακολούθηση μερικών μαθημάτων μέσα στο 2012 θα είναι δωρεάν! Γράφτηκα ήδη σε δύο και ανυπομονώ για επιστροφή στα θρανία...Και στο βάθος η σκέψη πάντα περιλαμβάνει ένα ακόμα μεταπτυχιακό!

...και το βαλε το τρίποντο-θαύμα ο Σλούκας, και τί καταλάβαμε????

Τέλος πάντων, ώρα για ταινιούλα και χαλάρωση μήπως και περάσουν επιτέλους οι καούρες και όλα τα συναφή...

Άντε και καλή μας νύχτα!

Σκόρπιες σκέψεις...μετα από καιρό

- Σα να κυκλοφορεί πολλή τρέλα στον κόσμο ή μου φαίνεται? Ώρες ώρες δεν απορώ που λένε ότι φέτος θα έρθει το τέλος του κόσμου με αυτά που βλέπω...Τρελοί, κουτσοί, στραβοί, φτωχοί, κάθε είδους κατεστραμμένοι στον Άγιο Παντελεήμονα...
- Έβγαλα το άχτι μου σήμερα, πήγα και πήρα ένα καλό ουίσκι που ήθελα εδώ και καιρό, "The Balvenie" λέγεται, το συνδύασα και με ένα κονιακάκι για παρέα!
- Τελικά ο Χρυσοχοϊδης το μνημόνιο δεν το διάβασε επειδή δεν είχε εικόνες?
- Έχω μια ακατάσχετη επιθυμία να γράψω, να γράψω εδώ, να γράψω ένα γράμμα, να γράψω μια ιστορία, ένα βιβλίο, ένα παραμύθι, σκέψεις, τα πάντα, νιώθω ότι αν ξεκινήσω δε θα σταματήσω...
- Τον πούστη που έχει κάνει το βουντού θα τον βρω πού θα μου πάει :-)

Αυτά για την ώρα, more to come soon...

Διαίσθηση...

...πρέπει να την εμπιστευόμαστε τελικά ή όχι? Ιδέα δεν έχω, αλλά διαβάζοντας το τελευταίο μου ποστ (πάει καιρός, το γνωρίζω...) είναι σα να την είχα..! Ήταν πολύ ωραία χρονιά το '11, πλούσια, γεμάτη σε εμπειρίες, εικόνες, στιγμές...Το '12 για την ώρα είναι που έχει αρχινίσει ελαφρώς δύσκολα αλλά πού θα του πάει, θα ισιώσει και αυτό!
Χαιρετώ και ως συνήθως υπόσχομαι πιο τακτική παρουσία.........