Ki όμως δε θα προλάβω, τα λέμε του χρόνου με το καλό!!

Coming back!

Στόχος να προλάβω να μετουσιώσω κάποιες σκέψεις μου σε γράμματα μέσα στο 2009 ακόμα...Ήταν πολλά που ήθελα να γράψω τον τελευταίο καιρό, μια δεν προλάβαινα λόγω εργασιών, μια δεν είχα ίντερνετ λόγω κεραυνού, μια ήμουν στη Θεσσαλονίκη, μια ήρθαν τα Χριστούγεννα...Θα τα βολέψουμε όμως πάλι!

Το ότι το γύρισα από τη μπύρα στο ουισκάκι διαβάζοντας είναι ανησυχητικό??

...νιώθω ότι δε θα τελειώσουν ποτέ οι τελευταίες εργασίες...

It kicks like a sleep twitch...

Το βρίσκω απέιρως συμβολικό...
Το ταξίδι της ζωής...Ξεκινά μέσα σε ένα τούνελ και περιλαμβάνει πολύ τρέξιμο, θέλει πείσμα και αντοχή και κατά κύριο λόγο τη μάχη μας τη δινουμε μόνοι μας. Στη διαδρομή προστίθενται κάποιοι, φεύγουν άλλοι, δρόμοι χωρίζουν, εμπόδια εμφανίζονται και ξεπερνιούνται...Τελικά πρέπει να ξεφύγεις από το ενδεδειγμένο και πρέπον, να "αποδράσεις" για να βρεις την πραγματική σου θέση στον κόσμο.

Make your escape, you're my own Papillon
The world turns too fast, feel love before it done
No sense of doubt, for what you can achieve,
I'd help you out, I've seen the life you wish to lead.

Θέλω να ξεκινήσω να τρέχω...νύχτα...

Ισλανδία...

Χρόνια τώρα θέλω να πάω στην Ισλανδία αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θέλω να έρθει η Ισλανδία σε μένα...
"Η Ελλάδα είναι η Ισλανδία της Μεσογείου" γράφτηκε στην Financial Times. Κινδυνεύει οι οικονομία μας, φυσικά αυτό δεν μας απασχολεί ακόμα στην ήδη αρκετά περίπλοκη καθημερινότητά μας, αλλά ας ελπίσουμε να αλλάξουν τα δεδομένα και να μη χάσουμε τους ξένους επενδυτές μας γιατί μετά θα έχουμε άλλα...

Τελικά ο κόσμος είναι μεγαλειώδης εν τη μικρότητά του...

......

Σίγουρα από τα πιο όμορφα και συγκινητικά αποσπάσματα που έχω δει σε ταινία
Στο σινεμά δάκρυσα...Και ντρεπόμουν...

Μια γλυκειά νοσταλγία με διακατέχει...

Είκοσι χρόνια πάνε από την πτώση του τείχους, σαν σήμερα θυμάμαι να παρακολουθούμε γεμάτοι δέος τις εικόνες με τη γιαγιά στο SAT1. Χαρούμενα πρόσωπα, Δυτικοί-Ανατολικοί να αγκαλιάζονται αυθόρμητα, σαμπάνιες να ανοίγουν, η μπύρα να ρέει, και όλα αυτά βασικά λόγω μίας παρεξήγησης...Ήταν όμως πια ο καιρός του, μια ολόκληρη σειρά από παράγοντες συνέβαλλαν στο να πέσει. Να σημειώσω εδώ ότι ο πατέρας μου σπούδαζε στο Βερολίνο όταν ανεγέρθη πρώτα το συρματόπλεγμα και κατόπιν το τείχος και μου έρχεται μεταξύ άλλων στο νου η φράση του "ξαφνικά ενα πρωί ξυπνήσαμε και είχε διαιρεθεί η πόλη στα δύο, οικογένειες και φίλοι που είχαν περάσει μόλις την προηγούμενη ημέρα μαζί χωρίστηκαν..."
Είχα την τύχη μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια που έχουν παρέλθει να επισκευθώ συχνά το Βερολίνο και κυρίως να περάσω σχεδόν έξι συνεχόμενα εκεί λόγω σπουδών. Έτσι η συμπτωματική παρακολούθηση μιας εκπομπής σχετικά με ένα 24ωρο στην καθημερινότητα μερικών ανθρώπων του σημερινού Βερολίνου με έκανε να βρεθώ εκεί και να θυμηθώ ακριβώς αυτό, την καθημερινότητα...

Εγώ θα πάω κόντρα στα κλισέ των καιρών σε σχέση με τα πάντα...

Η σκέψη μου το ξέρει που είναι...

Το τζόκερ

Νοέμβρης...Καλό μήνα! Πάντα επιμένουμε να πιστεύουμε ότι θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο και έτσι θα κινούμαστε...

Και σκορπίζουν πάλι οι σκέψεις, σαν από φύσημα του αγέρα...

- Σε κάποιο δελτίο ειδήσεων κυριακόβραδο: "Ένας άνθρωπος κέρδισε το τζακποτ των 5 εκατομμυρίων και είδε τη ζωή του να αλλάζει." Μα πώς το ξέρετε, τον γνωρίζετε, του μιλήσατε? Ξέρετε πώς σκέφτεται, πώς ζει, τί θα τα κάνει? Έχει όλα τα υπόλοιπα που θέλει και τον γεμίζουν και του λείπουν μόνο τα χρήματα? Δεν είναι το χρήμα το παν, κι ας συνεχίζουν να μας βομβαρδίζουν με έναν τέτοιο τρόπο σκέψης...Καλά είναι τα λεφτά φυσικά, βοηθάνε σε πολλά, αλλά δεν πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να "βλέπουμε τη ζωή μας να αλλάζει" χάρη σε αυτά...
- Ήρθανε τα κρύα...Χριστουγεννιάτικα! Να στολίσουμε! ;-)
- Πόσο ξενέρωτες, άχαρες και ανούσιες μπορεί να είναι κάποιες εργασίες? Άντε, καιρός να τελειώνουμε και από εκεί, καλό ήταν, καλό έκανε, δεν το συζητάμε, ήγγικεν όμως ο καιρός για ένα βήμα μπροστά...
- Δύσκολες περίοδοι...Η πολυπλοκότητα και η σκληρότητα των καιρών και της εποχής έχει πάρει το πάνω χέρι, όλοι νιώθουμε πίεση, έλλειψη χρόνου, άγχος...
- Τα τελευταία μου θυμίζουν παλι το "don't whine, it's just a waste of time"...Α ρε Randy!
- Το σίγουρο είναι ότι πρέπει όσο πιο συχνά γίνεται να θυμόμαστε να μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου και να ταυτιζόμαστε μαζί του ώστε να τον κατανοούμε καλύτερα, να τον νιώθουμε. Εδώ μου έρχεται στο μυαλό αυτή η αγγλική λεξούλα, το empathy, που είναι τόσο μακριά από την ελληνική εμπάθεια...

Και ήρθε η νύχτα και δε με χωρά...

... through sparks and shining dragons ...

Opportunities

Κάποιοι βρίσκουν ευκαιρίες σε κάθε δυσκολία, ενώ άλλοι βρίσκουν δυσκολίες σε κάθε ευκαιρία...

O ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Πότε θα γίνουμε λιάρδααααααααα?

:-)

Οι κουταλιές

Ο καθένας μας πνίγεται στη δική του κουταλιά νερό και δεν είναι κανενός το δικαίωμα να κρίνει την κουταλιά του άλλου...Αυτό που σε κάποιον φαίνεται βουνό εμένα μπορεί να μου φαίνεται αστείο και το αντίστροφο...Αυτό που σήμερα μου φαίνεται βουνό μπορεί αύριο να μου φαίνεται αστείο επειδή θα έχει προκύψει πιο "ψηλό βουνό". Γι'αυτό πρέπει να προσπαθούμε να κατανοούμε την κουταλιά του καθενός, να συνταυτιζόμαστε και να ενώνουμε τις δυνάμεις μας...Μαζί είμαστε καλύτεροι απ'ότι μόνοι!

A little bird sings

αέναη μάχη

A better world...

Μιλάμε γενικά και συχνά για έναν "καλύτερο κόσμο" κτλ. κτλ...Ξέρουμε τί είναι πραγματικά καλύτερο και τί χειρότερο ή ο καθένας έχει τους δικούς του ορισμούς? Και τί κάνουμε για αυτό? Πράττουμε? Προσπαθούμε? Ή χαμένοι στην καθημερινότητά μας, στη μέρα της μαρμότας μας, το αφήνουμε για μια άλλη μέρα ή στις πλάτες κάποιου άλλου? Και όταν κάνουμε κάτι που θεωρούμε ότι είναι "καλό" το κάνουμε για το κοινό καλό ή για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας έχοντας κάνει ακριβώς αυτό το καλό?
Και τί μπορούμε τελικά να κάνουμε για έναν καλύτερο κόσμο? Το κακό κατά έναν τρόπο "τρέφεται" από την αδράνεια των καλών ανθρώπων. Δεν φτάνει να είναι κανείς 'καλός άνθρωπος', μην κάνοντας τίποτα σε αυτήν την κατεύθυνση και λέγοντας "δε θα αλλάξω εγώ τον κόσμο", ουσιαστικά ενισχύει το κακό. Κι όμως, η στροφή προς το καλό πρέπει να ξεκινήσει από τις πράξεις λίγων ιδεαλιστών και θα είναι μεταδοτική, οι λίγοι θα φέρουν την επανάσταση στους πολλούς.

Ένας στίχος - ένα συγκρότημα...

Like a bird on the wire,
Like a drunk in a midnight choir
I have tried in my way to be free.

τραγουδούσε κάποτε ο Leonard στο "Bird on the Wire", εμπνευσμένος από ένα πουλί που καθόταν στα τηλεφωνικά καλώδια στην Ύδρα, όπου πέρασε ένα διάστημα της ζωής του...

Από τον στίχο αυτόν πήραν το όνομά τους οι Νορβηγοί Midnight Choir, που μας δώσανε πολλά (κυρίως μελαγχολικά) διαμαντάκια σαν το συγκεκριμένο...

Κι ας μην ξέρω πολλά για ουκρανική ιστορία...ανατριχιαστικό. Θέλει ήχο

Η εμφάνιση μιας 24χρονης σε σόου της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε κλάμα και αίσθηση. Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις ταλέντο" σε μια επίδειξη της τέχνης της άμμου. Η Simonova εμφανίστηκε
με ένα κουτί γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό, απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας.

Η Ουκρανία έχασε πρίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941. Η σκηνή δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θλίψη. Στη συνέχεια έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο πόλεμος τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της πάρει τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη της Ουκρανίας.

Η 24χρονη κέρδισε το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού και επέστρεψε στην Κριμαία. Το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι όπως δήλώσε: "για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει" είπε...

Θλιβερό ή αισιόδοξο..?

στίχοι: Stephen Trask
τραγούδι: John Cameron Mitchell

It's a new day...

...it's a new week και πάνω απ'όλα it's a new start: νέα κυβέρνηση, νέα πραγματικότητα, νέες ελπίδες...Γιατί οι ελπίδες φυσικά και υπάρχουν, όποιος και να βγήκε, θα ήμασταν χαμένοι αν δεν είχαμε τις ελπίδες και τα όνειρά μας. Για να δούμε λοιπόν, ας μην αποκλείουμε ότι μπορεί η κατάσταση να αλλάξει και προς το καλύτερο...Το σίγουρο είναι ότι ατομικά τουλάχιστον μαθαίνουμε, καταλαβαίνουμε και (προσπαθούμε να) βελτιωνόμαστε καθημερινά, γιατί όχι και συλλογικά?

Έχει μείνει λίγο κρασί στο μπουκάλι...

Πολύ μου αρέσει η διαφήμιση της νέας Ολυμπιακής με το αεροπλάνο με τα post-it, ειδικά συνδέοντάς την με το πρώτο κομμάτι, τους ανθρώπους που τα γράφανε, εμπνευσμένη καμπάνια! Μου φέρνει αισιοδοξία, ταξιδεύω μαζί κι εγώ...Κι εκεί υπάρχει μια νέα αρχή...

Μια νέα αρχή ξεκινάει για σένα

μακριά από το παρελθόν

μια ευχή κάνεις, πάντα να έχεις

σύμμαχο την τύχη και τον καιρό

Άπαντα Νο 57

Νύστα, κούραση, ανυπομονησία
και souffle au chocolat avec de Tia Maria...
τί να λέει άραγε η Εσθονία?
αχ εκείνη η μέρα στην παραλία...
'Εχει περάσει το τελευταίο δίμηνο
πιο γρήγορα από το να πεις 'κύμινο',
μια στιγμή μόνο λες και είναι
λιάρδα για να γίνεις πίνε!
Πάμε στην Tate στο Λονδίνο
και μια μεγάλη βόλτα Βερολίνο,
μ'ένα παπουτσάκι κόκκινο
ακούγοντας μεταξύ άλλων Brian Eno...

η συνέχεια έπεται...

Έρχονται έρχονται έρχονται!

3 Σεπτεμβρίου 2010!
Οι επιθυμίες εισακούγονται ;-)

Ανατριχιάζω στη σκέψη αυτού του live...

Soufflé au chocolat!

Όσο καλύτερη διάθεση έχω, τόσο λιγότερο θέλω να πάω για ύπνο, είναι μια σχέση αντιστρόφως ανάλογη...Αλλά το υποσχέθηκα...πάω!

Καλή εβδομάδα!

Άλλο ένα διαμαντάκι από την Pixar σε συνεργασία με την Disney! Η αλήθεια είναι ότι μετά το Wall-E και έχοντας δει και το προσεχώς, την περίμενα ιδιαίτερα καλή την ταινία, και πράγματι άξιζε το κάθε λεπτό της!
Βγάζω το καπέλο σε όποιον σκέφτηκε την ιδέα με το σπίτι που άρχισε να πετάει χάρη σε χιλιάδες μπαλόνια αλλά και σε όλο το σενάριο με τις τόσες μικρές και μεγάλες απίστευτες ιδέες και την τόση φαντασία, διασκέδασα την κάθε σκηνή, το κάθε επιφώνημα...Μου μειναν τόσα από την ταινία, ο αξιαγάπητος κύριος Φρέντρικσεν, η μικρή συγκινητική ανασκόπηση της ζωής του με τη γυναίκα του, ο απλά μοναδικός χοντρούλης Ράσελ, η περιπέτειά τους, μια ιστορία γεμάτη νοήματα, πολλά χαμόγελα και λίγα δάκρυα, μια τόσο γλυκειά γεύση...
Όμορφος κινηματογράφος το Αθήναιον, πρέπει να χα 13-14 χρόνια να πάω...

Πάω να κατεβάσω το Wall-E!

Μουσική ιδιοφυία...

...και γεννημένος στις 23/06!!

Don't whine, it's just a waste of time...

Any time spent whining and complaining is unlikely to help us achieve our goals and will most likely just fill everyone with negative energy...Just be positive!

- Χωρίς το 'ν' θα ήσασταν σκέτος!

- Ουρίστε?
...και ακόμα γελάω...!

Γεμάτες και έντονες μέρες με μικρές, πολύ ευχάριστες εκπλήξεις που δίνουν ακόμα περισσότερη αξία στη μέρα...

Big Balls!

Μπράβο σας! Άντε και την επόμενη φορά και τους Ισπανούς...

...but then Pop! Goes my heart...

μια γλυκειά 80'ιλα ;-)

Πολίτης εις των ιδεών την πόλι...

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' ανεβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Το πρώτο σκαλί - Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Η τελευταία διάλεξη...

Ο καθηγητής πληροφορικής Randy Pausch έδωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2007 μια "Τελευταία Διάλεξη" στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon, με τίτλο "Achieving Your Childhood Dreams". Αυτήν την διάλεξη μπορεί κανείς να τη βρει σε βιβλίο αλλά και στο youtube.

Με αυτήν του τη διάλεξη ο Randy άφησε μια αλάνθαστη πυξίδα στην οικογένειά του, στους φοιτητές του, αλλά και σε εκατομμύρια αγνώστων που την έχουν διαβάσει/δει έκτοτε...Δεν του ήταν δύσκολο να φανταστεί ότι ήταν πράγματι η τελευταία του διάλεξη, καθώς του είχε διαγνωσθεί η επάρατη νόσος και είχε μπροστά του μερικούς μήνες ζωής...Δεν είχε πρόθεση να πει σε κανέναν πώς να ζήσει αλλά πάνω απ'όλα ηθελε να αφήσει μια κληρονομιά στα παιδιά του, καθότι δε θα ήταν δίπλα τους να τους μαθαίνει όσα θα ήθελε κατά τη διάρκεια της ζωής του και ήταν μικρά για να προσπαθήσει να τους τα μάθει ήδη όλα...

Η διάλεξή του δεν ήταν αποχαιρετιστήρια, δεν ήταν για το θάνατο...Ήταν για τη σημασία του να ξεπερνάς τα εμπόδια, του να καθιστάς εφικτά τα όνειρα των άλλων, του να αδράξεις κάθε στιγμή...Ήταν μια περίληψη όλων όσων είχε μάθει ο Randy, ήταν για τη ζωή! Ο Randy αναφέρθηκε στα όνειρα που έκανε όταν ήταν παιδί και στο ότι τα είδε όλα να υλοποιούνται, υποστήριξε την αξία της παιδικής ονειροπόλησης και ευχαρίστησε τους γονείς του που του επέτρεψαν να ζωγραφίσει τους τοίχους του δωματίου του. Τί ζωγράφισε? Τα όνειρά του...

Στη διάλεξή του προτρέπει μεταξύ άλλων τους ακροατές να ακούσουν όσους επισημαίνουν τις αδυναμίες τους επειδή πραγματικά νοιάζονται για εκείνους, τονίζει ότι τα εμπόδια κάμπτουν μόνο όσους δεν επιθυμούν κάτι πολύ και ότι πρέπει να ζούμε σαν τίγρεις. Μας λέει ότι τα αντικείμενα δεν γίνεται να έχουν μεγαλύτερη αξία από τους ανθρώπους, στους οποίους μας παροτρύνει να δώσουμε χρόνο να αποκαλύψουν την καλή τους πλευρά. Τέλος υμνεί την αξία του να λέμε πάντα την αλήθεια και σημειώνει «αν ζεις σωστά, τα όνειρά σου θα έρθουν σε σένα".

O Randy ήταν απόφοιτος του Brown University, κάτοχος Ph.D στην πληροφορική από το Carnegie Mellon και δίδαξε στο University of Virginia και στο Carnegie Mellon. Η εικονική πραγματικότητα (virtual reality) είναι συνώνυμη με το όνομά του στα επιστημονικά λεξικά όπως επίσης και η σύνδεση σε μεγάλο βαθμό της πληροφορικής με τις καλές τέχνες. Έχει συμπεριληφθεί στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο από το TIME, και στους 3 πιο σημαντικούς ανθρώπους του 2007 από το ABC.

Αξίζει να διαβάσετε το βιβλίο ή ίσως ακόμα περισσότερο να δείτε τη ζωντάνια αυτού του ανθρώπου στη διάλεξή του! Επίσης υπάρχει άφθονο ακόμα υλικό στη σελίδα του, δείτε για παράδειγμα το αφιέρωμα του ABC...Πρέπει να ομολογήσω ότι αναρίγησα και δάκρυσα...

Η κανονική ροή του προγράμματος θα συνεχιστεί από αύριο...

...καθώς η σημερινή μέρα ανήκει στον μικρό πρίγκηπα που βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας!
...κι ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι όλοι μας υπήρξαμε παιδιά!

είναι ποιητής...

...ρίγος στο άκουσμα της φωνής του...

Σκορπιοσκέψεις και πάλι...

- από εδώ και στο εξής επιτρέπονται τα σχόλια και σε "Ανώνυμους" επισκέπτες...
- ...σε ένα ιστολόγιο που τελικά έχει γίνει αρκετά πιο προσωπικό απ'ότι σκόπευα...

- απελευθερώθηκε ο ιρακινός δημοσιογράφος που εκτόξευσε τα παπούτσια του στον Μπους (πολύ τον πάω αυτόν τον δημοσιογράφο) και τώρα τον έχουν σαν λαϊκό ήρωα. H απάντηση είναι ΟΧΙ, δεν δέχεται προτάσεις γάμου από την Ελλάδα :-P
- κυνικό αλλά μου άρεσε: έξυπνος είναι αυτός που μαθαίνει από τα λάθη του, σοφός αυτός που μαθαίνει από τα λάθη των άλλων
- θέλω να γράψω πολλά ως γνωστός παρλαπίπας αλλά είναι ήδη αργά...

Και τέλος κάτι δανεισμένο, συγκινητικά αισιόδοξο: Προχωράτε παιδιά, μη σταματάτε, υπάρχει στράτα μπροστά...

Luz...

...Υποκλινόμεθα!

Με ταξιδεύει...

...και με γεμίζει με μια γλυκειά γαλήνη...

Κυριακοαπόγευμα...

...Όταν πήγαινα σχολείο θυμάμαι με μελαγχολούσαν τρελά οι Κυριακές, η σκέψη ότι το Σαββατοκύριακο τελειώνει, ότι πρέπει να τελειώσω τα μαθήματά μου, να πάω νωρίς για ύπνο, αύριο το σχολείο ξεκινά πάλι...Τώρα μπορώ να πω ότι μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε και τα βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα, ε? Είναι ωραία η Κυριακή, μια πλήρως ελεύθερη μέρα, και ευκαιρία για άπειρες βραστηριότητες ;-) Σήμερα το μενού περιλαμβάνει Luz Casal

Άσχετο, εδώ και καιρό θέλω να εκφράσω μια απορία: Γιατί οι μύγες έχουν αυτήν την εκνευριστική συνήθεια να έρχονται και να κολλάνε πάνω μας?

Επίσης γιατί οι εκλογές αυτές μου είναι τόσο αδιάφορες και βρίσκω τουλάχιστον γραφικούς αν όχι γελοίους όσους ασχολούνται? Είναι κρίμα σκέφτομαι καμιά φορά, θα αποφασιστεί ποιός θα κυβερνησει τη χώρα μας σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, κανονικά με ενδιαφέρει άμεσα...Αλλά μάλλον φταίει ότι δεν ελπίζω στο να βελτιωθεί/αλλάξει πραγματικά κάτι, είναι λύση κι αυτό όμως? Τι μπορεί να γίνει, τί μπορούμε να κάνουμε??

Πρέπει να πείσω τον Κώστα να ξεκινήσει διάβασμα, η πρώτη συνάντηση για εργασία πήγε καλά πάντως. Τί νομίζεις, ουσιαστικά 3 μήνες μένουν και κλείνει αυτό το κεφάλαιο, πρέπει να σκεφτώ τί θα γράφει το επόμενο...

Σκόρπιος ο νους, δε μας χωρά η νύχτα...

Έχουμε και λέμε:

- τελικά ξανά και ξανά αποδεικνύεται ότι η ζωή δίνει και παίρνει. Το θέμα είναι αν θα εστιάσει κανείς σε αυτά που του δίνει ή αυτά που του παίρνει...
- Mamma mia και Σταμ είναι Βερολίνο, ειδικά αύριο θα έχουν μια δύσκολη μέρα, η σκέψη μου πάντα (και) μαζί τους.
- Έχω ένα σχεδόν γεμάτο μπουκάλι Σάμος δίπλα μου...Πότε θα γίνουμε λιάρδαααα? :-)
- Ξεκινάμε και το Emotional Intelligence αύριο, ανυπομονώ...!
- Lache das Leben an, dann lacht es dir zurueck.
- Κατάφερα να μην βρίσκω που πάρκαρα το αμάξι μου στη Νέα Ιωνία και να καταλήξω να το ψάχνω μισή ώρα σχεδόν στα στενά... ;-)
- Που γίνονται δεκτές αιτήσεις για να διευρυνθεί η μέρα κατά κάποιες ώρες? Π.χ. 30 αντί για 24...

Gutenachten!

Radiohead - Street Spirit (Fade Out)

Το λατρεύω από όταν το πρωτοάκουσα πριν από περίπου 12-13 χρόνια...

Talking dogs

Γελάω τόσο κάαααθε φορά που το βλέπω...
Οι δικές μου πότε θα μάθουν??

Τελική ευθεία...

Ξεκινάμε πάλι αύριο...Τελευταίοι 4 μήνες στο ALBA, πλησιάζει προς το τέλος του το κεφάλαιο αυτό. Πρέπει σιγά σιγά να σκεφτώ πιο έντονα ποιό θα είναι το επόμενο...Πιστεύω ότι πρέπει όσο μπορούμε να έχουμε κάτι να κινεί τον εγκέφαλο και να τον ξυπνά και δε θέλω να μείνω μόνο με τη δουλειά...Όσο πιο δραστήριοι είμαστε, τόσο πιο ζωντανοί είμαστε.
Χαίρομαι που αρχίζουμε μαθήματα, όσο κι αν ξέρω ότι θα ζορίσει το πρόγραμμα και θα αρχίσουν οι ολονυχτίες, είπαμε, απαραίτητες είναι!

Καλή αρχή λοιπόν και πάλι...

Paolo Nutini - Candy

Χιλιάδες φορές το έχω ακούσει και κάθε φορά με κάνει να νιώθω όμορφα κι αισιόδοξα...

Εκεί που κρίνεται η ζωή, ξεκινά κιόλας...

Υπάρχει ένα νοσοκομείο στο Βερολίνο, το Sankt-Gertrauden Krankenhaus. Δε θα μπω σε σύγκριση, περιγραφή ή οτιδήποτε άλλο, απλά θα αναφερθώ σε μια μικρή αλλά συγκλονιστική ιδέα που κάποιος σε αυτό το νοσοκομείο είχε. Στον διάδρομο που μπαίνει-βγαίνει κανείς, είναι κρεμασμένες δεκάδες φωτογραφίες από νεογέννητα, οι πρώτες τους στιγμές, οι ευτυχισμένοι γονείς, γκριμάτσες, τα πατουσάκια και τα χεράκια τους...Απίστευτη αίσθηση γλύκας...Παρατήρησα ότι όσο σοβαρός και γεμάτος θλίψη και αν είναι ο λόγος που επισκέφτεσαι το νοσοκομείο, όσο κι αν έχεις κλάψει και στεναχωρηθεί, αν αφιερώσεις μερικά δευτερόλεπτα και τις κοιτάξεις, μπαίνεις και βγαίνεις με ένα χαμόγελο και μια ηρεμία. Βλέπεις αυτόν τον απίστευτο συμβολισμό που ο καθένας μπορεί να τον εκλάβει όπως θέλει, για μένα δείχνει ότι εκεί που συνήθως κρίνεται η ζωή, εκεί και έχει ξεκινήσει το θαύμα της ζωής...

Γιαγιά μου σε χαιρετώ, καλό σου ταξίδι και να προσέχεις εκεί που πας, σίγουρα σε περιμένουν πολλοί για να τους φτιάξεις τη διάθεση όπως μόνο εσύ ξέρεις, είμαι σίγουρος ότι θα φέρεις μια ευχάριστη αναστάτωση. Πρώτοι από όλους θα σε περιμένουν ο σύζυγός σου και η μητέρα σου, θα χαρούν τόσο να σε δουν. Κι εσύ θα σκάσεις πανέμορφη, μαυρισμένη, με δέρμα νεαράς 20 ετών και με ένα χαμόγελο μόνιμο και με αυτή τη λεβεντιά που πάντα είχες, σωστή βασιλομήτωρ, πολύ φίνο γκομενάκι...! Όσο για μένα, σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για όλα, θα ζεις πάντα μέσα στην καρδιά μου και στις χιλιάδες αναμνήσεις...

Εις το επανιδείν...

...και πέρασε ο καιρός πάλι...

...και χάθηκα πάλι...θα επανέλθω όμως...

Hasta Siempre Commandante...

Καμία σχέση με πολιτικές πεποιθήσεις, εργασία κάνω και πρέπει να αναγνωρίσω ότι πρόκειται για υπέρλαμπρη προσωπικότητα...

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

Απλά το λατρεύω! Ευχαριστώ τον κ.Βολιώτη που με έκανε να αρχίσω να ξαναδιαβάζω ποίηση...

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Ψάχνω και ψάχνω...

...την φρόνηση...Ξέρει κάνεις πού θα την βρω?

ΥΓ: προσπαθώ να προχωρήσω τη μία εργασία μου, αύριο πάω Πάρο, ξανά μαζί σας από Κυριακή με το καλό...

Machu Picchu

Άσχετο...Δεν ξέρω πώς μου ήρθε...Μάλλον θυμήθηκα την απίστευτα έντονη υποβλητικότητα, αρμονία και ηρεμία του μέρους...Απλά έκατσα σε ένα βράχο και την ένιωθα, φοβερή αίσθηση, σαν μαγεία...

Ένα νήμα...

...από εκεί κρέμεται η ζωή μας τελικά...Το κατάλαβα όταν τράκαρα, πιστεύω το συνειδητοποίησα αρκετά καλά, ένα λάθος μπορεί να τα καταστήσει όλα ανούσια...Το βλέπω συχνά σε διάφορα γεγονότα, εικόνες, ειδήσεις. Το είδα όμως και από την πολύ δυσάρεστη πλευρά του σήμερα...Είχε γίνει ένα ατύχημα κοντά στο σπίτι, ένα ζευγάρι με μηχανή (δεν είδα ποιος άλλος ενεπλάκη), μάλλον και οι δύο αποδημήσανε...Ποιος ξέρει τί και ποιους αφήσανε πίσω...Ζωή σε μας...
Τρωγόμαστε με την καθημερινότητα, πνιγόμαστε ο καθένας στη δική του κουταλιά νερό, τσακωνόμαστε, χαλιόμαστε, πικραινόμαστε, μελαγχολούμε, λέμε "ας περάσει η μέρα/βδομάδα/μήνας" (η οποία όμως θα περάσει και δε θα ξαναγυρίσει...), τα βλέπουμε όλα δύσκολα και τελικά δεν βλέπουμε την ουσία...Η ουσία είναι ότι είμαστε καλά και όλα τα άλλα το πιθανότερο είναι ότι μπορούμε να τα βρούμε...Είναι ότι πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε μέρα, να τη ζούμε, να μην πνιγόμαστε στα προβλήματα, να ζούμε τα μικρά και τα μεγάλα της κάθε στιγμής, ακόμα και της δυσάρεστης, και αυτή μπορεί να αποφέρει κέρδος...
Κλείνω γιατί μάλλον με έπιασε ο μελοδραματισμός και τα κλισέ...

ΞΥΠΝΗΣΤΕ όμως και καταλάβετε το, η ζωή είναι ωραία...!

It's worth a mention: Pelamis

Από μια ταινία ανακάλυψα την εταιρία Pelamis Wave Power και βρήκα αυτό που έχει φτιάξει εξαιρετικά ενδιαφέρον, μια ελπίδα ακόμα ότι μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά με το περιβάλλον...Η εταιρία αυτή έχει αναπτύξει μια τεχνολογία η οποία χρησιμοποιεί την κίνηση των κυμάτων της θαλάσσης για τη δημιουργία ηλεκτρισμού. Οι "μηχανές" που κατασκευάζει η Pelamis αποτελούνται από ξεχωριστά κομμάτια ενωμένα με συνδέσμους οι οποίοι επιτρέπουν στα κομμάτια να λυγίζουν και να τεντώνουν καθώς περνάνε τα κύματα. Αυτή η κίνηση είναι που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του ηλεκτρισμού. Μια τέτοια "μηχανή" (εμένα προσωπικά μου θυμίζει φίδι, ειδικά αν το δείτε να κινείται: http://www.youtube.com/watch?v=u-9P2VflRWU) παράγει περίπου 0.75MW ηλεκτρισμού, αρκετό για να καλύψει τις ανάγκες 500 οικογενειών...
Δεν έχουμε πολύ χρόνο για να σώσουμε τη γη μας, και εμάς τους ίδιους...Συνθήκες όπως του Κυότο σίγουρα δεν είναι κακές, κατά την ταπεινή μου γνώμη φέρνουν όμως λίγο σε ημίμετρα. Πρέπει να συγκεντρωθούμε σε πολύ πιο οργανωμένες, ολοκληρωμένες και συνάμα ίσως και ακραίες λύσεις (ας δούμε και το χθεσινό παράδειγμα της Κόστα Ρίκα κι ας σκεφτούμε: εδώ μιλάμε ότι σε μερικά χρόνια η γη δε θα είναι κατοικήσιμη, και εμείς ακόμα τρωγόμαστε με τους γειτόνους μας και σπαταλάμε δις σε εξοπλισμούς??) για να αναστρέψουμε την κατάσταση και να επαναφέρουμε την ισορροπία που εμείς οι ίδιοι εξαφανίζουμε...Κατασκευές όπως αυτή μας δείχνουν ότι η γη μας δίνει σχεδόν ό,τι χρειαζόμαστε, δες και ηλιακοί συσσωρευτές, ανεμογεννήτριες, κτλ...

πάντα τη συμπαθούσα...το όνομα βλέπετε...

Έμαθα λοιπόν σήμερα ότι η Κόστα Ρίκα δεν έχει στρατό...Μάλιστα, καλά ακούσατε, τον ξεφορτώθηκε το 1948!! Και σύμφωνα με αυτά που άκουσα/διάβασα, το κεφάλαιο που πριν ήταν διαθέσιμο στο στρατό τώρα διατίθεται στην ασφάλεια, στην εκπαίδευση, στην κουλτούρα και στο περιβάλλον...Και όπως δείχνουν οι μετρήσεις η Κόστα Ρίκα είναι όλο και πιο ψηλά στους δείκτες, ειδικά όσον αφορά το περιβάλλον!
Γιατί αυτοί το καταλάβανε και άλλοι όχι?? Και μη μου πείτε για γείτονες κτλ, ανάμεσα στη Νικαράγουα και τον Παναμά είναι οι άνθρωποι, στο κατώφλι της Νότιας Αμερικής...Σκεφτείτε τώρα να το κάνανε όλες οι χώρες αυτό και να καταργούσαν το στρατό, έστω, όχι όλες, σιγά σιγά κάποιες ακόμα...Κοσμογονική η αλλαγή...

Μπράβο τους πάντως! Αρχίζω να σκέφτομαι τη μετακόμιση στην Κόστα Ρίκα...

ΥΓ1: Έχω κι άλλες ενδιαφέρουσες ιστορίες για κράτη που άκουσα
ΥΓ2: Ήθελα να γράψω για τη διαφωνία μου με τον Αριστοτέλη αλλά θεώρησα τον έπαινο της Κόστα Ρίκα πιο σημαντικό

αϋπνίες...ανησυχίες...αναζητήσεις...

Μάλλον το ξανάπα ότι θα είμαι πιο τακτικός ε..? Τι να πω, δεν έχω δικαιολογίες, όταν έφτιαξα το ιστολόγιό μου ήθελα να είμαι πιο τακτικός αλλά απ'ότι βλέπω τον τελευταίο καιρό π@π@ρια είμαι...Να πω πάλι ότι δεν προλαβαίνω? Ότι ξεχνάω?? Τώρα μάλλον μου πέρασε η νύστα για σήμερα και σκέφτηκα ότι είναι ευκαιρία, μου λειψε...
Αφού λοιπόν μελέτησα κάποιες ώρες του Σαββατοκύριακού πώς θα δρούσε ο Αριστοτέλης αν ήταν διευθύνων σύμβουλος (φρόνηση και αρετή χωράνε στη σημερινή εποχή? ή μάλλον, τις αφήνουμε να χωρέσουν?), αφού αναλογίστηκα αν ο Τσε θα είχε πέραση ως ηγέτης σήμερα και ποιά η ψυχική του κράση, αφού έμαθα πώς αντλεί data και φτιάχνει reports το Finance τμήμα της ΙΒΜ (ξενέρα σε σχέση με τα άλλα ε?), είμαι έτοιμος να μπω σε 2 εβδομάδες όμορφα βάρβαρες, γεμάτες όσο δεν πάει...Μου χε λείψει αυτό, ίσως μου χρειάζεται κιόλας, auf Hochtouren που θα έλεγε κι ένα μέρος του αίματός μου ;-)
Σίγουρα πάντως βλέπω ότι κάποια μαθήματα αν τα αφήσεις μπορεί να σου προσφέρουν πολλά, να σε οδηγήσουν σε νέα μονοπάτια, θέλω να τα εκμεταλλευτώ!

Και κάτι που μου άρεσε πολύ μεταξύ πολλών άλλων: "... ο καλός δημιουργός, όπως άλλωστε ο καλός παιδαγωγός και ο καλός μάνατζερ, δεν ακκίζεται, το έργο του δεν είναι αφορμή να επιδεικνύει το ταλέντο του, τις γνώσεις του ή την ικανότητά του, αλλά έχει στραμμένη την προσοχή του στον Άλλο, του παρέχει τα υλικά για τη δική του, εν πολλοίς απρόβλεπτη, δημιουργία. Τα μεγάλα έργα τέχνης εμπεριέχουν την ατέλεια (incompleteness) - ολοκληρώνονται με τη δημιουργική συμμετοχή του Άλλου." (από Τσούκας Χ., Αν ο Αριστοτέλης ήταν διευθύνων σύμβουλος, Εκδόσεις Καστανιώτη) Παρεπιπτόντως υποκλίνομαι στη χρήση της Ελληνικής του κ Τσούκα!

ΥΓ: Να μπορούσα να γράψω στο μπλογκ μου από τη δουλειά...

Razorlight - Wire To Wire (live)

Κι επειδή έχω κολλήσει πολύ, και ένα πολύ καλό Live..!

Σα να τα χω παρατήσει λίγο...

...σε σχέση με το ιστολόγιό μου, αλλά δεν ισχύει...Απλά ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ εδώ και σχεδόν 2 μήνες :-) Εμ, είμαστε και μαζόχες, πήραμε τα δύο πιο δύσκολα μαθήματα επιλογής του ALBA, αφού μας βλέπουν οι καθηγητές και λένε "να οι γενναίοι του ALBA" (από πίσω λένε "οι μαζόχες/μαλάκες μήπως??)...Γύρισαν και Τ.-Αλ. την ίδια περίοδο, ήρθε Πάσχα και διάφορες άλλες βόλτες, πέρασε η περίοδος πιο γρήγορα από σίφουνας!

Λοιπόν, αύριο-μεθαύριο γράφω*, μετά επιστρέφω δριμύτερος...!

* ίσως είναι η πρώτη φορά στο ALBA που θέλω απλά να περάσω...

Tales of the unexpected...

Όπως λέγαμε, απίστευτα έντονη χρονιά το 2009, δεν πλήττω καθόλου, τι ρυθμοί είναι αυτοί...Το ένα πσκ πιο γεμάτο αλλά και πιο ωραίο από το άλλο, ποτέ δεν ξέρω που μπορεί να με πάει, ο προγραμματισμός αλλάζει ανά ώρα, αναπάντεχα γεγονότα, τρέξιμο, τώρα κι μια γερή ίωση για να το ευχαριστηθώ, δεν έχω παράπονο...Α! πρέπει να βρω και αμάξι...
Και περνάει ο καιρός χωρίς να το καταλαβαίνω, τέλη Μαρτίου πάμε, ένας μήνας από την τελευταία μου άνοδο Σαλόνικα, λίγες μέρες πριν γυρίσουν (οριστικά?) Τ. και Αλ., λιγότερο από μήνας για το Πάσχα...

Μερικές φορές σκέφτομαι...

...ναι το κάνω κι αυτό..! Σαν πολύ δε μοιάζει το 2009 ωσάν replay του 2008, ίσως και του 2005, ίσως ένας λίγο χειρότερος συνδυασμός? Σαν η ζωή κύκλους να κάνει, σα μια συλλογή από deja vu? Αν λοιπόν όντως είναι συνδυασμός των δύο, και τις προηγούμενες δύο φορές έγιναν ένα-δυό "στραβά" και μετά "άνθισε" η χρονιά, τότε αυτό που θα ακολουθήσει φέτος θα είναι απλά εκπληκτικό!

Pulp - Disco 2000 (Live at Later Jools Holland Show)

Reminds me of school years...

Δελφοί, ο ομφαλός της γης...

Η Πυθία δεν ήταν εκεί, την επόμενη φορά θα κλείσω ραντεβού...
Ωραία βόλτα πάντως, αξίζει!

The Cars - Heartbeat City

Κάτι σε λίγο πιο κλασικό...

Μήπως...

...κάτι δεν πάει πολύ καλά τριγύρω μας τελευταία?? Πολύ τρέλα κυκλοφορεί...Μάλλον οι πλανήτες θα είναι...Παρεπιπτόντως αυτό με τους πλανήτες δεν είναι μια μοντέρνα εκδοχή της σκέψης των αρχαίων που επινόησαν τόυς Θεούς για να εξηγήσουν όσα δεν καταλάβαιναν?

With a little help from my friends...

...Πάντα βοηθάει πολύ!

Slumdog Millionaire - Jai Ho Dance Scene Video

Κι επειδή τρελαίνομαι για ινδικά video-clip, δείτε το οπωσδήποτε!

MIA - Paper Planes

Που να το φανταζόμουν όταν το χόρευα το καλοκαίρι στον Αρμενιστή...?

Everyone's a winner, we're making our fame...

Empire of the Sun - We Are The People

Love this song, love the video clip, love Best Radio for playing it!

It's a new week...

...Άρχισε λοιπόν! Back to work, back to ALBA, back to life, και όλα προβλέπονται ΦΟΥΛ, το οποίο είναι καλό! Όσο έχουμε υγεία και δουλειά και τους ανθρώπους μας...Στη δουλειά χάρηκαν που με είδαν, ρωτούσαν όλοι βέβαια τί έγινε, κανονίζονται κάποιες έξοδοι με τα παιδιά από εκεί (Γιώργο Β. ακούς??), πλακώνει δουλειά και από τα 2 τμήματα (διπλοθεσίτης :-)...
Από τα ωραία της ημέρας ότι έλαβα πρόσκληση για γαμο-βάπτιση της φίλης και παλιάς μου γειτόνισσας Έλλης, 27-06-2009 στο ξενοδοχείο του φίλου μου του Τζούλη στην Πάρο! Για να κλείνουμε από τώρα, πολύ καλό prospect!
Το βράδυ έπαιξε πρόσκληση στο νονό με ένα φαγκρί 9,5 kg..!
Αύριο ξεκινάει καινούριο μάθημα, Corporate Finance, το πρώτο μου Elective, I'm so excited!

cya

Sunday...

...και εμείς έχουμε πάλι group meeting...Σε λίγο έρχονται τα παιδιά, πρέπει να κάνουμε τη δεύτερη εργασία του Κυριακόπουλου, innovation, evolution κτλ για την WIND, μια από τις εταιρίες που έχω βαρεθεί να βλέπω, όπως λέγαμε...Σκοπός μια αξιοπρεπής εργασία!
Α! Νοίκιασα αμάξι, Hyundai Getz, 15 ευρουδάκια τη μέρα, νομίζω καλύτερη τιμή δε θα μπορούσα να βρω...

Κι όμως, μείνανε 10...

Δεν πήγα να γράψω χτες, incomplete το μάθημα...Μια χαρά είχα διαβάσει, αλλού ήταν το πρόβλημα...
Δυστυχώς την Τετάρτη, γυρνώντας από την γιορτή της Eurobank και σκεπτόμενος τί θα γράψω στο blog πριν πέσω για ύπνο, είδα το φανάρι που στρίβω για το σπίτι μου πράσινο...Ω τι απερισκεψία σκέφτηκα τί τυχερός που ήμουν και πάτησα το γκάζι. Το αποτέλεσμα ήταν πριν το καταλάβω να μου φύγει η στροφη και να φύγω, πάνω σε κολώνα...
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είμαι τυχερός που είμαι ολόκληρος, μόνο με μώλωπες και κανένα ραγισμένο πλευρό...Το αμαξάκι μου που τόσο αγαπώ δεν ξέρω αν θα την γλιτώσει :-(...Είναι σε μικτή, χάρη στην επιμονή του Ανδρέα που με έπεισε πριν 2-3 μήνες σε μια κουβέντα μας. Είχα περάσει καλά στη γιορτή γαμώτο, ένιωθα ότι θα έγραφα καλά χτες, πονάει αυτό που έγινε...Το σκέφτομαι και τρελαίνομαι...
Θα θυμάμαι πάντως:
- Το πόσοι άνθρωποι σταματήσανε να δουν αν είμαι καλά, αν μπορούν να βοηθήσουν, κτλ. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση γιατί έχω κακή άποψη για την κοινωνία στην οποία ζούμε. Πάνω απ'όλα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΩΡΓΟ...
- Τους τροχαίους που αναλάβανε την περίπτωση, πιο ευγενικούς δε θα γινόταν να βρω...Και αυτό μου έκανε εντύπωση φυσικά
- Τον κύριο στο κρεβάτι δίπλα μου στον Ευαγγελισμό. Λεβεντόγερος, κάναμε καλή συζήτηση (περιμένεις αρκετή ώρα στον Ευαγγελισμό, κάνουν ότι μπορούν οι άνθρωποι αλλά δε φαντάζεστε τί γίνεται...), άλλος ένας "φίλος από το πουθενά"...
- Το χαμό που γινόταν στον Ευαγγελισμό 5 η ώρα το πρωί, δεν είχε καν αρκετά κρεβάτια...
- Τον Κώστα και την παρέα που μου κράτησε, χωρίς δεύτερη κουβέντα...'Ηρθε και με πήρε στις 4 τη νύχτα να με πάει στον Ευαγγελισμό, έκατσε εκεί με τις ώρες και περίμενε μαζί μου, γυρίσαμε σπίτι κατά τις 10 το πρωί, έκατσε όλη τη μέρα, πήγαμε σε όλες τις δουλειές που έπρεπε να κάνω για το αμάξι (συνεργεία κτλ), έκατσε μέχρι τη νύχτα, σήμερα πάλι εδώ είναι, υπομένει τη γκρίνια μου...Ευχαριστώ και είναι λίγο...

Αυτά για την ώρα, ότι και να πω θα είναι λίγο για το πόσο έχω χαλαστεί...

Η Eurobank ζει και βασιλεύει...

...καλά μην κοιτάτε το χρηματιστήριο, θα με περάσετε για τρελό...Απλά σας πληροφορώ ότι μας κάνουν σήμερα γιορτή (λίγο αργά για "το κοπή τη πίτα" αλλά δεν πειράζει) σε κυριλέ κλαμπ των Αθηνών, Envy Αυτοκίνηση παρακαλώ! Α ρε, παλιές εποχές θα θυμηθούμε...

Mark Knopfler...

Δεν μπορεί να μην υπάρχει αυτό εδώ μέσα, άργησα να το βάλω μάλιστα...Είναι κορυφαίο, στα αυτιά μου μια επική μελωδία, για όποιον δεν ξέρει είναι κομμάτι από το Sultans of Swing, το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου.
Δεν ξεχνάω:
- την πρώτη φορά που το άκουσα (από κασέτα!) μισοκοιμισμένος στου Φώτη στο Βερολίνο, πρέπει να γιόρταζε, 06/01/1999, που νόμιζα ότι ακούω ουράνια μελωδία :-)
- την πώρωσή μου με το cd "Best of" που το έλιωσα, όπως και κάθε μορφή mp3 στην οποία το βρήκα (αν λιώνανε τα mp3...)
- την απογοήτευσή μας με τον Κώστα όταν ακυρώθηκε η συναυλία στο Βερόλίνο. Και αναρωτιόμουν πώς βρήκα τόσο κοντά πάρκινγκ...
- μα πάνω απ'όλα τη στιγμή που το άκουσα live, πραγματικά Live, στο Λυκαβηττό (αφού είχα ανέβει με τα πόδια :-), με τις συνθήκες ιδανικές σε όλους τους τομείς...Ανατριχίλα, απλά ανατριχίλα, ε και ίσως πρέπει να παραδεχτώ, πρέπει να δάκρυσα και λίγο...
- τους στίχους
- ένα συγκεκριμένο email...

Mama mia!

Είχε γενέθλια σήμερα (χτες τώρα πια..)! Οι ευχές μου για εκείνην φυσικά άπειρες, να την χαίρομαι και να είναι καλά πάνω απ'όλα!

10 μείνανε...

Τόσα μαθηματα μένουν για να ολοκληρώσω την ένδοξη πορεία μου στο ALBA το Δεκέμβρη του 2009! Την Πέμπτη το βράδυ με το καλό θα είναι 9! Ελπίζω και το υπόλοιπο κομμάτι της διαδρομής να είναι τόσο καλό και εποικοδομητικό σε όλους τους τομείς όσο το μέχρι σήμερα...
Πάει άλλο ένα μάθημα απ'ότι καταλάβατε, μάλλον αρκετά καλά, κουράστηκα να γράφω πάντως...Κάτι πρέπει να κάνω με τον τρόπο που γράφω...

Nestle, Nike, Celanese, WalMart...

...είναι περίεργο που πλέον μπαίνω σε καταστήματα / βλέπω διαφημίσεις / ακούω ονόματα εταιριών και σκέφτομαι τη στρατηγική τους, το competitive advantage τους, τα συστήματά τους, τα οικονομικά τους, τις καινοτομίες τους, κτλ κτλ κτλ...?

Καθαρά Δευτέρα...

Μια "γιορτή" που πάντα λίγο με μελαγχολούσε...Λίγο το κρύο, λίγο η δουλειά την άλλη μέρα, λίγο τα ζόρια με τις ώρες με το αετό...Ε τώρα προσθέστε και το διάβασμα και ότι είμαι πολύ πίσω :-) Ας μη γκρινιάζουμε όμως, είναι μια μέρα "δώρο", αντί να είμαστε δουλειά καλοπερνάμε, οπότε μια χαρά...Άνοιξε και ο καιρός, άνοιξα πρώτη φορά φέτος τη σκεπή, χάρμα!

Gran Torino - Official Trailer

Και σήμερα πήγα και είδα το Gran Torino...Το περίμενα ότι θα ήταν καλό, δεν έχει βγάλει και τίποτα που να μην είναι τουλάχιστον καλό αν όχι αριστουργηματικό ο γέρο-Κλιντ. Αλλά εδώ μιλάμε για μεγάλη ταινία! Η σκηνοθεσία και ηθοποιία του άψογη, η ιστορία απλή, γλυκειά και συγκινητική, ότι και να πω θα είναι λίγο...Είναι από αυτές τις ταινίες που σε κάνουν να βλέπεις τα πράγματα πιο απλά και πιο όμορφα...
Δείτε την!!

moby - slipping away

Κομματάρα απλά...Δώστε βάση στο στίχο!

Πήγα στο ναό (...του Άκη...)

Χτες νύχτα αποφάσισα να ενδώσω και να πάω στο Venue, 3η φορά φέτος...Δεν ήταν και δύσκολο για να πω την αλήθεια, είναι το πρώτο club εδώ και χρόνια στο οποίο περνάω καλά, έπαιζε ο David Vendetta (πολύ εύστοχα φορώντας μια μάσκα από το V for Vendetta - εργάρα btw), ότι πρέπει ήταν!
Και φάνηκε αυτό στο αποτέλεσμα, 6 η ώρα φύγαμε από εκεί και έχω και διάβασμα γαμώτο αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν πολύ καλό, ειδικά ο βιολιστής (Micah βρήκα τον λένε) όλα τα λεφτά!

Οπότε, cu there soon!

Τελικά υπάρχει...το μυστικο??

Κατόπιν προτροπής έπιασα χτες στα χέρια μου το "The Secret", ένα βιβλίο που δεν είχα πάρει στα σοβαρά γιατί σκεφτόμουν "και τί θα λέει, τα συνηθισμένα, αισιοδοξία-δύναμη μυαλού-υγεία-καλή ζωή, σιγά μην ανακαλύψανε κάτι συγκλονιστικό". Κατέληξα όμως στο ότι φαίνεται ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο, και ακόμα και τα γνωστά να λέει, δε βλάπτει καθόλου να τα ξαναδιαβάσω, μήπως μπουν πιο πολύ στο νου μου..!

Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο κεφάλαιο ήδη μου έχει αφήσει θετική εντύπωση, για να μην πω ότι μου "εξηγεί" και κάποια γεγονότα στη ζωή μου...

Γράφουμε...

Την εβδομάδα που μας έρχεται γράφουμε τα 2 final του διμήνου Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου στο ALBA. Έχουμε και λέμε:
1. Enterprise Information Systems (Τρίτη 3/3): 3 cases, Nestle - Nike - Celanese, θα πέσουν ερωτήσεις σε αυτά, πολύ ρε παιδιά για 14ωρο μάθημα...
2. Strategic Management (Πέμπτη 5/3): 1 case - WalMart, πάνω στο οποίο θα πέσουν οι ερωτήσεις, πολλή ύλη, ένα βουνό σημειώσεις...

Γενικά αυτό το δίμηνο τα φόρτωσα στον κόκκορα, κάπως πρέπει λοιπόν να πείσω τον εαυτό μου να διαβάσει (πολύ!) μέσα στο τριήμερο...

Εκκίνηση!

Να μαστε λοιπόν...! Ούτε κι εγώ ξέρω πόσο καιρό τώρα λέω να ξεκινήσω ένα blog...Τη μία λέω "γράψε καλύτερα κανένα βιβλίο και πούλα το", την άλλη "και ποιον τον νοιάζει τί θα γράψεις εσύ στο blog σου" κτλ. κτλ. κτλ. Στη δουλειά δυστυχώς τα blog είναι μπλοκαρισμένα (μας έχουν και αλυσοδεμένους :-), οπότε άμα προλαβαίνω θα γράφω τίποτα ανούσιο ή και πιο ουσιώδες εδώ μέσα...Μάλλον είναι ο καλύτερος τρόπος να κρατάς "ημερολόγιο", να τα λες λίγο με τον εαυτό σου, ε και που και που να πει και κανένας άλλος κάτι...A! Δε θα μπω σε προσωπικά...

Καλώς ήλθατε!
Και για τους μη ελληνομαθείς (ναι, λες και θα μπει τόσος κόσμος που θα μπούνε και μη ελληνομαθείς...) Welcome!!